Η φύση και ο προορισμός της κυβέρνησης

Πέρα απ’ την πλάκα και τις ψευδαισθήσεις

 

 

Είναι ανάγκη, λέει η Αγία Γραφή, να υπάρχουν σχίσματα [partis][1]: διότι είναι ανάγκη να υπάρχωσι και αιρέσεις μεταξύ σας [enim hoereses esse]. – Τρομερό. Είναι ανάγκη! γράφει ο Μποσσυέ[2] με βαθειά λατρεία, χωρίς να τολμάει να αναζητήσει το λόγο πίσω από αυτό το Είναι ανάγκη!

Ένας μικρός συλλογισμός μάς αποκάλυψε τη θεμελιώδη αρχή και τη σημασία των σχισμάτων: το ζητούμενο είναι να μάθουμε το στόχο τους και το σκοπό τους.

Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και ελεύθεροι: η κοινωνία, εκ φύσεως και προορισμού, είναι έτσι αυτόνομη, θα μπορούσε να πει κανείς, απείθαρχη. Εάν η σφαίρα δραστηριότητας κάθε πολίτη καθορίζεται από το φυσικό καταμερισμό της εργασίας και την επιλογή ενός επαγγέλματος, οι κοινωνικές λειτουργίες συνδυάζονται έτσι ώστε να παράγουν μια εικόνα αρμονίας, και η τάξη προκύπτει από την ελεύθερη δράση ολονών· δεν υπάρχει κυβέρνηση. Όποιος απλώνει χέρι πάνω μου για να με κυβερνήσει είναι σφετεριστής και τύραννος· δηλώνω ότι είναι εχθρός μου.

Αλλά η κοινωνική φυσιολογία δεν περιλαμβάνει εξ αρχής αυτήν την εξισωτική οργάνωση: η ιδέα της Θείας Πρόνοιας, μεταξύ των πρώτων που εμφανίζονται στην κοινωνία, είναι αποκρουστική προς αυτήν. Η ισότητα φτάνει σε μας μέσα από μια αλληλουχία τυραννιών και κυβερνήσεων, στην οποία η Ελευθερία βρίσκεται συνεχώς σε μάχη με τον απολυταρχισμό, όπως το Ισραήλ με τον Ιεχωβά. Η ισότητα έτσι γεννιέται, για μας, μονίμως από την ανισότητα. Ο πατέρας της ελευθερίας είναι η Κυβέρνηση.

Όταν οι πρώτοι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στους πρόποδες των δασών για να εγκαθιδρύσουν τις πρώτες κοινωνίες, δεν είπαν αναμεταξύ τους, σαν να ήταν μέτοχοι μιας εταιρείας [commandite]: «Ας οργανώσουμε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μας με τέτοιο τρόπο ώστε να παρέχει ο καθένας από μας με τη μεγαλύτερη δυνατή ευημερία, και να πάρουμε μαζί μας την ισότητα καθώς και την ανεξαρτησία μας». Τέτοια πράγματα ήταν πέρα ​​από την αντίληψη των πρώτων ανθρώπων, και σε αντίθεση με τη θεωρία αυτής της κηρυγματικής αποκάλυψης. Η γλώσσα που χρησιμοποιούσαμε ήταν αρκετά διαφορετική: «Ας θεσπίσουμε μεταξύ μας μια αρχή που θα μας παρακολουθεί και θα μας κυβερνά, Constituamus super nos regem! Έτσι έτειναν ευήκοον ους οι αγρότες, στις 10 Δεκεμβρίου 1848, όταν έδωσαν τις ψήφους τους στο Λουδοβίκο Βοναπάρτη. Η φωνή του λαού είναι η φωνή της εξουσίας, ενώ αναμένει να γίνει φωνή της ελευθερίας. Επίσης, όλη η εξουσία είναι ελέω Θεού, Omnis potestas à Deo, λέει ο Άγιος Παύλος.

Η εξουσία, λοιπόν, ιδού αυτό που ήταν η πρώτη κοινωνική ιδέα του ανθρώπινου γένους. Και η δεύτερη ήταν να εργάζεται άμεσα για την κατάργηση της εξουσίας, κάθε άτομο που θέλει να την κάνει ένα μέσο για την ελευθερία τη δικιά του ή δικιά της έναντι της ελευθερίας των άλλων: αυτό είναι το έργο και η μοίρα των Σχισμάτων.

Η εξουσία δεν εισήχθει για πολύ καιρό στον κόσμο, όταν έγινε το αντικείμενο του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Αρχή, Κυβέρνηση, Εξουσία, Κράτος – αυτές οι λέξεις σημαίνουν το ίδιο πράγμα· – ο καθένας βλέπει μέσα τους τα μέσα για να καταπιέζει και να εκμεταλλεύεται τους ομοίους του. Οι απολυταρχικοί, οι δογματιστές, οι δημαγωγοί και οι σοσιαλιστές, όλοι στρέφονται αδιάκοπα προς την εξουσία, σαν τον κοινό μαγνητικό τους πόλο.

Από αυτό προέρχεται ο αφορισμός του ριζοσπαστικού σχίσματος, που οι δογματικοί και οι απολυταρχικοί σίγουρα δεν θα αποκήρυσσαν: Η κοινωνική επανάσταση είναι ο σκοπός· η πολιτική επανάσταση (δηλαδή, η αλλαγή χεριών της εξουσίας) είναι το μέσο. Αυτό σημαίνει: «Δώστε μας το δικαίωμα της ζωής και του θανάτου πάνω στο σώμα σας και τα υπάρχοντά σας, και θα σας απελευθερώσουμε!.»..Επειδή για πάνω από έξι χιλιάδες χρόνια τώρα οι βασιλιάδες και οι παπάδες έχουν επαναλάβει αυτή τη γραμμή!

Έτσι η Κυβέρνηση και τα σχίσματα, είναι, αλληλένδετα μεταξύ τους, Αιτία, Σκοπός και Μέσο. Υπάρχουν το ένα για το άλλο· έχουν κοινή μοίρα: να καλούν το λαό για χειραφέτηση κάθε μέρα· να επιζητούν ενεργά την πρωτοβουλία τους εις βάρος των ικανοτήτων τους· να πλάθουν [façonner] το μυαλό τους και να τους ωθούν συνεχώς στην πρόοδο με την προκατάληψη, τους περιορισμούς, και με την υπολογισμένη αντίσταση σε όλες τους τις ιδέες, σε όλες τους τις ανάγκες. Δεν θα κάνετε αυτό· θα απέχετε από εκείνο: η Κυβέρνηση, ανεξάρτητα από το ποιο σχίσμα κυβερνά, δεν ξέρει ποτέ να λέει κάτι άλλο. Η απαγόρευση είναι, από την εποχή της Εδέμ, το εκπαιδευτικό σύστημα της ανθρωπότητας. Αλλά, άπαξ και ο άνθρωπος ενηλικιώνεται, η Κυβέρνηση και τα Σχίσματα πρέπει να εξαφανιστούν. Αυτό το συμπέρασμα φτάνει με την ίδια λογική ισχύ, την ίδια αναγκαία τάση όπως το ότι ο σοσιαλισμός βγαίνει από τον απολυταρχισμό, η φιλοσοφία γεννήθηκε από τη θρησκεία, και η ισότητα προκύπτει [se poser] από την ίδια την ανισότητα.

Όταν, δια της φιλοσοφικής ανάλυσης, θέλει κανείς να λάβει υπόψη την εξουσία, τη θεμελιώδη της αρχή, τις μορφές και τα αποτελέσματά της, αναγνωρίζει εύκολα ότι η συγκρότηση της εξουσίας, πνευματικά και χρονικά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας προκαταρκτικός οργανισμός [organisme préparatoire], ουσιαστικά παρασιτικός και που μπορεί να διαφθαρεί, ανίκανος να παράγει οτιδήποτε από μόνος του πέρα από τυραννία και δυστυχία, οποιαδήποτε μορφή κι αν παίρνει, οποιεσδήποτε ιδέες κι αν αντιπροσωπεύει. Η φιλοσοφία επιβεβαιώνει συνεπώς ότι, αντίθετα με την πίστη, η συγκρότηση της εξουσίας επί του λαού δεν είναι παρά μια μεταβατική σύσταση, ότι η εξουσία δεν αποτελεί πόρισμα της επιστήμης, αλλά ένα προϊόν αυθορμητισμού, που διαλύεται μόλις συζητηθεί, ότι, αντί της ενίσχυσης και της ανάπτυξης με τον καιρό, όπως φαντάζονται τα αντίπαλα σχίσματα που την πολιορκούν, πρέπει να περιοριστεί επ’ αόριστον και να απορροφηθεί από την οργάνωση της εργατικότητας. Κατά συνέπεια, δεν πρέπει να τοποθετείται επί, αλλά υπό την κοινωνία· και, αλλάζοντας τον αφορισμό των ριζοσπαστών υπ’ ευθύνη του, καταλήγει: Η πολιτική επανάσταση, η κατάργηση της εξουσίας μεταξύ των ανθρώπων, είναι ο σκοπός, η κοινωνική επανάσταση το μέσο.

Γι’ αυτό το λόγο, προσθέτει ο φιλόσοφος, ότι όλα τα σχίσματα, χωρίς εξαίρεση, όσο και να θίγουν την εξουσία, είναι παραλλαγές του απολυταρχισμού, και ότι δεν θα υπάρξει ελευθερία για τους πολίτες, τάξη στις κοινωνίες, ενότητα μεταξύ των εργατών, μέχρις ότου η απάρνηση της εξουσίας αντικαταστήσει την πολιτική κατήχηση της πίστης στην εξουσία.

Όχι πια σχίσματα·
Όχι πια εξουσία·
Απόλυτη ελευθερία για τον άνθρωπο και τον πολίτη.

Σε τρεις φράσεις, έκανα την πολιτική και κοινωνική μου ομολογία πίστης.

Με αυτό το πνεύμα της κυβερνητικής άρνησης μίλησα μια μέρα σε έναν άνθρωπο ο οποίος, αν και σπάνιας νοημοσύνης, είχε το κακό να θέλει να γίνει υπουργός:

«Συνωμοτίστε μαζί μας για την κατάργηση της κυβέρνησης. Κάντε τον εαυτό σας επαναστάτη για τη μεταμόρφωση της Ευρώπης και του κόσμου, και παραμείνετε δημοσιογράφος. (Représentant du Peuple, 5 Ιουνίου 1848)

Απάντησε:

«Υπάρχουν δύο τρόποι να είσαι επαναστάτης: από τα πάνω, δηλαδή η επανάσταση με προτάσεις, με νοημοσύνη, με πρόοδο, με ιδέες· από τα κάτω, δηλαδή την επανάσταση με εξέγερση, με βία, με απελπισία, πετώντας πέτρες.

«Ήμουν, εξακολουθώ να είμαι επαναστάτης από τα πάνω, δεν ήμουν ποτέ, δεν θα είμαι ποτέ επαναστάτης από τα κάτω.

«Μην υπολογίζετε σε μένα να συνωμοτήσω ποτέ για την κατάργηση οποιασδήποτε κυβέρνησης, το πνεύμα μου [esprit] θα ήταν ενάντιο. Είναι ανοιχτό μόνο για μια σκέψη: να καλυτερεύσουμε την κυβέρνηση.» (Presse, 6 Ιουνίου 1848).

Υπάρχει σε αυτή τη διάκριση, από τα πάνω, από τα κάτω, πολύ ρόγχος και πολύ λίγη αλήθεια. Ο κ. ντε Ζιραρντέν, εκφράζοντας τον εαυτό του με αυτόν τον τρόπο, νόμιζε ότι έλεγε κάτι τόσο καινούργιο όσο και βαθυστόχαστο. Αναπαρήγαγε μόνο τη μόνιμη ψευδαίσθηση των δημαγωγών οι οποίοι, νομίζοντας ότι δίνουν ώθηση σε επαναστάσεις με τη βοήθεια εκείνων που βρίσκονται στην εξουσία, κατάφερναν μόνο να τις απωθούν. Ας εξετάσουμε πιο προσεκτικά τη σκέψη του κ. ντε Ζιραρντέν.

Ευχαριστιέται αυτός ο δαιμόνιος υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων να αποκαλεί μια επανάσταση με πρωτοβουλίες, νοημοσύνη, πρόοδο και ιδέες, επανάσταση από τα πάνω· ευχαριστιέται να αποκαλεί μια επανάσταση με εξέγερση και απελπισία, επανάσταση από τα κάτω. Το ακριβώς αντίθετο είναι η πραγματικότητα.

Από τα πάνω, στο μυαλό του συγγραφέα που αναφέρω, είναι προφανώς η εξουσία· από τα κάτω ο λαός. Από τη μια πλευρά, η δράση της κυβέρνησης, από την άλλη, η πρωτοβουλία των μαζών. Αυτό που τίθεται, λοιπόν, είναι ποια από τις δύο αυτές πρωτοβουλίες, εκείνη της κυβέρνησης και εκείνης του λαού, είναι πιο νοήμονα, πιο προοδευτική, πιο ειρηνική.

Ο τάφος του Proudhon στο Παρίσι

Αλλά, η επανάσταση από τα πάνω είναι αναπόφευκτα – θα αναφέρω το λόγο αργότερα – επανάσταση από την παρορμητική ευχαρίστηση [bon plaisir] του πρίγκιπα, από την αυθαιρεσία του υπουργού, από τα αβέβαια ψηλαφήματα [tâtonnements] μιας συνέλευσης, από τη βία ενός συλλόγου· είναι επανάσταση δικτατορίας και δεσποτισμού.

Ο Λουδοβίκος ΙΔ’, ο Ναπολέων, ο Κάρολος Ε’ το εξάσκησαν· έτσι ο κ. Γκιζό, ο Λουί Μπλανκ, ο Λεόν Φωσέρ το θέλουν. Οι λευκοί, οι μπλε, οι κόκκινοι, όλοι συμφωνούν σε αυτό το σημείο.

Η επανάσταση με την πρωτοβουλία των μαζών είναι επανάσταση των συντονισμένων πολιτών, των έμπειρων εργατών, της εξάπλωσης του διαφωτισμού – επανάσταση της ελευθερίας. Οι Κοντορσέ, Τυργκό, Ροβεσπιέρος αναζήτησαν την επανάσταση από τα κάτω, την πραγματική δημοκρατία. Ένας από τους ανθρώπους που έκαναν επανάσταση περισσότερο, και που κυβέρνησε λιγότερο ήταν ο Άγιος Λουδοβίκος. Η Γαλλία, την περίοδο του Αγίου Λουδοβίκου, έκανε τον εαυτό της αυτό που είναι· σαν την άμπελο που βγάζει τα μπουμπούκια της, παρήγαγε τους άρχοντες και τους υποτελείς της: Όταν ο βασιλιάς εξέδωσε τους διάσημους κανόνες του, δεν ήταν παρά ο γραμματέας των κοινών επιθυμιών.

Ο σοσιαλισμός έχει ενδώσει εντελώς στην ψευδαίσθηση του ριζοσπαστισμού. Ο θείος Πλάτωνας, πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, είναι ένα λυπηρό [triste] παράδειγμα. Ο Σαιν-Σιμόν, ο Φουριέ, ο Όουεν, ο Καμπέ, ο Λουί Μπλανκ, όλοι οι υποστηρικτές της οργάνωσης της εργασίας από το Κράτος, από το κεφάλαιο, από οποιαδήποτε αρχή, ζητούν, όπως ο κ. ντε Ζιραρντέν, την επανάσταση από τα πάνω. Αντί να μάθουν στους ανθρώπους πώς να οργανώνονται, να επικαλούνται την εμπειρία τους και τη λογική τους, απαιτούν την εξουσία από αυτούς. Με ποιόν τρόπο διαφέρουν από τους δεσπότες; Είναι επίσης ουτοπικοί, όπως όλοι οι δεσπότες: οι τελευταίοι δεν κρατάνε, οι πρώτοι δεν μπορούν να ριζώσουν.

Ο υπαινιγμός είναι ότι η Κυβέρνηση δεν μπορεί ποτέ να είναι επαναστατική, και για τον πολύ απλό λόγο ότι είναι κυβέρνηση. Μόνο η κοινωνία, η μάζα του λαού που διαπερνάται από νοημοσύνη, μπορεί να επαναστατικοποιήσει τον εαυτό της, επειδή απλά μπορεί να αναπτύξει ορθολογιστικά τον αυθορμητισμό της, να αναλύσει την κατάστασή της, να εξηγήσει το μυστήριο της μοίρας της και της προέλευσής της, να αλλάξει την πίστη και τη φιλοσοφία της· επειδή από μόνη της, βασικά, είναι ικανή να αγωνίζεται εναντίον του δημιουργού της, να παράγει τους καρπούς της. Οι κυβερνήσεις είναι οι μάστιγες του Θεού, που εγκαθιδρύθηκαν για να πειθαρχήσουν τον κόσμο· και τις θέλετε για να αυτοκαταστραφούν, να παράγουν ελευθερία, να κάνουν επαναστάσεις!

Δεν πάει έτσι. Όλες οι επαναστάσεις από την πρώτη στέψη του πρώτου βασιλιά μέχρι τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, έγιναν από τον αυθορμητισμό του λαού. Οι κυβερνήσεις ανέκαθεν παρεμπόδιζαν [empêché], πάντα καταπίεζαν [comprimé], πάντα χτυπούσαν με δύναμη [frappé], ποτέ δεν έχουν φέρει την επανάσταση. Ο ρόλος τους δεν είναι να προκαλούν κίνηση, αλλά να την πνίγουν. Ακόμη κι αν είχαν την επαναστατική επιστήμη, την κοινωνική επιστήμη, στην οποία είναι αντίθετες, δεν θα μπορούσαν να την εφαρμόσουν, δεν θα είχαν το δικαίωμα. Θα ήταν απαιραίτητο πρώτα να διαδοθεί η επιστήμη στο λαό, ώστε να μπορούν να λάβουν τη συγκατάθεση των πολιτών· το να περιμένουμε κάτι τέτοιο σημαίνει να παρερμηνεύουμε τη φύση της αρχής και της εξουσίας.

Τα γεγονότα έρχονται να επιβεβαιώσουν τη θεωρία εδώ. Τα έθνη που είναι πιο ελεύθερα είναι εκείνα όπου η εξουσία έχει ελάχιστη πρωτοβουλία, όπου ο ρόλος της είναι πιο περιορισμένος: ας αναφέρουμε μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, την Ελβετία, την Αγγλία και την Ολλανδία. Αντίθετα, τα πιο υποδουλωμένα έθνη είναι εκείνα όπου η εξουσία είναι πιο οργανωμένη και ισχυρή, μπορούμε να το δούμε με τα ίδια μας τα μάτια. Και όμως παραπονιόμαστε συνεχώς ότι δεν έχουμε κυβέρνηση, απαιτούμε πάντα μια ισχυρότερη εξουσία, πάντα ισχυρότερη!

Πριν από πολύ καιρό η εκκλησία είπε, μιλώντας σαν μια στοργική μάνα: Όλα για τον λαό, αλλά όλα μέσω των παπάδων.

Η μοναρχία ήρθε μετά την εκκλησία: Όλα για το λαό, αλλά όλα μέσω του πρίγκιπα.

Οι δογματικοί: Όλα για το λαό, αλλά όλα μέσω της αστικής τάξης.

Οι ριζοσπάστες δεν άλλαξαν τις αρχές επειδή άλλαξαν τη φόρμουλα: Όλα για το λαό, αλλά όλα μέσω του κράτους.

Είναι πάντα ο ίδιος κυβερνητισμός, ο ίδιος κομμουνισμός.

Ποιός θα τολμούσε τελικά να πει: Όλα για το λαό, ακόμα και την κυβέρνηση; – Όλα για το λαό: Γεωργία, εμπόριο, βιομηχανία, φιλοσοφία, θρησκεία, αστυνομία κλπ. Όλα μέσω του λαού: η κυβέρνηση, η θρησκεία, ακριβώς τόσο όσο και η γεωργία και το εμπόριο.

Η δημοκρατία είναι η κατάργηση όλων των εξουσιών, πνευματικών και παροδικών, νομοθετικών, εκτελεστικών, δικαστικών, ιδιοκτησιακών. Αδιαμφισβήτητα δεν είναι η Βίβλος που το αποκαλύπτει αυτό, αλλά η λογική των κοινωνιών, η αλυσιδωτή αντίδραση των επαναστατικών πράξεων· είναι όλη η σύγχρονη φιλοσοφία.

Ακολουθώντας τον κ. ντε Λαμαρτίν, συμφωνώντας σε αυτό με τον κ. Ντε Ζενούντ, είναι η κυβέρνηση που λέει θέλω. Η χώρα δεν έχει παρά να απαντήσει δίνω τη συγκατάθεσή μου.

Και αιώνες εμπειριών τούς απαντάνε, λέγοντας ότι οι καλύτερες κυβερνήσεις είναι εκείνες που είναι οι πιο άχρηστες. Χρειαζόμαστε παράσιτα να εργάζονται και παπάδες να μιλάνε με το Θεό; Δεν έχουμε πλέον ανάγκη από τους εκλεγμένους αξιωματούχους που μας κυβερνούν.

Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είπε κάποιος, είναι κλοπή. Καλά, τότε! Η κυβέρνηση ανθρώπου από άνθρωπο είναι σκλαβιά. Και όλη η θετική θρησκεία, βρίσκοντας το άκρο της στο δόγμα του παπικού αλάθητου, δεν είναι τίποτα άλλο από τη λατρεία ανθρώπου από άνθρωπο – ειδωλολατρία.

Ο απολυταρχισμός, εγκαθιδρύοντας, ταυτόχρονα, την εξουσία του βωμού, του θρόνου, και της τράπεζας, έχει πολλαπλασιάσει το σύμπλεγμα των αλυσίδων στην ανθρωπότητα. Ύστερα από την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, ύστερα από την κυβέρνηση ανθρώπου από άνθρωπο, ύστερα από τη λατρεία ανθρώπου από άνθρωπο, έχουμε ακόμα:
Την κρίση ανθρώπου από άνθρωπο,
Την καταδίκη ανθρώπου από άνθρωπο,
Και για να τελειώσει η σειρά, την τιμωρία ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτούς τους θρησκευτικούς, πολιτικούς και δικαστικούς θεσμούς, για τους οποίους είμαστε τόσο υπερήφανοι, πρέπει να τους σεβαστούμε και να τους υπακούμε μέχρις ότου, με την πάροδο του χρόνου, μαραθούν και πέσουν, όπως τα φρούτα πέφτουν στην εποχή τους. Είναι τα όργανα της μαθητείας μας, τα ορατά σημάδια του κουμάντου του Ενστίκτου πάνω στην ανθρωπότητα, τα εξασθενημένα, αλλά όχι παραμορφωμένα κατάλοιπα των αιματηρών εθίμων που σηματοδοτούν την πρώιμη ηλικία μας. Η ανθρωποφαγία έχει εξαφανιστεί εδώ και πολύ καιρό, αλλά όχι χωρίς την αντίσταση της εξουσίας, με τις βάρβαρες ιεροτελεστίες της: η ανθρωποφαγία υπάρχει παντού στο πνεύμα των θεσμών μας, δείτε το μυστήριο της θείας κοινωνίας και του ποινικού κώδικα.

Η φιλοσοφική λογική αποκηρύσσει αυτόν το συμβολισμό των αγροίκων. Απαγορεύει αυτές τις υπερβολικές μορφές ανθρώπινου σεβασμού. Και παρόλα αυτά δεν ισχυρίζεται, με τους ριζοσπάστες και τους δογματικούς, ότι μπορούμε να αναλάβουμε αυτήν τη μεταρρύθμιση μέσω της νομοθετικής εξουσίας· δεν παραδέχεται ότι ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να διώκει το καλό του λαού, χωρίς το λαό, ή ότι είναι νομότυπο να απελευθερώσει ένα έθνος που θέλει να κυβερνιέται. Η φιλοσοφία εμπιστεύεται μόνο τις μεταρρυθμίσεις που προέρχονται από την ελεύθερη βούληση των κοινωνιών: οι μόνες επαναστάσεις που παραδέχεται είναι εκείνες που προηγούνται από την πρωτοβουλία των μαζών: αρνείται, με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, την επαναστατική ικανότητα των κυβερνήσεων.

Συνοψίζοντας:

Αν συμβουλευτούμε μόνο την πίστη, το σχίσμα [scission] της κοινωνίας εμφανίζεται σαν η τρομερή συνέπεια της πτώσης του ανθρώπου. Αυτό είναι εκείνο που η Ελληνική μυθολογία εξέφρασε με το μύθο των οπλισμένων ανδρών που γεννήθηκαν από τα δόντια του δράκοντα που όλοι τους αλληλοσκοτώθηκαν κατά τη γέννησή τους. Ο Θεός, σύμφωνα με αυτόν το μύθο, άφησε την κυβέρνηση της ανθρωπότητας στα χέρια των ανταγωνιστικών σχισμάτων, έτσι ώστε η ασυμφωνία να εδραιώσει τη βασιλεία της στη γη, και ο άνθρωπος να μάθει, κάτω από τη αέναη τυραννία, πώς να μετατρέπει τη σκέψη του σε ένα άλλο επίπεδο ύπαρξης [séjour].

Ενώπιον της λογικής, κυβερνήσεις και σχίσματα δεν είναι τίποτα παρά η οργάνωση των θεμελιωδών αντιλήψεων της κοινωνίας, η υλοποίηση των αφηρημένων εννοιών, η μεταφυσική παντομίμα που το νόημά της είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Έκανα την ομολογία πίστης μου. Γνωρίζετε τους χαρακτήρες που, σε αυτήν την καταγραφή της πολιτικής μου ζωής, πρέπει να παίξουν τους βασικούς ρόλους. Γνωρίζετε ποιο θέμα αντιπροσωπεύουν. Να είστε προσεκτικοί σε αυτό που θα σας διηγηθώ τώρα.


Σημειώσεις

1. Σημείωση του μεταφραστή: Ο Proudhon χρησιμοποιεί τη λέξη «partis«, τον πληθυντικό του «parti«. Αν και το «κόμμα» με τη σύγχρονη έννοια μπορεί να είναι η πιο άμεση μετάφραση, σύμφωνα με τον Hal Draper, στη δεκαετία του 1840, «κόμμα» σήμαινε «μια πολιτική τάση, ακόμη και αν δεν είναι οργανωμένη, … μια ορισμένη πτέρυγα της πολιτικής.» Έτσι, το «parti» αποδίδεται σε όλο το κείμενο ως «σχίσμα» για να αντικατοπτρίζει το αντικρουόμενο στοιχείο που τονίζει ο Proudhon.

2. Ζακ Μπενίν Μποσσυέ, 1627-1704, Γάλλος ιερωμένος, θεολόγος και ιεροκήρυκας, θεωρούμενος ένας από τους σπουδαιότερους ρήτορες όλων των εποχών. Συγγραφέας, συγκεκριμένα, της «Δήλωσης των τεσσάρων άρθρων» (1682), επιδιώκοντας να ορίσει μια σφαίρα αυτονομίας από την παπική εξουσία για τη Γαλλική εκκλησία.

Μετάφραση: Αιχμή

Ακολουθήστε την ΑΙΧΜΗ στο twitter: https://twitter.com/aixmi_kd

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.