Δήλωση στο Δικαστήριο της Λυών απ’ τους κατηγορούμενους Αναρχικούς

Ο συντάκτης είναι άγνωστος, αλλά στους κατηγορούμενους περιλαμβάνονται η Λουίζ Μισέλ, ο Πουζέ και ο Πιότρ Κροπότκιν.

το κακό δεν κατοικεί σε μια μορφή κυβέρνησης περισσότερο από ό,τι σε μια άλλη. Είναι στην ίδια την ιδέα της κυβέρνησης, είναι στην αρχή της εξουσίας.

Το κακό δεν κατοικεί σε μια μορφή κυβέρνησης περισσότερο από ό,τι σε μια άλλη. Είναι στην ίδια την ιδέα της κυβέρνησης, είναι στην αρχή της εξουσίας.

Στις 8 Ιανουαρίου 1883, ξεκίνησε στη Λυών της Γαλλίας η δίκη πάνω από εξήντα αναρχικών. Το κράτος τους μάζεψε και τους απήγγειλε κατηγορίες για ανοικοδόμηση του Γαλλικού τμήματος της Διεθνούς Ένωσης Εργατών, το οποίο είχε τεθεί εκτός νόμου το προηγούμενο έτος (στον απόηχο της Κομμούνας του Παρισιού). Από την πλευρά τους, οι κατηγορούμενοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να εξαπλώσουν περαιτέρω τις ιδέες τους. Η δίκη, όπως ο Κροπότκιν αργότερα την έβαλε στις Αναμνήσεις ενός επαναστάτη, «κατά την οποία όλοι οι κατηγορούμενοι στάθηκαν ακλόνητοι κηρύσσοντας επί ένα δεκαπενθήμερο τις θεωρίες μας – άσκησε πολύ ισχυρή επιρροή στη Γαλλία, ξεκαθάρισε τις αναρχικές ιδέες στο μυαλό του κόσμου κι ασφαλώς συνέτεινε ως ένα βαθμό στην αναβίωση του σοσιαλισμού σε άλλες χώρες… Στην κοινή γνώμη, αναδειχθήκαμε νικητές στη σύγκρουση με τους κατηγόρους μας.»

Παρακάτω είναι η δήλωση που οι αναρχικοί έκαναν κατά την απολογία τους.

Θα πούμε τι είναι η αναρχία, τι είναι οι αναρχικοί.

Οι αναρχικοί, κ.κ., είναι πολίτες που, σ’ έναν αιώνα όπου η ελευθερία της γνώμης κηρύττεται παντού, πιστεύουν ότι είναι υποχρέωσή τους να καλούν για απεριόριστη ελευθερία.

Ναι κ.κ., σ’ ολόκληρο τον κόσμο είμαστε μερικές χιλιάδες, μερικά εκατομμύρια εργαζόμενοι οι οποίοι απαιτούμε απόλυτη ελευθερία, τίποτε άλλο παρά ελευθερία, μόνο ελευθερία!

Θέλουμε ελευθερία, πράγμα που σημαίνει ότι απαιτούμε το δικαίωμα και τα μέσα για όλα τα ανθρώπινα όντα να κάνουν ό,τι τους ευχαριστεί, να ικανοποιούν πλήρως όλες τους τις ανάγκες, χωρίς κανένα όριο πέρα απ’ αυτό που επιβάλλεται απ’ τις φυσικές τους δυνατότητες και τις ανάγκες των γειτόνων τους, που είναι εξίσου άξιες σεβασμού.

Θέλουμε ελευθερία, και πιστεύουμε ότι η ύπαρξή της είναι ασυμβίβαστη με την ύπαρξη κάθε είδους εξουσίας, ανεξαρτήτως της προέλευσης ή της μορφής της, εκλεγμένη ή επιβεβλημένη, μοναρχική ή ρεπουμπλικανική, εμπνευσμένη απ’ το θεϊκό δίκαιο ή το λαϊκό δίκαιο, απ’ τον Άγιο-Τάδε ή απ’ την καθολική ψηφοφορία.

Η ιστορία μας διδάσκει ότι όλες οι κυβερνήσεις μοιάζουν μεταξύ τους και αξίζουν το ίδιο. Η καλύτερη είναι η χειρότερη. Υπάρχει μεγαλύτερο μέρος κυνισμού μεταξύ μερικών, και περισσότερη υποκρισία μεταξύ άλλων! Αλλά κατά βάθος είναι πάντα οι ίδιες διαδικασίες, πάντα η ίδια μισαλλοδοξία. Ακόμη και εκείνοι οι φιλελεύθεροι στην εμφάνιση έχουν στο αποθεματικό, κάτω απ’ τη σκόνη των νομοθετικών οπλοστασίων, μερικούς ωραίους μικρούς νόμους σχετικά με τη Διεθνή για να χρησιμοποιούνται εναντίων ενοχλητικών αντιπάλων.

Με άλλα λόγια, το κακό δεν κατοικεί σε μια μορφή κυβέρνησης περισσότερο από ό,τι σε μια άλλη. Είναι στην ίδια την ιδέα της κυβέρνησης, είναι στην αρχή της εξουσίας.

Με μια λέξη, το ιδανικό μας για τις ανθρώπινες σχέσεις είναι η υποκατάσταση της διοικητικής και νομικής κηδεμονίας, της επιβεβλημένης πειθαρχίας, από μια ελεύθερη σύμβαση, διαρκώς αναθεωρήσιμη και ακυρώσιμη.

Οι αναρχικοί έτσι προτίθενται να διδάξουν τους ανθρώπους να κάνουν χωρίς κυβέρνηση με τον ίδιο τρόπο που αρχίζουν να μαθαίνουν να κάνουν χωρίς Θεό.

Θα μάθουν επίσης να κάνουν χωρίς ιδιοκτήτες. Το χειρότερο από τον τύραννο, στην πραγματικότητα, δεν είναι αυτός που σε φυλακίζει, είναι αυτός που σε κάνει να λιμοκτονείς. Δεν είναι αυτός που σ’ αρπάζει απ’ το γιακά, είναι αυτός που σ’ αρπάζει απ’ την κοιλιά.

Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία χωρίς ισότητα! Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία σε μια κοινωνία όπου το κεφάλαιο μονοπωλείται στα χέρια μιας συνεχώς συρρικνούμενης μειοψηφίας και όπου τίποτε δεν μοιράζεται ισομερώς, ούτε καν η δημόσια παιδεία, η οποία παρ’ όλα αυτά πληρώνεται από δημόσιους πόρους.

Όσο για εμάς, πιστεύουμε ότι το κεφάλαιο, η κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας, απ’ τη στιγμή που είναι καρπός της συνεργασίας των προηγούμενων γενεών με την τωρινή, θα έπρεπε να είναι στη διάθεση όλων, με τέτοιο τρόπο ώστε κανείς να μην μπορεί να αποκλειστεί, αλλά επίσης, κανείς να μην μπορεί να πάρει ένα μέρος εις βάρος των υπολοίπων.

Με μια λέξη, θέλουμε ισότητα: ισότητα στην πράξη, ως απόρροια της ή, μάλλον, ως αρχέγονη κατάσταση της ελευθερίας. Απ’ τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του. Αυτό είναι αυτό που ειλικρινά, ενεργητικά θέλουμε. Αυτό είναι αυτό που θα είναι, επειδή δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να υπερισχύσει έναντι αιτημάτων που είναι τόσο θεμιτά όσο και αναγκαία. Αυτός είναι ο λόγος που υποβαλλόμαστε σ’ όλα τα είδη των τιμωριών.

Τι καθάρματα που είμαστε! Απαιτούμε ψωμί για όλους, δουλειά για όλους, και για όλους επίσης θέλουμε ανεξαρτησία και δικαιοσύνη.

Μετάφραση: Αιχμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s