Το χάσμα

Αυτό το μικρό απόσπασμα του Émile Armand εμφανίστηκε στο The Conservator το 1910. Είναι ένα ενδιαφέρον απόσπασμα που εμφανίστηκε σε ένα περιοδικό το οποίο κυριαρχείτο από τη σκιά του Walt Whitman — και ένα ενδιαφέρον παράδειγμα της σκέψης του Armand — τον Shawn Wilbur

 

Όλες οι κοινωνίες που βρίσκονται στο προσκήνιο — Σοσιαλδημοκράτες, επαναστάτες όλων των αποχρώσεων, διάφοροι κομμουνιστές — λένε ότι το άτομο είναι «προϊόν του περιβάλλοντός του». Θα ήταν πιο ακριβές να πούμε ότι τα άτομα είναι προϊόντα του περιβάλλοντός τους, προσθέτοντας ότι το μεμονωμένο πρόσωπο, ειδικότερα, είναι το τέλος μιας κληρονομικής γραμμής, η οποία έλκει την καταγωγή της από το ζωικό σκοτάδι, θεωρώντας το υπεύθυνο για ορισμένα άτομα στα οποία κυριαρχούν ουσιαστικά τα χαρακτηριστικά της ιδιοσυγκρασίας και της φύσης μιας συγκεκριμένης καταγωγής. Όλες οι κοινωνίες — θρησκευτικές, εκκοσμικευμένες, κολεκτιβιστικές επαναστατικές ή όχι — λένε ότι το άτομο είναι μια σύνθεση, ως εκ τούτου εξαρτάται από το περιβάλλον του. Οι αναρχικοί ατομικιστές επιθυμούν να κάνουν το μεμονωμένο άτομο ανεξάρτητο, ως εκ τούτου μια αποσύνθεση του περιβάλλοντός του. Οι κοινωνίες βλέπουν το άτομο σαν ένα λίθο του οικοδομήματος, ένα μέλος του σώματος. Οι αναρχικοί στοχεύουν να κάνουν κάθε μεμονωμένο πρόσωπο ένα διακριτό οργανισμό, ένα ενιαίο ελεύθερο άνθρωπο. Εξ ου και δύο αντιλήψεις της εκπαίδευσης και της προπαγάνδας:

1ον. Η κοινωνική αντίληψη, η οποία θεωρεί το άτομο σαν ένα γρανάζι της κοινωνίας, και στα πιο τολμηρά όνειρά της δεν πάει πέρα από την ιδέα του τεράστιου τελικού μετασχηματισμού ή επανάστασης του περιβάλλοντος. Αντιλαμβάνεται την εξέλιξη ως ένα ποσοτικό αποτέλεσμα, ένα ζήτημα αριθμών. Παίρνει το παιδί ή τον ενήλικα, και, α πριόρι, τον γεμίζει με την αντίληψη της δεσμευτικής αλληλεγγύης, της αναγκαίας αρμονίας, της κοινοτικής οργάνωσης που είναι αναπόφευκτη και καθολική. Προχωρεί διαμορφώνοντας τον εγκέφαλο σύμφωνα με ένα πρότυπο κανονισμένο προκαταβολικά. Συνταγογραφεί μια ειδική εκπαίδευση.

2ον. Η αναρχική σύλληψη, η οποία θεωρεί το άτομο ως αποκομμένο — ως την αιτία ή το λόγο όλων των σχέσεων — το οποίο αντιτίθεται στην κοινωνία, και που θα ήθελε τολμηρά να κάνει κάθε προσωπική ζωή ένα καταστροφικό ένζυμο για τη συνταγογραφημένη ή υποτακτική ζωή του περιβάλλοντος. Θεωρεί ότι όλη η χειραφέτηση εξαρτάται από την ποιοτική, την ατομική προσπάθεια. Επιδιώκει να κάνει το παιδί ή τον ενήλικα περισσότερο αρμόδιο της αντίστασης, καλύτερα προικισμένο, ένα ον αποφασιστικό με τον εαυτό του όσο περισσότερο του επιτρέπουν οι δικές του ανάγκες, και εφοδιάζοντάς το όσο το δυνατόν περισσότερο· μια ένωση τώρα ή μέλλουσα άλλων πιο ικανών ή καλύτερα προικισμένων με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Έξω από κάθε παρέμβαση, από κάθε κηδεμονία, κάθε προστασία του κράτους ή της κοινότητας. Η αναρχική εκπαίδευση δεν προχωράει δια της βίας, αλλά με την ελεύθερη εξέταση, με εγκεκριμένη απόρριψη. Προτείνει, επιλέγει.

Και οι δύο αυτές απόψεις είναι ασυμβίβαστες.

Ε. Αρμάν.

 

Μετάφραση: Αιχμή

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s