Renzo Novatore: Μαύρα ρόδα

Ένα κείμενο του Abele Rizieri Ferrari, γνωστού ως Renzo Novatore, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nichilismo το Σεπτέμβριο του 1920

 

Ήμουν ξαπλωμένος στο μωβ κρεβάτι μου — δεν ξέρω πόση ώρα — , αλλά δεν μπορούσα να χαλαρώσω. Οι κροτάφοι μου με πίεζαν, το μέτωπό μου καιγόταν σαν να είχα πυρετό, στο μυαλό μου ένα συνονθύλευμα ακαθόριστων σκέψεων στροβιλίζονταν, και, βλαστημώντας, μάταια εκλιπαρούσα τον Μορφέα να με δεχθεί στην αγκαλιά του.

Ξαφνικά, είδα την πόρτα του δωματίου μου ν’ ανοίγει απότομα, και αργά, μπήκε μια Απρόβλεπτη.

Την κοίταξα: τα όμορφα, βαθιά της μάτια κρατούσαν όλα τα μυστικά του ουρανού και όλα τα μυστήρια των θαλασσών. Τα μαλλιά της ήταν μακριά και ξανθά. Ένα άρωμα ώριμου ροδιού αναδυόταν απ’ το στόμα της, περιμένοντας την ανυπόμονη δαγκωνιά. Τα ρόδινα χέρια της ήταν λεπτά και διαφανή, και τα μικροσκοπικά της πόδια λευκά και χαριτωμένα.

Ποιά ήταν αυτή; Δεν ξέρω. Μονάχα το ότι ήταν διαφορετική απ’ τις άλλες Απρόβλεπτες που μου είχαν ήδη εμφανιστεί.

Με πλησίασε χαμογελώντας γλυκά και χάιδεψε με τα λεπτά της δάχτυλα τα μακριά και αχτένιστα μαλλιά μου.

«Γλυκέ μου, φτωχέ μου τρελέ,» μου είπε, «γιατί βασανίζεις πάντα τον εαυτό σου έτσι; Δεν βλέπεις ότι τα μαύρα σου μαλλιά αραιώνουν στους κροτάφους σου; Δεν βλέπεις ότι τα φτωχά σου μάτια βγαίνουν έξω απ’ το κρανίο σου και ότι οι μυς του προσώπου σου αλλάζουν το στυλ των χαρακτηριστικών σου με σπασμούς βίαιης συστολής; Δεν βλέπεις πόσο έχεις αλλάξει; Γιατί αυτό το μάταιο και ατέλειωτο μαρτύριο; Δεν είμαι αυτή που ονειρευόσουνα, αυτή που περίμενες; Ε να ‘μαι!

«Αχ, έλα, έλα μαζί μου, φτωχή μου, τρυφερή μου αγάπη.

«Λατρεύεις τη φυγή, τις βαθιές θάλασσες, τα ατέλειωτα μεσημέρια. Ξέρω! Ξέρω, και σε καταλαβαίνω.

«Έλα! Έλα! Έχω μια ευωδιαστή οσμή, παρθενιά και νεότητα… έχω μια αύρα άυλης ομορφιάς, οράματα και ονείρατα εντός μου…

«Έλα μαζί μου! Θα σε πάρω μακριά, πολύ μακριά, στην αριστοκρατική μου οικία: ένα λευκό σύννεφο περιπλανιέται στις περιοχές του ήλιου.

«Ένας μαγικός άνεμος θείας τρέλας θα σηκωθεί απ’ το Άγνωστο για να μας λικνίσει στα κύματα ενός λαμπερού ονείρου.

«Θα έχουμε ένα κρεβάτι από λευκά αμάραντα λουλούδια, και θα είμαστε ευτυχισμένοι, ευτυχισμένοι…

«Θα βγάλω το φανταστικό μου πέπλο, θα κάτσω στα γόνατά σου και θα παίξω τη λύρα μου για σένα, την πιο όμορφη μελωδία που έχει ακουστεί ποτέ.»

Θα έπρεπε να ήμουν χλωμός και σκεπτικός εκείνη τη στιγμή!

Η Απρόβλεπτη μίλησε, μίλησε δίχως σταματημό, και τα απαλά της λόγια εισχωρούσαν στα βάθη του μυαλού μου σαν μια γλυκιά μουσική, ένα όμοιο και ατελεύτητο τραγούδι.

Η καρδιά μου συγκινήθηκε, και τα μάτια γιόμισαν δάκρυα.

Εν τω μεταξύ, το μικροσκοπικό χέρι συνέχισε να προβάρει μέσα στο δάσος των μαλλιών μου.

«Φτωχέ μου φίλε», συνέχισε, «είσαι άρρωστος, πολύ άρρωστος… αλλά θα σε θεραπεύσω, τουλάχιστον το ελπίζω».

Άπλωσα τα οστεώδη χέρια μου, νοτισμένα με κρύο ιδρώτα, ν’ αρπάξω αυτό το ξανθό κεφαλάκι και να το τραβήξω στο βαριανασαίνων στήθος μου.

«Αχ! όχι… Όχι τώρα,» μου είπε, «όταν φτάσουμε εκεί πάνω».

* * *

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ: Ένας μακάβριος βωμός που χρησιμοποιείται από ικανούς κωμικούς κάθε είδους για να επιδείχνουν το ιερατικό τους ταλέντο τού να απαγγέλουν στις μάζες.

Renzo Novatore

Τι τραγικό πράγμα η ζωή! Τι φοβερή κατάκτηση, στο μέλλον!

Το ίδιο βράδυ που ακολούθησε την εμφάνιση ήταν το πιο φοβερό που είχα περάσει ποτέ.

Έφυγα με την Απρόβλεπτη, και περιπλανηθήκαμε όλη νύχτα μαζί στη σιωπή, και όλο το επόμενο πρωί. Το απόγευμα, φτάσαμε στο λευκό σύννεφο στις χρυσές περιοχές του ήλιου. Η Απρόβλεπτη κράτησε την υπόσχεσή της… Έβγαλε το ροδοκόκκινο πέπλο που κάλυπτε το κορμί της, και γυμνή και λευκή προσέφερε τον εαυτό της στα άπληστα μάτια μου. Ξέσφιξε τις μπούκλες των ξανθών μαλλιών της και έπεσε στους ολόλευκους ώμους της, και, οκλαδόν στα πόδια μου, πήρε τη λύρα της και μου τραγούδησε το πιο όμορφο τραγούδι που θα μπορούσε ποτέ ν’ ακούσει ανθρώπινο ον.

Τραγουδούσε ενώ κοίταζε σταθερά στα κατάπληκτα μάτια μου ωσάν να έψαχνε εκεί την ψυχή μου.

Ήμουν κατακλυσμένος, μεθυσμένος, τη φίλησα βάρβαρα, βάναυσα στο νωπό στόμα του εύθραυστου τριαντάφυλλου.

Αχ! μοιραίο φιλί…

Το πρόσωπό της χλώμιασε, τα μάτια της θάμπωσαν, η φωτιά που είχαν οι όμοφρες κόρες έσβησε και το αξιολάτρευτο σώμα της πέτρωσε στην αγκαλιά μου.

Ήταν νεκρή!

Τη σκότωσα; Ήθελε να πεθάνει;

Τώρα η μούσα μου τυλίχτηκε στα μαύρα, κι η λύρα μου παίζει μοιρολόγια. Ένα μαύρο πέπλο καλύπτει τα συναισθήματά μου.

Έχω την αίσθηση ότι το μυαλό μου θα ήθελε ν’ απελευθερωθεί για μια ακόμη φορά πέρα ​​απ’ τα σύνορα της θλίψης σε αναζήτηση μονοπατιών που επιδαψιλεύουν καλοκαιρινά καλύματα με βότανα και λουλούδια· η Μοίρα όμως, εναντίον της οποίας ο άνθρωπος δίχως δύναμη βρυχάται και καταπνίγει την οργή του, την έχει τραυματίσει θανάσιμα. Τότε τα λουλούδια — τα όμορφα λευκά λουλούδια — μαράθηκαν γι’ αυτήν και τα σύννεφα διαλύθηκαν — το όμορφο σπίτι των ονείρων — και αγκαλιάζοντας το κουφάρι της Απρόβλεπτης, έπεσα στην άβυσσο.

Ένα πένθιμο εμβατήριο αντήχησε μέσα μου. Πιθανώς, αύριο, να έχω πεθάνει κι εγώ.

Τώρα δεν μπορώ πλέον να γελάω με τίποτα και με κανέναν· είμαι μόνος με τη θλίψη μου. Πιστεύω ότι είμαι ένα λουλούδι που γεννήθηκε στην περιοχή του θανάτου, γιατί νιώθω μέσα μου το θανατηφόρο και αγωνιώδες βογκητό όλων των πεθαμένων.

Ναι, εξακολουθώ να νιώθω το ζεστό φιλί του ήλιου και τα χάδια του ανέμου στα μαλλιά μου, αλλά η ασθένεια — η πραγματική μου ασθένεια — προέρχεται από ρίζες που ακόμη κρατιούνται γερά στη γη όπου γεννήθηκα.

Άλλοι — σαν και μένα — είναι ήδη νεκροί ή θα πεθάνουν αύριο, αλλά αυτή που δεν θα έπρεπε να πεθάνει είναι τώρα νεκρή.

Και η ασθένειά μου είναι τέτοια που τώρα βλέπω όλο το πρόσωπο της πραγματικότητας.

Ανικανοποίητος, ως εκ τούτου, με τον κόσμο των ανθρώπων, αναπτύσσω την επιθυμία για μια ζωή που δεν έχω ζήσει και που πιθανώς κανείς δεν θα μπορούσε να ζήσει. Το μέτωπό μου είναι τυλιγμένο με μεγάλα μαύρα τριαντάφυλλα: τα τριαντάφυλλα του θανάτου. Εικονοκλάστες, γελάστε, μια νεκρική πομπή περνάει.

Μετάφραση: Αιχμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s