Αναρχικοί και ποινικοί

O Βίκτορ Σερζ ασχολείται με το ζήτημα αναρχικών-ποινικών

 

Για εκατοστή χιλιοστή φορά το ερώτημα έχει τεθεί σε εμάς, χωρίς καμιά αμφισημία, από αστυνομικούς κατά την αναζήτηση συνωμοσιών, από δημοσιογράφους εν ανάγκη ειδήσεων, από δικαστές, από περαστικούς που αυτοδιορίζονται ως δήμιοι.

Ποια θα έπρεπε να είναι η στάση των αναρχικών απέναντι στους ποινικούς; Επιφυλακτική; Εχθρική; Συμπαθητική;

Θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε.

Υπάρχουν ποινικοί και ποινικοί.

Υπάρχουν εκείνοι που ζουν στο περιθώριο των νόμων της κοινωνίας επειδή η φύση τους είναι διαφορετική από εκείνη των ευυπόληπτων πολιτών. Και υπάρχουν και άλλοι, εκείνοι που δεν έγιναν — ή που δεν παρέμειναν — τίμιοι άνθρωποι, απλά επειδή ήταν αδύναμοι ή καταδιωγμένοι από την ατυχία.

Οι πρώτοι είναι εκείνοι που δεν είναι προσαρμοσμένοι: επαναστάτες, αναρχικά ταπεραμέντα.

Οι δεύτεροι συχνά καταλήγουν να πηγαίνουν ίσια και αργότερα στη ζωή τους γίνονται ρουφιάνοι, νταβατζήδες, μπάρμαν, καταστηματάρχες.

Ο πρώτος μεταξύ αυτών, ο κλέφτης, χάρη στο δόλιο τακτ του, την ύπουλη σβελτάδα του, την τάση του απέναντι στα χρήματα θα γινόταν ένας ικανός εταιρικός ατζέντης, ή ένας πράκτορας του νόμου ταχύς στο να εκτελεί λεπτές αποστολές. Θα γάντζωνε συνειδήσεις με επιδεξιότητα παρόμοια με εκείνη που έδειξε παραβιάζοντας κλειδαριές.

Ο άλλος, ο δολοφόνος, αν δεν είχε παρεκκλίνει από τον ίσιο και στενό δρόμο λόγω μιας ρομαντικής περιπέτειας, θα είχε γίνει ένας τέλειος στρατιώτης, ένας από αυτούς τους επίλεκτους δολοφόνους που αφήνουν έκθαμβους τους αποικιοκράτες. Αυτός ο κατάχλωμος νταβατζής, αν δεν ήταν λόγω της αδιάλλακτης κακιάς τύχης, θα ήταν αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους πράκτορες του Μ. Γκισάρ… και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής.

Ο ποινικός έχει μια επαγγελματική ψυχολογία της οποίας τα θεμέλια κατοικοεδρεύουν σε ορισμένα ένστικτα που η κοινωνία ξέρει πως να χρησιμοποιήσει επωφελώς. Τα κουσούρια του δολοφόνου ή του κλέφτη, ελάχιστα τροποποιημένα, γίνονται οι ιδιότητες του δικαστή, του στρατιώτη ή του μπάτσου.

Αλλά εν μέσω των κοινωνικών αποβλήτων όλες οι κλίσεις δεν βρίσκουν τα μέσα να γίνουν εκμεταλλεύσιμες. Υπάρχει σπατάλη. Και ο επιδέξιος βρίσκει τα μέσα να τη βγάλει καθαρή δίχως να τα σπάσει με τον Ποινικό Κώδικα. Αλλά μερικοί αποτυγχάνουν ως αποτέλεσμα τυχαίων περιστάσεων.

Όποια και αν είναι η περίπτωση, ως φυγόδικοι διατηρούν τη νοοτροπία των τίμιων ανθρώπων. Είναι εξεγερμένοι εναντίων της αλληλοβοήθειας, επιδιώκουν τα χυδαία τους συμφέροντα, είναι υπερήφανοι, έχοντας έλλειψη τόλμης, φοβισμένοι. Είναι ρουφιάνοι που παραδίδουν ανθρώπους στις αρχές· ευτελείς λωποδύτες που αποκαλύπτουν από κοινού ο ένας τον άλλον, ψεύδονται και πουλάνε ο ένας τον άλλον. Θα ήταν ίσως πιο ακριβές να πούμε ότι περιμένουν την ευκαιρία που θα τους επιτρέψει να εισέλθουν στην κοινωνική κατηγορία την οποία δεν θα έπρεπε ποτέ να αφήσουν. Επιδίδονται σε απάτες, αλλά σέβονται την ιδιοκτησία. Πηγαίνουν από σωφρονιστικό δικαστήριο σε κακουργιοδικείο, αλλά πιστεύουν ότι οι δικαστές είναι απαραίτητοι. Υποφέρουν στις φυλακές, αλλά ποτέ δεν σκέφτονται την ανομία ή τον παραλογισμό των φυλακών.

Αλλά οι άλλοι είναι οι γείτονές τους, διεξάγουν τον ίδιο αγώνα, υπομένουν τα ίδια βάσανα, αλλά για άλλους λόγους. Εκείνοι των οποίων τα απείθαρχα ταπεραμέντα τούς έδιωξαν από τα εργαστήρια, ή των οποίων η ευφυία, των οποίων η επιθυμία για μια καλύτερη ζωή, των οποίων η ζωηρή νοημοσύνη τούς οδήγησε σε ρήξη με το νόμο, ή εκείνοι των οποίων ο περιπετειώδης χαρακτήρας δεν θα μπορούσε να στεγαστεί στη μονότονη ζωή του μεροκαματιάρη.

Είναι φυγόδικοι μέσω ενστικτώδους ενέργειας, μέσω αξιοπρέπειας, μέσω πρωτοτυπίας. Είναι φυγόδικοι επειδή η τιμιότητα είναι ένα πλαίσιο πολύ στενό για τη ζωή τους, επειδή η επιθυμία τους για ευτυχία δεν μπορεί να ικανοποιηθεί ενώ βρίσκονται σε κατάσταση υποταγής.

Και όσο και να ήθελαν, τις στιγμές τους της αδυναμίας, να πάνε ίσια, να πάρουν τη θέση τους ανάμεσα στους αμέτρητους δικαιούχους της δειλίας, δεν θα τα κατάφερναν. Δεν είναι φτιαγμένοι για το εμπόριο· βρίσκουν δουλειά που μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα απεχθές. Η περιπέτεια εξακολουθεί να έχει ακαταμάχητα θέλγητρα γι’ αυτούς.

Μπορούν συχνά να διακριθούν από τους άλλους από το ανάστημά τους στη μάχη και την ατυχία. Πρόκειται για μια ακραία, ανήσυχη, θαρραλέα τόλμη.

Είναι ληστές.

Για να είναι σίγουροι, παραμένουν μακριά από εμάς, μακριά από τα όνειρα και τις επιθυμίες μας. Αλλά τι διαφορά έχει; Η ουσία είναι ότι στην κοινωνική σήψη είναι ένα ένζυμο επιμερισμού· δεν είναι μέρος της αγέλης, είναι μερικές ένθερμες ατομικότητες, και όπως εμείς μονάχοι τους διακηρύσσουν τη θέλησή τους να ζήσουν με οποιοδήποτε κόστος!

Ε, αυτοί οι ποινικοί με ενδιαφέρουν, και έχω τόση συμπάθεια γι’ αυτούς όσο έχω περιφρόνηση για τους αποτυχημένους τίμιους ανθρώπους — ή για όσους είναι «πετυχημένοι.»

Ο αναρχικός, εν πάση περιπτώσει, θα είναι συχνά ο αδερφός τους. Τα ίδια ρίσκα που διατρέχουν για τον ίδιο στόχο τους φέρνουν συχνά μαζί.

Ως πνευματικός και ηθικός επαναστάτης, είναι στην πραγματικότητα λογικό ότι ο αναρχικός δεν φοβάται να γίνει, οποτεδήποτε οι συνθήκες φαίνονται ευνοϊκές, ένας οικονομικός επαναστάτης.

Μετάφραση: Αιχμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s