Το άτομο και η δικτατορία

Το άρθρο του Εμίλ Αρμάν στο MAN!

 

Γνωρίζουμε ότι το Κράτος μπορεί να διαιωνίσει οτιδήποτε θέλει, επειδή έχει από πίσω του την ένοπλη δύναμη. Το Σοβιετικό-κράτος δεν διαφοροποιείται στο ελάχιστο σύμφωνα με αυτήν την εκτίμηση από το Φασιστικό, ή από οποιοδήποτε άλλο ισχυρό δικτατορικό Κράτος. Η διαφοροποίηση έγκειται μονάχα στα συμφέροντα που εκπροσωπούν. Οποιοδήποτε είδος ισχυρής δικτατορίας, οποιοδήποτε είδος αυστηρού οικοδομημένου Κράτους μπορεί, όταν θέλει να, φτάσει στα ίδια αποτελέσματα όπως ο Φασισμός και ο Μπολσεβικισμός. Χρειάζεται μόνο να έχει αρκετή δύναμη στα χέρια του και να δημιουργήσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα, ώστε να είναι σε θέση να καταστείλει τα αντιθετικά συμφέροντα και να πνίξει τις διαμαρτυρίες όσων διαφωνούν με αυτό.

Στην πορεία των ανθρώπινων όντων από τον παγκόσμιο πόλεμο, έχει λάβει χώρα μια μεγάλη αλλαγή, ένα πλήρες αναποδογύρισμα. Τέσσερα χρόνια, τέσσερα φοβερά συνεχόμενα χρόνια οι κυβερνώντες δεν είχαν καμιά ευαισθησία, δεν είχαν καθόλου σεβασμό για την κοινωνική ενότητα – το άτομο. Δεν είδαν στο ανθρώπινο ον τίποτα άλλο από νεκρό υλικό, ποιμνιοστάσια που δεν ήταν σε θέση να κινηθούν μόνα τους χωρίς «πορείες» και στρατιωτικές διαταγές. Ορισμένοι άνθρωποι τοποθετούνταν σε ένα κεντρικό γραφείο και έσπρωχναν τις μάζες προς τα εδώ και προς τα εκεί όπως τους ταίριαζε καλύτερα, ή όπως ζητιώνταν από τα συμφέροντα που εκπροσωπούσαν. Έπρεπε κανείς να υπακούσει, χωρίς μουρμούρες, χωρίς σκέψη, χωρίς να ρωτάει ως προς το σκοπό. Αυτή η κατάσταση έχει αφήσει τόσο βαθιά ίχνη στη μέση αντίληψη, που κάποιος πρέπει να αναρωτηθεί αν χρειάζεται να χωρίσει την ιστορία σε δύο περιόδους· την περίοδο πριν και την περίοδο μετά τον πόλεμο.

Στρατιωτικές δικτατορίες, πολιτικές δικτατορίες οικονομικές δικτατορίες, κοινωνικές και ηθικές δικτατορίες – για όλον αυτό το σωρό από δεινά και κακά που εξαπλώνονται σε όλον τον κόσμο, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον πόλεμο. Στη Ρωσία, για παράδειγμα, η σταθεροποίηση της παραγωγής και της κατανάλωσης απλά εντέλλεται, χωρίς να ενδιαφέρει εάν ταιριάζει στον παραγωγό ή τον καταναλωτή ή όχι. Στην Ιταλία, αποφάσεις εκδίδονται που αναγκάζουν κάποιον να είναι «ενάρετος» και ούτω καθεξής..

Πού παραμένει τότε το άτομο, το πρόσωπο, το «Εγώ,» η κοινωνική ενότητα;

Ξέρω τι θα μου ειπωθεί ως απάντηση για αυτό. Ξέρω ήδη τα επιχειρήματα των διαφόρων Στάλιν, Μουσολίνι και όλων αυτών.» Ο πολίτης-Κράτους, υποδεέστερος, το διοικητικό υποκείμενο ναι, αλλά τι θέλει τότε; Κάνουμε γι’ αυτόν, για την ευημερία και την ασφάλειά του μια σειρά από πράγματα. Ναι, τον έχουμε κάνει ακόμα και άθεο – ή ένα θρησκευόμενο άτομο· κάνουμε, το μυαλό του να έπρεπε να εργάζεται στην κατεύθυνση του κομμουνισμού – ή του φασισμού (όπως ακριβώς προηγουμένως προγραφόταν να ανήκει σε μια υφιστάμενη κρατική θρησκεία)· τον κάνουμε ένα μικρό γρανάζι της μεγάλης μηχανικής μαζικής παραγωγής, καθώς επίσης και του κρατικού μηχανισμού- σύμφωνα με τις απαιτήσεις των συμφερόντων μας. Ως αμοιβαιότητα για αυτό το βουνό των πράξεων και καλών βουλήσεων, που κάνουμε γι’ αυτόν, ζητάμε μόνο ένα πολύ μικρό διακριτικό πράγμα, και αυτό είναι· να αποποιηθεί την προσωπικότητά του και να εγκαταλείψει εντελώς τον εαυτό του στα χέρια μας.»

Εδώ είναι το πρόβλημα· βγαίνει σε καλό το να παραδώσουμε την προσωπικότητά μας στα χέρια των δικτατόρων – για τις «ευεργετικές πράξεις» μιας ισχυρής-δικτατορίας με ταμπούρλα και δίσκους και σημαίες;

Αν ήμασταν ζώα, συγκεντρωμένα μαζί σε ένα ποιμνιοστάσιο, τότε το διατροφικό μέρος θα ήταν το μόνο αληθινό πράγμα που θα μας ενδιέφερε, και δεν θα ήταν τόσο σημαντικό το εάν η γούρνα είναι χρωματισμένη κοκκινο-Μπολσεβίκικο ή μαύρο-Φασιστικό (λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι υπάρχει καθόλου γούρνα), εάν ο διανομέας της τροφής φέρει στο καπέλο του ένα σοβιετικό-αστέρι ή φασιστικά διακριτικά ή μια σβάστικα, το κύριο πράγμα θα ήταν το διατροφικό μέρος.

Αλλά όταν κάποιος δεν θεωρεί τον εαυτό του ως ένα μαντρωμένο ζώο, όταν κάποιος δεν τοποθετεί το φαγητό πάνω από την αποφασισμένη, αυτοαναγνωρισμένη, συνεχώς αναπτυσσόμενη προσωπικότητα και τα χαρακτηριστικά της, τότε ολάκερο το πρόγραμμα αλλάζει.

Εκεί εγείρονται τότε διαφορετικές ερωτήσεις. Για παράδειγμα, ως προς το αν και κατά πόσο η αναγκαστική σταθεροποίηση της παραγωγής και της κατανάλωσης είναι ευεργετικότερη για τη διαμόρφωση αυτής της προσωπικότητας απ’ ό,τι η παραγωγή και η κατανάλωση μέσω μεμονωμένων ή διαφόρων ελεύθερων, συντροφικών ενώσεων· αν και κατά πόσο το χειροτεχνημένο ή ένα παρόμοιο σύστημα δεν είναι καταλληλότερο για να χτίσει την προσωπικότητα από την ακραία μηχανοποίηση και εξορθολογισμό· αν και κατά πόσο ένας κοινός τόπος κατοικίας δεν είναι πιο κατάλληλος από μια κατοικία-φρούριο· αν και κατά πόσο η συντόμευση του χρόνου εργασίας δεν εξαρτάται περισσότερο από την ποιότητα του προϊόντος, ή από τη διάθεση μερικών περιττών πραγμάτων, από την υπέρβαση της μηχανικής μαζικής παραγωγής· αν και κατά πόσο κανένα είδος εκπαίδευσης δεν θα ήταν καλύτερο από μια τέτοια εκπαίδευση που έχει ως στόχο την εμφύτευση μέσα στο μυαλό του παιδιού ενός Μπολσεβίκικου ή φασιστικού μυστικισμού· αν και κατά πόσο δημόσιες δραστηριότητες, όπως η προστασία των παιδιών, η φροντίδα της μητρότητας, κ.λπ. δεν θα μπορούσαν εξίσου καλά να δημιουργηθούν μέσω αμοιβαίων ενώσεων των συμμετεχόντων (για παράδειγμα, ένωση για τις μεταφορές, για τα ταξίδια, για την επικοινωνιακήσχέση και ούτω καθεξής), από ό,τι μέσω του Κράτους;

Μπορεί πολύ ψύχραιμα να υποστηριχθεί, ότι ενόσω έχουν εξαφανιστεί οι δεισιδαιμονίες ως προς την ανισότητα μεταξύ των φυλών και των φύλων, δεν ήταν παρά ένα αποτέλεσμα του πολιτισμικού επιπέδου του ατόμου, και ότι δεν υπάρχει καμία ανάγκη για οποιουδήποτε είδους παρέμβαση από το Κράτος· ότι η ελευθερία της συνήθειας είναι θέμα προσωπικής ηθικής, μια έκφραση της προσωπικής αντίληψης και δεν έχει να κάνει με την εγγύηση του Κράτους.

Έτσι, ενώ οι ωμές δικτατορίες ή οι συγκεκαλυμένες δηλώνουν ενώπιον ολόκληρου του κόσμου ότι η ισχύς είναι η θεραπευτική μέθοδος για όλα τα κακά της κοινωνίας, εμείς λέμε, ότι μόνο η ελεύθερη-προθυμία μπορεί να αναπτύξει ισχυρές προσωπικότητες.

Οι ιδέες και η αντίληψή μας της ζωής, που αντιπροσωπεύουμε μονάχα για τους εαυτούς μας, αξίζουν τόσο, όσο η ιδέα και η αντίληψη της ζωής εκείνων που επιβάλλουν τις ιδέες τους στους άλλους, χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Εμείς δηλώνουμε, ότι όπου υπάρχει μια κυριαρχία της ισχύος στην κοινωνία, δεν υπάρχει ελεύθερη επιλογή και στην περίπτωση αυτή, λόγω της εκπαίδευσης καθώς επίσης και των διοικητικών και οργανώσεων αστυνόμευσης, τα αποτελέσματα θα είναι μια ανθρωπότητα, μια κοινωνία, μια ισότητα σκλάβων.

Η Σοβιετική Ένωση θα μπορούσε να έχει μια πολύ απλή μέθοδο για να λάβει τις συμπάθειες των αναρχικών. Θα έπρεπε, εντός του πεδίου ευθύνης της, να δώσει στους αναρχικούς μια ευκαιρία με έναν απρόσκοπτο τρόπο να πειραματιστούν τις ιδέες τους, πράγμα που σημαίνει να τους δώσει την ελευθερία της έκφρασης και προπαγάνδησης των απόψεών τους, να ενωθούν οι ίδιοι και να φέρουν εις πέρας τους στόχους τους.

Αν η Σοβιετική Ένωση το δεχόταν αυτό, θα σήμαινε να δίνει την ευκαιρία, για ελεύθερο ανταγωνισμό, για ελεύθερη επιλογή, Αλλά το σώμα της εξουσίας έγκειται στο να μην επιτρέπει μια τέτοια ευκαιρία. Μια δικτατορία δεν θέλει, να ήταν επιλεγμένη, να συγκρινόταν με ένα άλλο καθεστώς, αλλά πρέπει να γίνει αποδεκτή. Είτε το θέλει κάποιος είτε όχι. Και δεν πρέπει κανείς να παραπονιέται, ούτε να μιλάει. Δεν υπάρχει πιο δεσποτικό, καταπιεστικό σύστημα στον κόσμο.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η οικονομική όσο και η πολιτική του μυστικισμού του μπολσεβικισμού και του φασισμού είναι σταμπαρισμένη με την ίδια μοίρα όπως του Καθολικού μυστικισμού. Μια ωραία μέρα, όπως όλοι οι πρώην ιμπεριαλιστικοί σχηματισμοί, θα πέσουν στην απώλεια με το μέτρο της ίδιας τους της δικτατορίας.

Μετάφραση: Αιχμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s