Σοσιαλισμός και Διεθνισμός

Ενα κείμενο του Paul Lafargue, για το χαρακτήρα της μεσαίας τάξης και την κοινωνική επανάσταση του προλεταριάτου.

 

Η σημαία της χώρας είναι ένα εμπορικό επενδυτικό αγαθό, είπε ο ονομαστός πατριώτης, Cecil Rhodes, αλλά αυτό το εμπορικό επενδυτικό αγαθό αντιπροσωπεύει μονάχα τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των καπιταλιστικών τάξεων. Η μεσαία τάξη χτυπά μoνάχα το μεγάλο τύμπανο εις έπαινον της αγάπης για τη χώρα και προς τιμήν της σημαίας προκειμένου να εξαπατήσει το προλεταριάτο, έτσι ώστε να πρέπει να θυσιαστεί για την υπεράσπιση του πλούτου που η μεσαία τάξη έχει κλέψει.

Οι άρχουσες τάξεις των Δημοκρατιών της Ελλάδας και της Ρώμης δεν χρησιμοποίησαν τον πατριωτικό τσαρλατανισμό της μεσαίας τάξης, επειδή ζηλότυπα κράτησαν για τον εαυτό τους το προνόμιο της διακυβέρνησης, και της υπεράσπισης της χώρας τους. Δεν επέτρεψαν ούτε στην εργατική τάξη ούτε στους σκλάβους το δικαίωμα να φέρουν όπλα. Εάν ήταν απαραίτητο να οπλίσουν τους σκλάβους για να υπερασπιστούν τη χώρα τους έκαναν πρώτα ελεύθερους ανθρώπους και τους έδιναν γη. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε τέτοιος διακαής πατριωτισμός, που δεν δίστασε να θυσιάσει το άτομο για χάριν της κοινότητας.

Η σύγχρονη μεσαία τάξη υιοθέτησε μια διαφορετική μέθοδο. Πρώτα σχημάτισε στρατιές μισθοφόρων, όπως στην Αγγλία, ή με επιστράτευση, όπως στη Γαλλία. Και τώρα ακόμα εξαπατά επιτυχημένα το προλεταριάτο.

Το προλεταριάτο δεν θα έχει πραγματικά πατρίδα μέχρις ότου εκτοπίσει πολιτικά και οικονομικά τη μεσαία τάξη. Αυτό μπορεί να γίνει μονάχα από κάθε έθνος με τη σειρά, και είναι γι’ αυτό το λόγο που το προλεταριάτο είναι εθνικό, όπως εξηγεί το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

Η μεσαία τάξη είναι εθνικιστική, απ’ τη στιγμή που πρέπει να εκμεταλλευτεί το προλεταριάτο του έθνους της, αλλά σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα της οικονομικής ανάπτυξης πρέπει να πάρει ένα συγκεκριμένο διεθνιστικό χαρακτήρα, προκειμένου το πλεόνασμα των αγαθών που έχει αρπάξει από τους μισθωτούς να μπορεί να πουληθεί. Αν το προλεταριάτο ενός έθνους προκειμένου να αποτινάξει το ζυγό της κυβερνώσας τάξης οργανωθεί σε εθνικό επίπεδο και εγερθεί σε εθνικό επίπεδο, δεν θα είναι εν τούτοις σε θέση να επιτύχει την τελική του χειραφέτηση μέχρις ότου πραγματοποιηθεί μια διεθνής συμφωνία με τους προλετάριους των άλλων καπιταλιστικών χωρών. Κάθε κοινωνική επανάσταση πρέπει οπωσδήποτε να είναι διεθνής. Η μεσαία τάξη του δέκατου όγδοου αιώνα ήταν ικανή μονάχα στο να ανατρέψει την αριστοκρατία και να καταλάβει την εξουσία διακηρύσσοντας τη συναδέλφωση των εθνών και καλώντας τα να κάνουν κοινή υπόθεση εναντίον των τυράννων· το να είναι κανείς πατριώτης σήμαινε για τους επαναστάτες της μεσαίας τάξης όχι το να αγαπούν τη Γαλλία, τη Γερμανία ή την Ιταλία, αλλά το να αγαπούν την επανάσταση. Όταν η επανάσταση είχε τελειώσει η μεσαία τάξη έγινε πάλι εθνικιστική προκειμένου να οργανώσει σε εθνικό επίπεδο τη δικτατορία της και την ταξική της εκμετάλλευση. Το επαναστατικό προλεταριάτο δεν θα έχει να κρατήσει ούτε τις αρχαίες του εθνικότητες ούτε να συγκροτήσει καινούργιες, διότι με το να γίνει ελεύθερο θα καταργήσει τις τάξεις: ο κόσμος θα είναι η πατρίδα του.

Μετάφραση: Αιχμή

One thought on “Σοσιαλισμός και Διεθνισμός

  1. Παράθεμα: Σοσιαλισμός και Διεθνισμός, Του Paul Lafargue « Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s