Ο Benoit είναι ένας θρασύς ανθρακωρύχος

Μια σύντομη βιογραφία του Μπενουά Μπροτσού, Γάλλου αναρχικού που έδρασε στα ορυχεία του Βορρά.

1906%20Greve%20des%20mineurs%20du%20nord%20pas%20de%20calais%20La%20citoyenne%20Sorgues%20soutient%20les%20grevistes

«Ο αναρχισμός του δεν ήταν δογματικός. Αποτελείτο από συνδικαλισμό, αντι-κοινοβουλευτισμό, από ελεύθερο στοχασμό, από ελεύθερο έρωτα, από νεο-Μαλθουσιανισμό και πολύ θράσος. Ήταν ο Μπενουά, απλά ο Μπενουά». Ο Πιέρ Μονάτ για τον Μπροτσού

Ο Μπενουά Μπροτσού γεννήθηκε στο Εσερτέν της Γαλλίας στις 7 Νοεμβρίου 1879. Ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά. Ο πατέρας του ο Σεμπαστιέν ήταν μεταλλουργός. Ξεκίνησε τη δουλειά πολύ νέος ως καροτσιέρης σε ένα αγρόκτημα, στη συνέχεια εργάστηκε σε διάφορα εργοστάσια προτού γίνει ανθρακωρύχος στο Μονκό-λε-Μιν. Τραυματίστηκε στο πόδι σε ένα εργατικό ατύχημα. Το 1898 πήγε στο Παρίσι και εργάστηκε ως σκαφτιάς στην κατασκευή του μετρό του Παρισιού. Ήταν στο Παρίσι που άρχισε για πρώτη φορά να συχνάζει σε αναρχικούς και συνδικαλιστικούς κύκλους. Συνεισέφερε σε πολλά άρθρα στην Le Chemineau, μια αναρχική εφημερίδα. Επέστρεψε στο Μονκό την Άνοιξη του 1900. Συνελήφθη ύστερα από το θάνατο ενός μεταλλεργάτη, του Μπρουγιάρ, όταν έδωσε μια πύρινη ομιλία στην κηδεία του. Καταδικάστηκε για «προτροπή σε φόνο και λεηλασία, προσβολή του Στρατού, προκλητικά λόγια σχετικά με την κοινοβουλευτική κυβέρνηση». Λίγο μετά την αποφυλάκισή του, στις 7 Σεπτεμβρίου 1900 καταδικάστηκε απόντος του ιδίου σε έξι μήνες φυλάκιση επειδη είχε χτυπήσει έναν αστυνομικό. Κατά τη σύλληψή του τον Οκτώβριο κατάφερε να αποδράσει. Συνελήφθη και πάλι και η ποινή του μετατράπηκε σε 4 μήνες φυλάκιση το 1901. Αφού βγήκε από τη φυλακή πήγε με μια ομάδα ανθρακωρύχων από το Μονκό στο Λανς στη βόρεια Γαλλία όπου είχαν συμφωνήσει να εργαστούν στα ανθρακωρυχεία του Πα-ντε-Καλαί. Ο ίδιος πέρασε από εκεί ως Μπενουά Ντελόρμ, χρησιμοποιώντας χαρτιά που του είχε δανείσει ένας ανθρακωρύχος με αυτό το όνομα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνάντησε και μετακόμισε με την Φερνάντ Ρισίρ, η οποία επρόκειτο να γίνει η σύντροφος της ζωής του. Η Φερνάντ ήταν επίσης συνειδητή αναρχική, και συνεισέφερε σε διάφορες εκδόσεις. Τον Οκτώβριο του 1902 συμμετείχε σε απεργία για το 8ωρο και ακολούθως συνελήφθη για «επίθεση εναντίον του δικαιώματος στην εργασία» και για κλοπή ταυτότητας.

palmaers-mineurs

le-citoyen-broutchoux-arrc3a9tc3a9-a-lens-sur-la-place-de-la-mairieau-moment-ou-il-allait-pc3a9nc3a9trer-a-la-rc3a9union-du-congrc3a8s-prc3a9sidc3a9-par-l Arrestation_de_Benoît_Broutchouxbroutchoux

Αντιτάχθηκε έκτοτε στους ηγέτες της ένωσης ανθρακωρύχων Εμίλ Μπαλύ και Αρτούρ Λεμοντάν, οι οποίοι είχαν ρεφορμιστικές θέσεις σχετικά με την πολιτική του σοσιαλιστή Ζυλ Γκεντ (ο χαρακτήρας Ετιέν Λαντιέ στο Ζερμινάλ του Ζολά είναι προφανώς βασισμένος στον Μπαλύ). Ως υπέρμαχος της άμεσης δράσης και του σαμποτάζ, συχνά έδρασε με ομάδες απεργών τη νύχτα κόβοντας τηλεγραφικές γραμμές. Παρόλο που συμμετείχε σε δραστηριότητες στο χώρο εργασίας, προπαγάνδιζε επίσης τον έλεγχο των γεννήσεων και υποστήριζε ανοιχτά ενώσεις ελεύθερου έρωτα κατά του θεσμού του γάμου. Γι’ αυτό καταδικάστηκε σε 20 μέρες φυλακή για «προσβολή των χρηστών ηθών», αλλά ανακλήθηκε στην έφεση. Έγινε ηγετική μορφή στο Jeune Syndicat (Νεολαιίστικη Ένωση) επιμελούμενος την εφημερίδα του Reveil Syndicale από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο του 1903, και στη συνέχεια τη διάδοχό της L’Action Syndicale. Ύστερα από τη φοβερή καταστροφή στο ορυχείο της Κουριέρ στις 10 Μαρτίου 1906 που στοίχισε τη ζωή σε χίλια εκατόν ένα άτομα, το Jeune Syndicat ήταν σε θέση να σημειώσει σημαντική πρόοδο συγκριτικά με το Vieux Syndicat του Μπαλύ, με την απεργία που ακολούθησε την καταστροφή ωθώντας τον Μπενουά στο προσκήνιο. Μετά από μια προσπάθεια να καταλάβουν το δημαρχείο της Λανς ο Μπροτσού συνελήφθη μαζί με άλλους τρεις, σε μια θυελλώδη συνεδρίαση υπό την προεδρία του Μπαλύ. Καταδικάστηκε σε 2 μήνες φυλάκιση για βία εναντίον ενός αστυνομικού και «απείθεια». Ο αναρχικός Πιέρ Μονάτ τον αντικατέστησε στη θέση του της σύνταξης κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του (είχαν συναντηθεί για πρώτη φορά στην κηδεία της Λουίζ Μισέλ στο Παρίσι).

Το επόμενο έτος, τόσο ο ίδιος όσο και ο Μονάτ παρακολούθησαν το Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο στο Άμστερνταμ, όπου ο Μονάτ και ο Μαλατέστα συζήτησαν έντονα για το ζήτημα των συνδικάτων.

Χωρίς δουλειά και στη μαύρη λίστα, ο Μπροτσού έκανε ένα καφέ στο Λανς μεταξύ 1906 και 1908. Την ίδια περίοδο αγόρασε ένα μικρό τυπογραφείο στο Γουαΐνγκλε και μαζί με τον Ζωρζ Ντυμουλάν επιμελήθηκαν τη L’Action Syndicale, με εβδομαδιαίες εκτυπώσεις 3.500 εώς 5.000, μερικές φορές μέχρι και 12.000 σε ειδικές περιπτώσεις. Το 1906 φοίτησε στο συνέδριο της CGT στην Aμιένη όπου οι οπαδοί του Γκεντ ηττήθηκαν και υιοθετήθηκε ο Χάρτης της Αμιένης, που υποστήριζε τον αγώνα που είχε να κάνει με τα άμεσα οικονομικά συμφέροντα σε συνδυασμό με την ανάγκη να δημιουργηθεί μια νέα κοινωνία, ανεξάρτητα από πολιτικά κόμματα και Κράτος. Λίγο πριν το Συνέδριο κατάφερε να ξεγλιστρήσει από την αστυνομία κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης που διοργανώθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη σύλληψη του ατομικιστή αναρχικού Αντρέ Λορυλώ.

Λίγο μετά το Συνέδριο συνελήφθη ξανά και προσπάθησε με τον Λορυλώ να υποκινήσει στρατιωτική ανταρσία. Το 1908 οι υποστηρικτές του Μπαλύ τον συκοφαντούσαν με ψευδείς κατηγορίες ότι είχε χρησιμοποιήσει το ταμείο των χήρων της Κουριέρ για τη χρηματοδότηση του καφέ του. Οι επαναστατικές πολιτικές έχαναν την επιρροή τους στα ανθρακωρυχεία του βορρά, για να αναζωπυρωθούν ξανά κατά τη διάρκεια σημαντικών απεργιών. Το Δεκέμβριο του 1909 ο Μπροτσού υποκίνησε την απεργία των εργαζομένων στην κατασκευή του Καναλιού του Βορρά, και τους συνεχάρει για τη χρήση του σαμποτάζ. Ως αποτέλεσμα συνελήφθη στις 18 Ιανουαρίου 1910 στο Μεζ εν Κουτύρ, ενώ βρισκόταν ανάμεσα σε πενήντα απεργούς, κατά τη διάρκεια μιας αντιπαράθεσης με το διαμερισματικό νομάρχη. Ο δικηγόρος του κέρδισε την αποφυλάκισή του με την προϋπόθεση ότι ο Μπροτσού δεν θα είναι πλέον αγκιτάτορας ανάμεσα στους εργάτες στο κανάλι. Συνελήφθη και πάλι στις 13 Φεβρουαρίου 1910, ενώ περίμενε να συναντηθεί με έναν εργάτη του καναλιού. Καταδικάστηκε επίσης για τη συμμετοχή του σε μια εκστρατεία εναντίον του αυξανόμενου κόστους ζωής το Καλοκαίρι του 1911. Για την απόπειρά του να αποδράσει από τη φυλακή καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης για ένα ακόμη έτος τον Ιανουάριο του 1912 αλλά αμνηστεύθηκε τον Ιούλιο του ίδιου έτους.

arton493Με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο διαμερισματικός νομάρχης πήρε την απόφαση να συλλάβει 41 αγωνιστές στην περιοχή. Αποφασίστηκε έκτοτε να τους απελευθερώσουν προκειμένου να επιστρατευτούν. Ο Μπροτσού απέφυγε την επιστράτευση κι αυτό χάρη στον αξιωματικό υπηρεσίας που υπέγραψε την πρώτη σελίδα της λίστας όπου ήταν οι υπόλοιποι σαράντα αγωνιστές, και όχι τη δεύτερη σελίδα όπου μπήκε ο Μπροτσού. Παρέμεινε έτσι στη φυλακή μέχρι το Σεπτέμβριο. Τελικά επιστρατεύτηκε, το σύνταγμα πεζικού του δέχτηκε επίθεση με αέρια, και ο Μπροτσού αποσύρθηκε προσωρινά από το στρατό λόγω πνευμονικών κακώσεων. Το Σεπτέμβριο του 1916 υπηρέτησε στην Comite de Defense Syndicaliste d’Esprit Libertaire και συνεισέφερε στην αντι-μιλιταριστική εφημερίδα, Ce Qui’ Il Faut Dire – CFQD – (Τί Χρειάζεται Να Λεχθεί) που εκδιδόταν από τον αναρχικό Σεμπαστιέν Φωρ. Συνέχισε τη δραστηριότητά του ως αναρχικός συνδικαλιστής. Το 1921 συμμετείχε στο Συνέδριο της CGT στη Λιλ. Ένας παρευρισκόμενος οπαδός του Γκεντ τράβηξε το περίστροφό του και πυροβόλησε τραυματίζοντας τον Μπροτσού στον ώμο. Ενεπλάκη στη διάσπαση της CGT στην εν λόγω διάσκεψη η οποία οδήγησε στην ίδρυση του CGTU, και σύμφωνα με τον αναρχικό Λε Μεγιούρ, υπέπεσε σε σφάλμα για μια ημέρα επειδή προσχώρησε στους Κομμουνιστές! Το 1924 όταν οι Κομμουνιστές της CGTU άνοιξαν πυρ με περίστροφα σε αντιπολιτευόμενους αναρχικούς, σκοτώνοντας δύο αναρχικούς αγωνιστές, τον Πονσέ και τον Κλώ, ο Μπροτσού παραιτήθηκε από τη CGTU, και έγινε μέλος της αναρχικής οργάνωσης Union Anarchiste. Έλαβε μέρος εκείνο το χρόνο στην προσπάθεια να γίνει η αναρχική εφημερίδα Le Libertaire καθημερινή. Στη συνέχεια μετακόμισε στη Νότια Γαλλία.

Το Φεβρουάριο του 1931 ο γιος του o Ζερμινάλ σκοτώθηκε από την αστυνομία. Ο τύπος από την αριστερά με την κομμουνιστική L’Humanité μέχρι τη δεξιά με την Figaro το χρησιμοποίησαν αυτό για να επιτεθούν τόσο στον Ζερμινάλ όσο και στον πατέρα του. Μόνο οι αναρχικοί υπερασπίστηκαν τον Μπροτσού, ιδίως σε ένα άρθρο του Λε Μεγιούρ με τον τίτλο Fermez Vos Gueules! Ο θάνατος του γιου του ήταν ένα τρομερό πλήγμα για τον Μπροτσού από το οποίο δεν συνήλθε ποτέ πλήρως (τα άλλα παιδιά του είχαν πεθάνει όλα τους νέα κατά τη διάρκεια των ετών).

Ο Μπροτσού ζούσε τώρα σε συνθήκες φτώχειας και η κατάσταση της υγείας του επιδεινωνόταν. Η ψυχική του υγεία επιδεινωνόταν επίσης και πέθανε έξι χρόνια αργότερα στις 2 Ιουνίου 1944. Η Φερνάντ, εξαντλημένη από τη θλίψη, πέθανε τρία χρόνια αργότερα. Παραδόξως, η μόνη τρέχουσα νεκρολογία που εμφανίστηκε γράφτηκε από τον Ντυμουλάν σε μια συνεργαζόμενη εφημερίδα!

Benoit_broutchoux

Για πολλά χρόνια σχεδόν ξεχασμένος, η συμβολή του Μπροτσού στο εργατικό κίνημα έχει αναβιώσει, εν μέρει χάριν μιας νουβέλας που εμφανίστηκε γι’ αυτόν το 1979 (αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως κόμικ σε συνέχειες σε μια τοπική εφημερίδα της Λιλ το 1976). Ένα πολιτιστικό κέντρο έχει πάρει το όνομά του από τους αναρχικούς στη Λιλ.

Όπως ο Τεντ Λέγκατ στην Αγγλία, ο Μπροτσού αρνούνταν για λόγους αρχής να πληρώνει εισιτήριο όταν χρησιμοποιούσε τα τρένα και αυτό τον έβαλε σε αρκετούς μπελάδες με τις αρχές. Θεωρούσε ότι ο συνδικαλισμός πρέπει να  συμβαδίζει απροσχημάτιστα με το πρόθεμα αναρχο-, και συχνά διαφωνούσε με τον Ντυμουλάν πάνω σε αυτό, όταν ο τελευταίος τάχθηκε υπέρ μιας «ουδέτερης» και υποκριτικής «αντι-πολιτικής» στάσης, ο συνδικαλισμός να γίνει αυτοσκοπός γι’ αυτόν. Ο Μονάτ, παρά το θαυμασμό του για τον Μπροτσού, κατέληξε να πλαισιώσει τον Ντυμουλάν γύρω από αυτό το ζήτημα, λόγω της μετακίνησής του από τον αναρχο-συνδικαλισμό στον επαναστατικό συνδικαλισμό. Ο Ντυμουλάν κατέληξε μετακινούμενος στο σύστημα της ένωσης, ο Μπροτσού πάντοτε το αρνούνταν. Στο τέλος ο Ντυμουλάν προχώρησε σε συμβιβασμούς με την κυβέρνηση του Βισύ πάνω στη Χάρτα Εργασίας κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Μπροτσού, προσπαθώντας να είναι αντι-δογματικός, απέρριπτε τόσο τον επαναστατικό συνδικαλισμό των Ντυμουλάν και σία όσο και την περιφρόνηση για την εργατική τάξη όπως αναπτύχθηκε από ατομικιστές όπως ο Λορυλώ. Γι’ αυτό ήταν συχνά στο περιθώριο.

Το σπίτι του ήταν πάντοτε στρωμένο με βιβλία και παλιομοδίτικη καλή αναρχική φιλοξενία ήταν πάντοτε πρόσφορη στο τραπέζι του σε οποιονδήποτε επισκεπτόταν την περιοχή. Κοντός και δυνατός, ήταν ένας μπάτλερ που ποτέ δεν υπέπεσε σε προσωπική έχθρα.

Κείμενο: Nick Heath
Μετάφραση: Αιχμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s