Αναρχικοί και ποινικοί

O Βίκτορ Σερζ τοποθετείται αναλυτικά για τη συνεργασία ποινικών και αναρχικών

 

Για εκατοστή χιλιοστή φορά μας έχει τεθεί το ερώτημα, δίχως καμιά ασάφεια, από αστυνομικούς κατά την αναζήτηση συνωμοσιών, από δημοσιογράφους εν ανάγκη ειδήσεων, από δικαστές, από περαστικούς που αυτοδιορίζονται ως δήμιοι.

Ποια θα έπρεπε να είναι η στάση των αναρχικών απέναντι στους ποινικούς; Συγκρατημένη; Εχθρική; Συμπαθητική;

Θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε.

Υπάρχουν ποινικοί και ποινικοί.

Υπάρχουν εκείνοι που ζουν στο περιθώριο των νόμων της κοινωνίας επειδή η φύση τους είναι διαφορετική από εκείνη των ευυπόληπτων πολιτών. Και υπάρχουν και οι άλλοι, εκείνοι που δεν έγιναν — ή που δεν παρέμειναν — τίμιοι άνθρωποι, απλά επειδή ήταν αδύναμοι ή καταδιωγμένοι από την ατυχία.

Οι πρώτοι είναι εκείνοι που δεν είναι προσαρμοσμένοι: επαναστάτες, αναρχικά ταπεραμέντα.

Οι δεύτεροι συχνά καταλήγουν να πηγαίνουν ίσια και αργότερα στη ζωή τους γίνονται ρουφιάνοι, νταβατζήδες, μπάρμεν, καταστηματάρχες.

Ο πρώτος μεταξύ αυτών, ο κλέφτης, χάρη στο δόλιο τακτ του, την ύπουλη σβελτάδα του, την τάση του απέναντι στα χρήματα θα γινόταν ένας ικανός εταιρικός πράκτορας, ή ένας πράκτορας του νόμου ταχύς στο να εκτελεί ευαίσθητες αποστολές. Θα είχε πιάσει συνειδήσεις με επιδεξιότητα παρόμοια με εκείνη που έδειξε παραβιάζοντας κλειδαριές.

Ο άλλος, ο δολοφόνος, αν δεν είχε παρεκκλίνει από τον ίσιο και στενό δρόμο λόγω μιας ρομαντικής περιπέτειας, θα είχε γίνει ένας τέλειος στρατιώτης, ένας από αυτούς τους επίλεκτους δολοφόνους που αφήνουν έκθαμβους τους αποικιοκράτες. Αυτός ο κάτωχρος νταβατζής, αν δεν ήταν η αδιάλλακτη κακοτυχία, θα ήταν αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους πράκτορες του Μ. Γκισάρ… και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής.

Ο ποινικός έχει μια επαγγελματική ψυχολογία της οποίας τα θεμέλια κατοικοεδρεύουν σε ορισμένα ένστικτα που η κοινωνία ξέρει πως να τα χρησιμοποιήσει επωφελώς. Τα ελαττώματα του δολοφόνου ή του κλέφτη, ελάχιστα τροποποιημένα, γίνονται οι ιδιότητες του δικαστή, του στρατιώτη, ή του μπάτσου.

Αλλά εν μέσω των κοινωνικών αποβλήτων όλες οι κλίσεις δεν βρίσκουν τα μέσα για να γίνουν εκμεταλλεύσιμες. Υπάρχει απώλεια. Και ο επιδέξιος βρίσκει τα μέσα να τη βγάλει καθαρή δίχως να τα σπάσει με τον Ποινικό Κώδικα. Αλλά μερικοί αποτυγχάνουν ως αποτέλεσμα τυχαίων περιστάσεων.

Σε κάθε περίπτωση, ως παράνομοι διατηρούν τη νοοτροπία των τίμιων ανθρώπων. Είναι εξεγερμένοι ενάντια στην αλληλοβοήθεια, κυνηγάνε τα χυδαία τους συμφέροντα, είναι περήφανοι, έχοντας έλλειψη τόλμης, φοβισμένοι. Είναι ρουφιάνοι που παραδίδουν ανθρώπους στις αρχές· ύπουλοι λωποδύτες που καταδίδουν ο ένας τον άλλον, ψεύδονται και πουλάνε ο ένας τον άλλον. Θα ήταν ίσως πιο ακριβές να πούμε ότι περιμένουν την ευκαιρία που θα τους επιτρέψει να εισέλθουν στην κοινωνική κατηγορία την οποία δεν θα έπρεπε ποτέ να αφήσουν. Επιδίδονται σε απάτες, αλλά σέβονται την ιδιοκτησία. Πηγαίνουν από σωφρονιστικό δικαστήριο σε κακουργιοδικείο, αλλά πιστεύουν ότι οι δικαστές είναι αναγκαίοι. Υποφέρουν στις φυλακές, αλλά ποτέ δεν σκέφτονται τη φαυλότητα ή τον παραλογισμό των φυλακών.

Αλλά οι άλλοι είναι οι γείτονές τους, διεξάγουν τον ίδιο αγώνα, υπομένουν τα ίδια βάσανα, αλλά για άλλους λόγους. Εκείνοι των οποίων τα απείθαρχα ταπεραμέντα τούς έδιωξαν από τα εργαστήρια, ή των οποίων η ευφυία, των οποίων η επιθυμία για μια καλύτερη ζωή, των οποίων η γεμάτη ζωντάνια νοημοσύνη τούς οδήγησε σε ρήξη με το νόμο, ή εκείνοι των οποίων ο περιπετειώδης χαρακτήρας δεν θα μπορούσε να συνυπάρξει με τη μονότονη ζωή του μεροκαματιάρη.

Είναι παράνομοι μέσω ενστικτώδους ενέργειας, μέσω αξιοπρέπειας, μέσω αυθεντικότητας. Είναι παράνομοι επειδή η τιμιότητα είναι ένα πλαίσιο πολύ ασφυκτικό για τη ζωή τους, επειδή η επιθυμία τους για ευτυχία δεν μπορεί να ικανοποιηθεί ενώ βρίσκονται σε κατάσταση υποταγής.

Και όσο και να ήθελαν, σε στιγμές αδυναμίας, να πάνε ίσια, να πάρουν τη θέση τους ανάμεσα στους αμέτρητους δικαιούχους της δειλίας, δεν θα τα κατάφερναν. Δεν είναι φτιαγμένοι για το εμπόριο· βρίσκουν δουλειά που μπορεί να νομισματοποιηθεί αποκρουστικά. Η περιπέτεια εξακολουθεί να έχει ακαταμάχητα θέλγητρα γι’ αυτούς.

Διακρίνονται συχνά από τους άλλους από το ανάστημά τους στη μάχη και την ατυχία. Πρόκειται για μια ακραία, ανήσυχη, θαρραλέα τόλμη.

Είναι ληστές.

Για να είναι σίγουροι, παραμένουν μακριά από εμάς, μακριά από τα όνειρα και τις επιθυμίες μας. Αλλά τι διαφορά έχει; Η ουσία είναι ότι στην κοινωνική σήψη είναι ένα ένζυμο επιμερισμού· δεν είναι μέρος της αγέλης, είναι μερικές ένθερμες ατομικότητες, και όπως εμείς μονάχοι τους διακηρύσσουν τη θέλησή τους να ζήσουν με οποιοδήποτε κόστος!

Ε, αυτοί οι ποινικοί με ενδιαφέρουν, και έχω τόση συμπάθεια γι’ αυτούς όσο έχω περιφρόνηση για τους αποτυχημένους τίμιους ανθρώπους — ή για όσους είναι «πετυχημένοι.»

Ο αναρχικός, εν πάση περιπτώσει, θα είναι συχνά ο αδερφός τους. Τα ίδια ρίσκα που διατρέχουν για τον ίδιο στόχο τους φέρνουν συχνά μαζί.

Ως πνευματικός και ηθικός επαναστάτης, είναι στην πραγματικότητα λογικό ο αναρχικός να μη φοβάται να γίνει, οποτεδήποτε οι συνθήκες φαίνονται ευνοϊκές, ένας οικονομικός επαναστάτης.

1912

Μετάφραση: aixmi.wordpress.com

Ακολουθήστε την ΑΙΧΜΗ στο twitter: https://twitter.com/aixmi_kd

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.