Ο Προυντόν στέλνει μια επιστολή σε εργάτες του Παρισιού και της Ρουέν

Eπιστολή-μήνυμα του Pierre-Joseph Proudhon.

 

Πολίτες και φίλοι:

Αυτό το έργο είναι εμπνευσμένο από σας και ανήκει σε σας.

Δέκα μήνες νωρίτερα με ρωτήσατε ποια ήταν η γνώμη μου για το εκλογικό μανιφέστο που δημοσιεύτηκε από εξήντα εργάτες του Σηκουάνα. Θέλατε ιδίως να μάθετε αν, αφότου δεν βγήκατε στις εκλογές του 1863, θα έπρεπε να επιμείνετε σ’ αυτή τη γραμμή ή αν, εξαιτίας των περιστάσεων, να υποστηρίξετε με την ψήφο και την επιρροή σας την υποψηφιότητα ενός συντρόφου άξιου της συμπαθείας σας.

Δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφιβολία όσον αφορά την άποψή μου πάνω στις σκέψεις που εκφράστηκαν στο μανιφέστο σας, και τις εξέφρασα ειλικρινώς όταν το έλαβα. Χωρίς αμφιβολία, ήμουν ευχαριστημένος απ’ αυτή την αφύπνιση του σοσιαλισμού: ποιός άλλος στη Γαλλία θα ήταν περισσότερο ευχαριστημένος από μένα; Και συμφωνούσα με σας και τους Εξήντα ότι η εργατική τάξη δεν εκπροσωπείται και ότι έχει το δικαίωμα να μην εκπροσωπείται· πώς θα μπορούσα να αισθάνομαι διαφορετικά; Αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατό, δεν θα ήταν η εκπροσώπευση της εργατικής τάξης σήμερα, όπως ήταν το 1848, η επίσημη επιβεβαίωση του σοσιαλισμού από πολιτικής και οικονομικής απόψεως;

Αλλά μεταξύ αυτού και της συμμετοχής στις εκλογές, που θα παρέδιδε, μαζί με τη δημοκρατική συνείδηση, τις αρχές και το μέλλον της, υπάρχει μια άβυσσος που δεν σας την απέκρυψα, πολίτες. Και μπορώ να προσθέσω ότι αυτές οι επιφυλάξεις, ευπρόσδεκτες από σας, έχουν έκτοτε επιβεβαιωθεί απ’ την εμπειρία.

Τόσο της κόβει της Γαλλικής δημοκρατίας, τόσο περήφανη και καθάρια κάποτε, και η οποία, με τα λόγια λίγων φιλόδοξων, φαντάστηκε ότι μέσω της χρήσης ενός παραπλανητικού όρκου θα μπορούσε να πηγαίνει από νίκη σε νίκη; Τί κατακτήσεις έχουμε κερδίσει; Μέσα από ποιά καινούργια και ισχυρή ιδέα έχουν αποκαλυφθεί οι πολιτικές μας; Τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες τι επιτυχίες έχουν σηματοδοτηθεί απ’ την ενέργεια των υπερασπιστών μας ή έχουν εξοφλήσει την επιπολαιότητά τους; Δεν έχουμε γίνει μάρτυρες των συνεχόμενων ηττών και αποτυχιών τους; Εξαπατημένοι απ’ τον κοινοβουλευτισμό τους, δεν τους έχουμε δει να ηττώνται σχεδόν σ’ όλες τις επερωτήσεις απ’ τους κυβερνητικούς ρήτορες; Και όταν τους πήγαν στο δικαστήριο για το αδίκημα της σύστασης συλλόγων ή συγκεντρώσεων άνευ αδείας, όταν έπρεπε να δώσουν εξηγήσεις ενώπιον της χώρας και των εξουσιαστών, δεν σάστισαν από εκείνη τη νομιμότητα που εκθειάζουν και της οποίας οι διερμηνείς πόζαραν; Τι θλιβερές ίντριγκες! Και τι θλιβερή υπεράσπιση! Σας αφήνω να κρίνετε … Ύστερα από τόσες θορυβώδεις συζητήσεις θα μπορούσαμε ν’ αρνηθούμε ότι κατά βάθος οι εκπρόσωποί μας έχουν άλλες ιδέες, τάσεις, ή πολιτικές απ’ τις πολιτικές, τις τάσεις και τις ιδέες της κυβέρνησης;

Χάρη σ’ αυτούς είναι έτσι τα πράγματα τώρα για τη νεαρή δημοκρατία αυτό που κάποτε ήταν για τον παλιό φιλελευθερισμό, δύο σχολές που γίνεται μια προσπάθεια να συνταιριάξουν: ο κόσμος έχει αρχίσει ν’ απομακρύνεται απ’ αυτές. Λέγεται ότι η αλήθεια, το δίκιο, και η ελευθερία δεν βρίσκεται πλέον σ’ αυτή την πλευρά περισσότερο απ’ ό,τι στην άλλη.

Πρόκειται λοιπόν για θέμα αποκάλυψης στον κόσμο, μέσα από αυθεντικές μαρτυρίες, ιδεών, αληθινών ιδεών των σύγχρονων ανθρώπων, νομιμοποιήσης των ρεφορμιστικών τους φιλοδοξιών και του δικαιώματός τους στην κυριαρχία. Είναι η καθολική ψηφοφορία αλήθεια ή είναι μια φαντασίωση; Πρόκειται για μια ακόμη φορά ζήτημα περιορισμού της, και είναι βέβαιο ότι εκτός απ’ το εργατικό δυναμικό πολύ λίγοι την παίρνουν στα σοβαρά.

Είναι ζήτημα απόδειξης στη δημοκρατία της εργατικής τάξης του τι συμβαίνει όταν ένα κόμμα μπαίνει στην πολιτική ζωή όταν δεν διαθέτει επαρκή συνείδηση ​​του εαυτού του και των ιδεών του, και έχει δώσει τις ψήφους του σε ονόματα τα οποία δεν το αντιπροσωπεύουν. Πως όταν η ανώτερη τάξη χάνει την κατεύθυνση της πορείας είναι στο χέρι του κατώτερου να την πάρει. Και πως ένας λαός, ανίκανος να αναπαράγει τον εαυτό μέσα απ’ αυτή την συνηθισμένη διαδοχή, είναι καταδικασμένος να εξαφανιστεί. Να τολμήσω να πω ότι αυτό είναι ζήτημα τού να κάνουν τους Γάλλους πληβείους να καταλάβουν ότι αν στα 1869 τους κόλλησε στο κεφάλι να κερδίσουν για μια ακόμη φορά μια μάχη προς όφελος των αφεντικών τους όπως το έκαναν το 1863-64, η χειραφέτησή τους θα μπορούσε ν’ αναβληθεί για μισό αιώνα;

Μην έχετε καμία αμφιβολία, φίλοι μου, ότι η διαμαρτυρία μέσω της λευκής ψήφου, τόσο λίγο κατανοητή, τόσο άθλια αποδεκτή … ότι αυτή η απόλυτη δήλωση ασυμβατότητας μεταξύ ενός παρωχημένου συστήματος και των πιο αγαπημένων φιλοδοξιών μας, αυτό το στωικό βέτο, που ρίχνεται από μας ενάντια σε αλαζονικές υποψηφιότητες, δεν είναι τίποτα λιγότερο απ’ την αναγγελία μιας νέας τάξης πραγμάτων, διαπιστώνουμε ότι είμαστε το κόμμα του δίκιου και της ελευθερίας, η ιερή πράξη εισόδου μας στην πολιτική ζωή και, τολμώ να πω, η σηματοδότηση στον παλιό κόσμο της επερχόμενης και αναπόφευκτης πτώσης του…

Μετάφραση: Αιχμή

One thought on “Ο Προυντόν στέλνει μια επιστολή σε εργάτες του Παρισιού και της Ρουέν

  1. Παράθεμα: Ο ΠΡΟΥΝΤΟΝ ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΟΥΕΝ | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s