Ολόκληρη η απολογία Vaillant

Από την ομιλία του ενώπιον της Γαλλικής Βουλής των Αντιπροσώπων, το 1894, προτού του ανακοινωθεί η ποινή του θανάτου για πολιτικό έγκλημα.

 

Κύριοι, σε λίγα λεπτά θα καταφέρετε το χτύπημά σας, αλλά λαμβάνοντας την ετυμηγορία σας θα έχω τουλάχιστον την ικανοποίηση να έχω πληγώσει την υπάρχουσα κοινωνία, αυτή την καταραμένη κοινωνία στην οποία μπορεί να δει κανείς ένα μοναδικό άνθρωπο να ξοδεύει, ανώφελα, αρκετά για να θρέψει χιλιάδες οικογένειες· μια κακόφημη κοινωνία που επιτρέπει σε λίγα άτομα να μονοπωλούν όλο τον κοινωνικό πλούτο, ενώ υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άτυχων που δεν έχουν ούτε το ψωμί που δεν αρνούνται στα σκυλιά, και ενώ ολόκληρες οικογένειες αυτοκτονούν λόγω της έλλειψης των αναγκών της ζωής.

Αχ, κύριοι, αν οι κυβερνώσες τάξεις μπορούσαν να πάνε κάτω ανάμεσα στους άτυχους! Αλλά όχι, προτιμούν να παραμένουν κωφοί στις εκκλήσεις τους. Φαίνεται ότι η συμφορά τους ωθεί, όπως οι γαλαζοαίματοι του δέκατου όγδοου αιώνα, στον γκρεμό που θα τους καταπιεί, διότι ουέ σε εκείνους που εξακολουθούν να κωφεύουν στις κραυγές των πεινασμένων, ουέ σε εκείνους που, πιστεύοντας πως είναι ανώτερης υπόστασης, παίρνουν το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται τους από κάτω τους! Σε αυτό το σημείο έρχεται η στιγμή όταν οι άνθρωποι δεν θα επιχειρηματολογούν πια· σηκώνονται σαν τυφώνας, και διέρχονται σαν χείμαρρος. Τότε θα δούμε ματωμένα κεφάλια παλουκωμένα σε ακόντια.

Μεταξύ των εκμεταλλευόμενων, κύριοι, υπάρχουν δύο κατηγορίες ατόμων. Εκείνοι από τη μία τάξη, που δεν συνειδητοποιούν τι είναι και τι μπορεί να γίνουν, παίρνουν τη ζωή όπως έρχεται, πιστεύουν ότι είναι γεννημένοι να είναι δούλοι, και ικανοποιούνται με τα λίγα που τους δίνονται ως αντάλλαγμα για την εργασία τους. Αλλά υπάρχουν άλλοι, αντίθετα, που σκέφτονται, που μελετούν, και που, ψάχνοντας, ανακαλύπτουν κοινωνικές αδικίες. Είναι δικό τους το λάθος όταν βλέπουν καθαρά και υποφέρουν βλέποντας τους άλλους να υποφέρουν; Τότε ρίχνονται στον αγώνα, και κάνουν τους εαυτούς τους τούς κομιστές των λαϊκών διεκδικήσεων.

Κύριοι, είμαι ένας από αυτούς τους τελευταίους. Οπουδήποτε έχω πάει, έχω δει άτυχους λυγισμένους κάτω από το ζυγό του κεφαλαίου. Παντού έχω δει τις ίδιες πληγές να προκαλούν δάκρυα αίματος να κυλούν, ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη των κατοικημένων περιοχών της Νότιας Αμερικής, όπου δικαιούμουν να πιστεύω ότι αυτός που ήταν αποκαμωμένος από τα δεινά του πολιτισμού θα μπορούσε να αναπαυθεί στη σκιά των φοινικόδεντρων και εκεί να μελετήσει τη φύση. Λοιπόν, ακόμη και εκεί, περισσότερο από αλλού, έχω δει το κεφάλαιο να έρχεται, σαν ένα βαμπίρ, να ρουφήξει την τελευταία σταγόνα από το αίμα των άτυχων παρειών.

Τότε επέστρεψα στη Γαλλία, όπου μου επιφυλάχτηκε να δω την οικογένειά μου να υποφέρει φριχτά. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχύλησε το ποτήρι της θλίψης μου. Κουρασμένος να ζω αυτή τη ζωή των δεινών και της δειλίας, έριξα αυτή τη βόμβα σε εκείνους που έχουν την πρωταρχική ευθύνη για την κοινωνική δυστυχία.

Κατηγορούμαι για τα τραύματα εκείνων που χτυπήθηκαν από τα βλήματά μου. Επιτρέψτε μου να επισημάνω εν παρόδω ότι, αν οι αστοί δεν είχαν σφαγιάσει ή προκαλέσει σφαγές κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, είναι πιθανόν ότι θα ήταν ακόμη κάτω από το ζυγό της αριστοκρατίας. Από την άλλη πλευρά, λογαριάστε τους νεκρούς και τους τραυματίες στο Τονκίν, τη Μαδαγασκάρη, το Νταχομέι, προσθέτοντας σε αυτούς τους χιλιάδες, ναι, τους εκατομμύρια άτυχους που πεθαίνουν στα εργοστάσια, τα ορυχεία, και οπουδήποτε η ακονισμένη εξουσία του κεφαλαίου γίνεται αισθητή. Προσθέστε επίσης εκείνους που πεθαίνουν της πείνας, και όλα αυτά με τη συγκατάθεση των Αντιπροσώπων μας. Μπροστά σε αυτά, πόσο ασήμαντες είναι οι κατηγορίες που τώρα φέρνετε εναντίον μου!

Είναι αλήθεια ότι δεν εξαλείφει κανείς τον άλλον· αλλά, ύστερα από όλα, δεν ενεργούμε αμυντικά όταν απαντάμε στα χτυπήματα που δεχόμαστε από πάνω; Γνωρίζω πολύ καλά ότι θα μου ειπωθεί ότι έπρεπε να περιοριστώ στα λόγια για τη δικαίωση των λαϊκών διεκδικήσεων. Αλλά τι να περιμένει κανείς! Χρειάζεται δυνατή φωνή για να κάνει τους κωφούς να ακούσουν. Πάρα πολύ καιρό έχουν απαντήσει στις φωνές μας με φυλακίσεις, την κρεμάλα, τουφεκισμούς. Μην κάνετε κανένα λάθος· η έκρηξη της βόμβας μου δεν είναι μονάχα η κραυγή του εξεγερμένου Βαγιάν, αλλά η κραυγή μιας ολόκληρης τάξης που διεκδικεί τα δικαιώματά της, και η οποία θα προσθέσει σύντομα πράξεις στα λόγια. Επειδή, να είστε σίγουροι γι’ αυτό, μάταια θα περνούν νόμους. Οι ιδέες των στοχαστών δεν θα σταματήσουν· εξίσου όπως, τον τελευταίο αιώνα, όλες οι κυβερνητικές δυνάμεις δεν θα μπορούσαν να εμποδίσουν τους Ντινερό και τους Βολταίρους από το να διαδίδουν χειραφετικές ιδέες ανάμεσα στους ανθρώπους, ομοίως όλες οι υφιστάμενες κυβερνητικές δυνάμεις δεν θα εμποδίσουν τους Ρεκλύ, τους Δαρβίνους, τους Σπένσερ, τους Ίψεν, τους Μιρμπώ, από το να διαδίδουν τις ιδέες της δικαιοσύνης και της ελευθερίας οι οποίες θα εξολοθρεύσουν τις προκαταλήψεις που κρατούν τις μάζες στην άγνοια. Και αυτές οι ιδέες, καλωσορισμένες από τους άτυχους, θα ανθίσουν σε πράξεις εξέγερσης όπως έγινε με μένα, μέχρι τη μέρα που η εξαφάνιση της εξουσίας θα επιτρέψει σε όλους τους ανθρώπους να οργανώνονται ελεύθερα σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, που ο καθένας θα είναι σε θέση να απολαμβάνει το προϊόν της εργασίας του, και που αυτές οι ηθικές αρρώστιες που ονομάζονται προκαταλήψεις θα εξαφανιστούν, επιτρέποντας στα ανθρώπινα όντα να ζουν εν αρμονία, μην έχοντας άλλη επιθυμία από το να μελετούν τις επιστήμες και να αγαπούν τους συνανθρώπους τους.

Καταλήγω, κύριοι, λέγοντας ότι μια κοινωνία στην οποία βλέπει κανείς τέτοιες κοινωνικές ανισότητες όπως όλοι βλέπουμε σε μας, στις οποίες βλέπουμε καθημερινά αυτοκτονίες λόγω της φτώχειας, την πορνεία να απαστράπτει σε κάθε γωνιά του δρόμου, — μια κοινωνία της οποίας τα κύρια μνημεία της είναι τα στρατόπεδα και οι φυλακές, — μια τέτοια κοινωνία πρέπει να μεταμορφωθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα, με πόνο που εξαλείφεται, και τόσο γρήγορα, από την ανθρωπότητα. Ζήτω σε αυτούς που εργάζονται, δεν έχει σημασία με τι μέσα, γι’ αυτή τη μεταμόρφωση! Είναι αυτή η ιδέα που με οδήγησε στη μονομαχία μου με την εξουσία, αλλά καθώς σε αυτή τη μονομαχία έχω μονάχα πληγώσει τον αντίπαλό μου, είναι τώρα η σειρά του να με χτυπήσει.

Τώρα, κύριοι, για μένα λίγο μετράει τι ποινή θα επιβάλλεται, επειδή, βλέποντας αυτή τη συνάθροιση με τα μάτια της λογικής, δεν μπορώ να μη γελάσω βλέποντάς σας, άτομα (atoms) χαμένα στην ύλη, και συλλογιζόμενα μονάχα επειδή διαθέτετε μια προέκταση του νωτιαίου μυελού, παίρνετε το δικαίωμα να κρίνετε έναν από τους συνανθρώπους σας.

Αχ! κύριοι, πόσο ασήμαντη είναι η συνάθροισή σας και η ετυμηγορία σας μπροστά στην ιστορία της ανθρωπότητας· και η ανθρώπινη ιστορία, με τη σειρά της, είναι ομοίως πολύ ασύμαντη μέσα στον ανεμοστρόβιλο που την πηγαίνει μέσα από την απεραντοσύνη, και που είναι προορισμένη να εξαφανιστεί, ή τουλάχιστον να μεταμορφωθεί, προκειμένου να αρχίσει ξανά την ίδια ιστορία και τα ίδια γεγονότα, ένα πραγματικά αδιάκοπο παιχνίδι των κοσμικών δυνάμεων που ανανεώνονται και μεταφέρονται παντοτινά.

Μετάφραση: Αιχμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s