17η νοέμβρη: μέρες μνήμης και εξέγερσης

Αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι ένα διαρκές σημείο αναφοράς για τους αγωνιζόμενους ανθρώπους δεν είναι μόνο γιατί κατάφερε να συνθέσει σε μια μαζική κινητοποίηση επιμέρους διεκδικήσεις, που είχαν γίνει εντονότερες τον τελευταίο καιρό (κινητοποιήσεις εναντίον του ν.δ. 1347, απεργία και διαδήλωση εναντίον της εγκατάστασης εργοστασίου αλουμίνας και διυλιστηρίων στα Μέγαρα και στο Σκαραμαγκά, απεργία των εργαζομένων της ΔΕΗ κτλ.) αλλά και γιατί υιοθέτησε ευρύτερα αντικαθεστωτικά και αντιεξουσιαστικά προτάγματα. Τα συνθήματα που ακούγονταν και γράφονταν μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο δεν είχαν πια σαν αντικείμενο μόνο τα προβλήματα της Παιδείας, αλλά στρέφονταν και ενάντια στην ίδια την καταπίεση και την τυραννία: «ΛΑΕ ΣΠΑΣΕ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ», «ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ», «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», «ΕΡΓΑΤΗ ΠΕΙΝΑΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΑΣ», «ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ» κτλ.

οι πρώτοι αναρχικοί στην πάτρα

Σαράντα χρόνια πριν την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, στα μέσα της δεκαετίας του 1870, εμφανίζεται στην Πάτρα, ο πρώτος αναρχο-σοσιαλιστικός πυρήνας της Ελλάδας, με τη μορφή του «Δημοκρατικού Συλλόγου». Το ακόλουθο κείμενο περιέχεται στο περιοδικό ΑΝΤΙ 279, 18 Ιανουαρίου 1985, και το οποίο θεωρούμε ότι συμβάλλει εποικοδομητικά στην καταγραφή της ιστορίας του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα.

«η δημοκρατία δεν υποχωρεί, δεν τρομοκρατείται»

«Η βασική διαφορά της μοναρχίας απ’ τη δημοκρατία βρίσκεται στο γεγονός ότι στην πρώτη, ο γραφειοκρατικός κόσμος καταπιέζει κι απομυζά το λαό για ν’ αποκομίσει μεγαλύτερα κέρδη για τους προνομιούχους, τις ιδιοκτητικές τάξεις και για τις τσέπες του στ’ όνομα του βασιλιά, ενώ στη δημοκρατία θα καταπιέζει και θ’ απομυζά το λαό με τον ίδιο τρόπο, για τις ίδιες τσέπες και τις ίδιες τάξεις, στ’ όνομα, όμως, της λαϊκής θέλησης» (Μ. Μπακούνιν)

εξουσιαστές και “αντιεξουσιαστές”

Τις τελευταίες μέρες – και τις πρώτες της νέας διαχείρησης της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ – μια νέα πολιτική φιλολογία κάνει την εμφάνισή της στους διαδρόμους της εξουσίας.

μετά τις εκλογές τί;

Από τις χθεσινές βουλευτικές εκλογές νικητής δεν αναδείχθηκε μόνο το ΠΑΣΟΚ αλλά και η αντιπροσωπευτική “δημοκρατία”. Όπως όμως το ΠΑΣΟΚ δεν ωφέλησε σε τίποτα στα είκοσι χρόνια διακυβέρνησης την υπόθεση του σοσιαλισμού έτσι και η δημοκρατία δεν μπόρεσε να εξαλείψει τη διαιώνιση του δικομματισμού και της οικογενειοκρατίας.

η εξουσία διαφθείρει τους καλλίτερους

Του MIKHAIL BAKUNIN

Το Κράτος δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η ίδια η κυριαρχία κι η εκμετάλλευση τακτοποιημένη και συστηματοποιημένη. Θα επιχειρήσουμε να τ’ αποδείξουμε αυτό εξετάζοντας τις συνέπειες της κυβέρνησης πάνω στις λαϊκές μάζες από μια μειοψηφία, εξ αρχής έξυπνη κι αφιερωμένη αν θέλετε, σ’ ένα ιδανικό Κράτος, θεμελιωμένο πάνω σε μια ελεύθερη σύμβαση.

η καπήλευση του δεκέμβρη από τις ελίτ

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Στην επικοινωνιακή εποχή μας, δεν είναι περίεργο οι ελίτ να εκμεταλλεύονται τα συνθήματα των συμμετεχόντων σε σημαντικές εξεγέρσεις και να τα διαστρεβλώνουν, σύμφωνα με τη δική τους «ατζέντα».

Η αντιπληροφόρηση δε σας φοβάται

Το κίνημα σας φοβίζει!

η σημασία των αυτοοργανωμένων καταλήψεων σήμερα

Μέσα στις συνθήκες έντασης της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της κρατικής καταστολής, όπου με πρόσχημα την παρούσα χρηματοπιστωτική κρίση οι εξουσιαστές μεταθέτουν το κόστος της δικής τους σταθεροποίησης προς τα κάτω ενώ παράλληλα προσπαθούν να καλλιεργήσουν την αναγκαία κοινωνική συναίνεση, οι παρακαταθήκες του Δεκέμβρη είναι μια όαση ζωντάνιας.

η δύναμη της αντιεξουσίας

Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του ιρλανδού φιλόσοφου Τζον Χόλογουεϊ «Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία. Το νόημα της επανάστασης σήμερα» (εκδ. Σαβάλλας). Ο Χόλογουεϊ έδωσε στην εφημερίδα «Il Manifesto» τη συνέντευξη που ακολουθεί.

– Το βιβλίο σας αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο θα μπορούσε να οδηγήσει τον αναγνώστη σε μια βιαστική κρίση. Είναι ένα οξυδερκές κείμενο μαρξιστικής φιλολογίας. Αν όμως άρχιζε την ανάγνωση από τη μέση του βιβλίου, θα μπορούσε να καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μιαν ανάλυση των παγκόσμιων κοινωνικών κινημάτων με αφετηρία την εμπειρία των Ζαπατίστας.