Πριν από 100 χρόνια, κάποιες γυναίκες απαίτησαν κάτι περισσότερο από απλά ίσα δικαιώματα

Η σουφραζέτα Σύλβια Πάνκχερστ μιλάει για τη μελλοντική κοινωνία στο One Big Union Bulletin

Οι λέξεις Σοσιαλισμός και Κομμουνισμός έχουν την ίδια σημασία. Υποδεικνύουν μια κατάσταση κοινωνίας στην οποία ο πλούτος της κοινότητας: η γη και τα μέσα παραγωγής, διανομής και μεταφοράς κατέχονται από κοινού, η παραγωγή προορίζεται προς χρήση και όχι για το κέρδος.

Καθώς ο Σοσιαλισμός είναι το ιδανικό για το οποίο δουλεύουμε, είναι φυσικό να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις γι’ αυτή τη μελλοντική κοινωνία. Εφόσον ζούμε στον Καπιταλισμό είναι φυσικό οι ιδέες πολλών ανθρώπων για το Σοσιαλισμό να είναι επηρεασμένες από τις εμπειρίες της ζωής τους από το τωρινό σύστημα. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι κάποιοι που αναγνωρίζουν το τωρινό σύστημα ότι είναι κακό στερούνται ακόμη και της φαντασίας να συνειδητοποιήσουν τη δυνατότητα κατάργησης όλων των θεσμών της Καπιταλιστικής κοινωνίας. Παρ’ όλα αυτά δεν μπορεί να υπάρξει κανένα πραγματικό πλεονέκτημα στην οικοδόμηση ενός μισοτελειωμένου-οικοδομήματος σοσιαλισμού. Ένας συνδυασμός Σοσιαλισμού και Καπιταλισμού θα παρήγαγε όλων των ειδών τις αδικίες, δυσκολίες και σπατάλες. Όσοι τυχαίνει να υποφέρουν κάτω από τις ανωμαλίες θα αγωνίζονταν συνεχώς για την επιστροφή του παλαιού συστήματος.

Πλήρης και ολοκληρωμένος Σοσιαλισμός προυποθέτει την πλήρη κατάργηση του χρήματος, της αγοράς και πώλησης, και του συστήματος μισθωτής εργασίας.

Αυτό σημαίνει ότι η κοινότητα πρέπει να θέσει ως καθήκον να παρέχει μάλλον περισσότερα από όσα οι άνθρωποι μπορεί να χρησιμοποιήσουν από όλα αυτά που χρειάζονται και επιθυμούν, και παρέχοντάς τα όταν και για όσο οι άνθρωποι τα χρειάζονται.

Κάθε σύστημα στο οποίο το σύστημα αγοράς και πώλησης διατηρείται σημαίνει την απασχόληση τεράστιων τμημάτων του πληθυσμού σε μη-παραγωγικές εργασίες. Αφήνει την παραγωγική δουλειά να γίνεται από μια μερίδα του λαού ενώ το άλλο τμήμα δαπανά την ενέργειά του στο να κρατά καταστήματα, τραπεζικές εργασίες, κάνοντας διαφημίσεις και όλες τις διάφορες αναπτύξεις του εμπορίου οι οποίες, στην πραγματικότητα, απασχολούν περισσότερο από τα δύο-τρίτα των ανθρώπων σήμερα.

Δεδομένου του χρηματικού συστήματος, το σύστημα της μισθωτής εργασίας είναι αναπόφευκτο. Αν τα πράγματα που απαιτούνται και επιθυμούνται είναι προσιτά μονάχα με την καταβολή χρημάτων εκείνoι που κάνουν τη δουλειά πρέπει να πληρώνονται προκειμένου να μπορέσουν να αποκτήσουν τα προς το ζειν. Το σύστημα μισθωτής εργασίας περιλαμβάνει τέτοιους θεσμούς όπως η σύνταξη γήρατος, ασφάλιση ασθενείας και ανεργίας και τις συντάξεις χηρείας, ή το Νόμο περί Φτώχειας, και κατά πάσα πιθανότητα συν το Νόμο περί Φτώχειας. Αυτά περιλαμβάνουν μεγάλο αριθμό ανθρώπων τραβηγμένων από την παραγωγική εργασία για να κάνουν καθαρά διοικητική δουλειά. Έτσι άχρηστος κόπος σπαταλιέται, και το βάρος των μη-παραγωγών που πέφτει στους παραγωγικούς εργαζομένους αυξάνεται.

Επιπλέον οι κοινωνικές συνθήκες που διατηρούνται είναι εντελώς δυσαρμονικές με την Κομμουνιστική αδελφοσύνη. Το σύστημα μισθωτής εργασίας κάνει τη ζωή των εργατών επισφαλή. Η πληρωμή των μισθών εμπεριέχει το δικαίωμα να απολύεις τον εργάτη έναντι ενός υπαλλήλου ή υπαλλήλων.

Για όσο διάστημα το χρηματικό σύστημα παραμένει, κάθε παραγωγική επιχείρηση πρέπει να λειτουργεί επί πληρωμή. Ως εκ τούτου θα έχει την τάση να στοχεύει στην απασχόληση όσο το δυνατόν λιγότερων εργαζόμενων, ώστε να ξοδεύει λιγότερα για μισθούς. Επίσης θα έχει την τάση να απολύει τον λιγότερα αποδοτικό εργαζόμενο ο οποίος, γινόμενος άνεργος, γίνεται λιγότερο αποδοτικός. Έτσι μια τάξη ανέργων τείνει να διογκώνεται.

Η ύπαρξη του συστήματος μισθωτής εργασίας σχεδόν αναπόφευκτα οδηγεί σε ανισότητα μισθών· υπερωρίες, επιδόματα, υψηλότερη αμοιβή για εργασίες που απαιτούν ειδικά προσόντα. Οι ταξικές διαφορές είναι καθαρά διαφορές εκπαίδευσης, υλικής άνεσης και περιβάλλοντος.

Το εμπόριο από την Κυβέρνηση ανοίγει το δρόμο στην κρατική διαφθορά. Για να ελεγχθεί αυτό, δημιουργούνται υψηλόμισθες θέσεις προκειμένου εκείνοι που τις κατέχουν έχουν πάρα πολλά να χάσουν για να κάνουν τις μικροκλοπές και τα λαδώματα σημαντικά.

1923

Μετάφραση: Αιχμή

Ακολουθήστε την ΑΙΧΜΗ στο twitter: https://twitter.com/aixmi_kd

One thought on “Πριν από 100 χρόνια, κάποιες γυναίκες απαίτησαν κάτι περισσότερο από απλά ίσα δικαιώματα

  1. Παράθεμα: Η ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.