Ο Palante αναλύει Palante

Με πρόσχημα μια ανάλυση του βιβλίου του «Les Antinomies entre l’individu et la société,» που χρησιμοποιεί για να επιτεθεί στο ακαδημαϊκό φιλοσοφικό κατεστημένο.

Ο ατομικιστικής είναι, από την ίδια του την ουσία, ανήθικος και αθεϊστής. Από τη μια πλευρά κοινωνική θρησκευτικότητα, από την άλλη θρησκευτικός και κοινωνικός αθεϊσμός: έτσι τίθεται το δίλημμα. Όσο για μένα, έχω κάνει την επιλογή μου. Έχω επιλέξει τον κοινωνικό αθεϊσμό. Έχω εκφράσει αυτόν τον αθεϊσμό τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια σε μια σειρά έργων από τα οποία το τελευταίο, Les Antinomies entre l’individu et la société (Οι αντινομίες μεταξύ του ατόμου και της κοινωνίας) είναι μια διδακτορική διατριβή που απορρίφθηκε από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Χρωστάω στους αναγνώστες μου μια εξήγηση για το θέμα αυτό.

Κάποιοι από αυτούς θα μπορούσαν να αναρωτηθούν πως είναι δυνατόν ο ατομικιστικής, ως κοινωνικός αθεϊστής που είμαι θα μπορούσε φαιδρά να έχει υποβάλει τις ιδέες του στην ετυμηγορία μιας επίσημης κριτικής επιτροπής. Κάποιοι θεώρησαν ότι απέτυχα στον ατομικισμό μου με το να υποθέτω ότι η θέση μου θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή και οι ιδέες μου να εξομοιωθούν από τους Σορβονικούς διευθυντές σκέψης. Αρκετοί μάλιστα, με ένα φιλικό τρόπο, με έχουν κατηγορήσει γι’ αυτό: «Τι δουλειά έχεις εσύ με αυτό τον όχλο;» Ως δικαιολογία θα απαντήσω αρχικά ότι στην παρουσίαση της θέσης μου προορίζομαι πλήρως να μην θυσιάσω το μέτρο των ιδεών μου. Και έπειτα, προτίθεμαι να πραγματοποιήσω ένα κοινωνικό πείραμα: να δω πόσο μακριά πήγε η ανοχή και ο φιλελευθερισμός της σκέψης των κριτών μου. Το πείραμα έχει ολοκληρωθεί: έδωσε τα προβλεπόμενα αποτελέσματα. Ξεπέρασε ακόμη και τις προσδοκίες μου. Τα όρια αυτής της ανοχής είναι ακόμη στενότερα από όσο φανταζόμουν. Ποτέ μια διατριβή δεν απορρίφθηκε με μεγαλύτερη βιασύνη, πιο πρόχειρα. Από την πρώτη στιγμή οι κριτές μου έκριναν τη σκέψη μου αναφομοιώσιμη. Κανονικά, όταν ένας υποψήφιος διδάκτορας παρουσιάζει τον εαυτό του στη Σορβόννη δεν λαμβάνει ούτε τη συγκατάθεση ούτε την πλήρη άρνηση των κριτών. Πρέπει να υποβάλει την εργασία του σε τόσες πολλές τροποποιήσεις που είναι αδύνατο για τους κριτές να μην αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους και στη συνέχεια να απορρίψουν μια εργασία στην οποία έχουν κάνει μια τέτοια μεγάλη συνεισφορά. Θαυμάζονται στο έργο τους και στους φοιτητές τους.

Αν η εργασία μου αμέσως απορρίφθηκε είναι χωρίς καμία αμφιβολία λόγο του ότι μου λείπουν εντελώς οι ιδιότητες ενός φοιτητή και ότι, όσο ασήμαντη κι αν είναι η σκέψη μου, έχει τουλάχιστον το πλεονέκτημα ότι είναι δική μου.

Και είναι αυτό που οι αναγνώστες μου μού ζητούν. Είμαι εγώ που αναζητά στην εργασία μου, και όχι μια εικόνα της σύγχρονης φιλοσοφίας πολλαπλασιασμένη σε εκατό αντίτυπα των ιδεών των κριτών μου, MM. Séailles και Bouglé. Θα βρω έτσι τον εαυτό μου άφθονα δικαιολογημένο και δοξασμένο στη στάση μου από αυτό το εντυπωσιακό πιστοποιητικό πνευματικής ανεξαρτησίας που μου χορηγήθηκε από τη Σορβόνη.

Μεταξύ των αναγνωστών μου, μόνο εκείνοι με ενδιαφέρον για την κοινωνική τάξη θα είναι ανήσυχοι με την προχειρότητα με την οποία παραμέρισαν μια εργασία που, ανεξάρτητα από την περίπτωση, αντιπροσωπεύει μια σοβαρή και ειλικρινή προσπάθεια στη σκέψη. Υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός καλών πνευμάτων που αισθάνονται ότι μπορούμε να συμβιβάσουμε τη μέριμνα για την υλική κατάσταση κάποιου με τη γεύση για τη φιλοσοφία. Η σύγχρονη επιστήμη έχει τους έμμισθους κληρικούς της, ακριβώς όπως η εκκλησία είχε κάποτε τους δικούς της. Είναι δίκαιο να προορίζονται αυτοί οι έμμισθοι κληρικοί αποκλειστικά για μέλη των Σορβονικών «ομάδων»; Είναι δίκαιο προκειμένου να έχει το δικαίωμα να φιλοδοξεί σε αυτό να πρέπει κανείς να ανατρέπει και να κάνει σκουπίδια τις ιδέες κάποιου; Για μένα αυτό το ερώτημα δεν υπάρχει καν. Επειδή για αρκετό καιρό έχω, όπως ο Οράτιος, παρακολουθήσει την άποψή μου για τη μετριότητα. Χωρίς καμία δυσκολία απαρνιέμαι το κέρδος μιας Σορβονικής μαθητείας και την τιμή του να πρεσβεύεις σε κάποια καλοπληρωμένη πνευματική θέση τις ιδέες του Μ. Séailles. Από όλες τις ηθικές προκαταλήψεις που καταπολεμώ διατηρώ μόνο μία: την προτίμηση για την ελευθερία του πνεύματος πάνω από τη χλιδή.

Mετάφραση: Αιχμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s