Επαναστατικό ψωμί

Το άρθρο του Γάλλου αναρχο-κομμουνιστή Emile Pouget με θέμα το «ψωμί» ως πυρήνα όλου του κοινωνικού ζητήματος.

Οι αρχαίοι λένε: «Ο σοφός άνθρωπος φέρει το νόμο μέσα του.»
Αυτό είναι όλη η αναρχία με μία λέξη.
Αλλά θα ειπωθεί: «Εντάξει, αλλά είναι όλοι οι άνθρωποι σοφοί;»

Αυτό θα ήταν λάθος ερώτημα, γιατί κανείς δεν έχει τη μεζούρα να μετρήσει τη σοφία. Η αληθινή σοφία για όλους θα ήταν ο καθένας να είναι ο εαυτός του. Αλλά για να φτάσουμε σε αυτόν τον ατομικισμό σε συνθήκες που να μπορούν να γενικευτούν θα πρέπει να γίνει κατανοητό το ότι οι άνθρωποι έχουν κοινά σημεία μεταξύ τους, το αποτέλεσμα των οποίων είναι ελευθερίες που υμνούνται από όλους, και των οποίων η συμφωνία απαρτίζουν το κοινωνικό περιβάλλον.

Στην πρώτη σειρά των εν λόγω οντοτήτων έρχεται η ανάγκη για ψωμί, η οποία είναι κοινή σε όλους. Αυτοί οι άνθρωποι που δεν ζουν μόνο με ψωμί παρόλα αυτά πρέπει να ζήσουν πρώτα – και εν συνεχεία να φιλοσοφούν. Όσο επαναστατικός κι αν είσαι είναι δύσκολο να αντιστρέψεις τη σειρά αυτών των δύο πραγμάτων: ο πιο φλογερός ιδεαλιστής επίσης τρώει το καθημερινό του ψωμί.

Μπορούμε έτσι να καταλάβουμε ότι παρά πάσα δήλωση των πολιτικών αρχών και της ισχύουσας Διακήρυξης των Δικαιωμάτων, ότι το πλέον εκτός νόμου από τα άτομα, ο πιο παρείσακτος της κοινωνίας, είναι αυτός που θα πεθάνει από την πείνα. Τώρα νόμιμα, οποιοδήποτε άτομο μπορεί να πεθάνει από την πείνα, κι αν οι οικονομολόγοι ήταν ειλικρινείς θα έλεγαν ακόμα πως θα έπρεπε όταν οι γενικές συνθήκες τούς υποχρέωναν να το κάνουν. Χωρίς υπερβολή, μπορεί να διαπιστωθεί πως το σύνολο της σημερινής κοινωνίας μας στηρίζεται στη νομιμότητα της πείνας, που αρνείται στο άτομο κάθε ελευθερία να πετύχει και να καθορίσει τον εαυτό του. Είναι έγκλημα να είναι χωρίς δουλειά – ή να μην την αποδέχεται σύμφωνα με τους όρους που επιβάλλονται. Και αυτό το έγκλημα, για το οποίο που δεν μιλάει καθόλου ο Κώδικας, τιμωρείται με την ποινή του θανάτου.

Είναι σύμφωνα με αυτήν την άποψη που το ζήτημα του ψωμιού εξασφαλισμένο σε όλους περιλαμβάνει στον πυρήνα του ολάκερο το κοινωνικό ζήτημα. Εάν η ζωή στη στοιχειώδη μορφή της τους έκανε όλους να έχουν κοινό σκοπό, εάν το κοινωνικό περιβάλλον προσφέρει αυτό το θεμέλιο, αυτό το σταθερό και άκαμπτο σημείο, εξασφαλισμένο σε όλους, η ελευθερία που θα προέκυπτε από αυτό θα αρκούσε ώστε να συγκροτήσει μια ορθολογική κοινωνία. Θα ήταν η βάση πάνω στην οποία θα μπορούσαμε να χτίσουμε κάτι γερό, μια εντελώς νέα αρχιτεκτονική όπου όλες οι κοινωνικές μονάδες θα ήταν σε τελεία ισορροπία.

Οποιαδήποτε και αν είναι η ομορφιά των ονείρων και ελπιδοφόρα για τους ορίζοντες, δεν μπορούμε να χάσουμε το στήριγμά μας και να ξεχάσουμε να αναγνωρίσουμε πόσο σημαντική είναι η κατάκτηση του ψωμιού. Αυτό το απλό δικαίωμα στη ζωή, δεν μπορούμε να το απαξιώσουμε και πρέπει να το εξασφαλίσουμε. Τη μέρα που θα το έχουμε, χωρίς παραχωρήσεις ή ζητιανιές, θα έχουμε όλα τα οφέλη της ελευθερίας και όλα τα δικαιώματα. Το πλάνο του νέου κόσμου (που πιθανώς δεν θα είναι σύμφωνο με τα προγράμματα που γνωρίζουμε) πρέπει να αναπτυχθεί αυθόρμητα πάνω σε αυτήν τη μεγάλη κοινωνική αρχή, σαν μια γερή βαλανιδιά που αναπτύσσεται από το σπόρο της, στέρια φυτεμένη σε εύφορο έδαφος.

Μετάφραση: Αιχμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s