Μπεντζ. Tάκερ: «Γιατί θα έπρεπε ένα έθνος να είναι πιο αλτρουιστικό από μένα;»

Γράμμα του Μπέντζαμιν Tάκερ

2 Μαΐου 1907

 

Αγαπητέ κ. Σουμ:

Σας περιμένω ως συνήθως το επόμενο Σάββατο το βράδυ.

Έχω μόλις διαβάσει μ’ ενδιαφέρον την καλογραμμένη επιστολή σας στην αποψινή «Post», αλλά δε συμφωνώ μ’ αυτή. Μου φαίνεται ιδεαλιστική, βασισμένη σε αυταπάτες.

Μια πρόταση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, θα έπρεπε να καταργήσουν αμέσως το στρατό και το ναυτικό τους πρέπει να γίνει είτε από κάποιον που δίνει, είτε από κάποιον που δεν δίνει, αξία στην εθνική υπόσταση ως τέτοια. Η σύγκρισή σας με τον Ρούσβελτ, από τη στιγμή που υπαινίσσεται μια σύγκριση διαφορετικών μέσων με σκοπό τον ένα και τον αυτό στόχο, δείχνει ότι στην «Post» επιχειρηματολογείτε απ’ τη θέση κάποιου που δεν δίνει αξία στην εθνική υπόσταση, επειδή αυτό φυσικά είναι ο στόχος που ο Ρούσβελτ έχει υπόψιν. Τώρα μια τέτοια πρόταση σαν τη δικιά σας, σύμφωνα με αυτήν την άποψη, μου φαίνεται καθαρή τρέλα. Το να υποθέσουμε πως το αποτέλεσμα μιας τέτοιας πολιτικής δεν θα ήταν η ταχεία εξάλειψη των ΗΠΑ ως έθνος, κι η απορρόφησή τους από ένα άλλο έθνος, ή η διάσπασή τους σε άλλα έθνη, είναι καθαρή φαντασία. Και δεν είναι επιχείρημα να πούμε μαζί με τον Νίτσε ότι η αντίθεση σε μια τέτοια πολιτική είναι για να στιγματίσει άλλες κυβερνήσεις ως υποκριτές και πανούργους εγκληματίες έτοιμους να εφορμήσουν. Ένας τέτοιος στιγματισμός είναι μια ακριβής περιγραφή των κυβερνήσεων γενικά. Δεν υποθέτω πως τρέφετε καμιά αυταπάτη σε αυτό το σημείο. Εν ολίγοις, η θέση του Νίτσε και η δική σας δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από εθνικός Tολστοϊανισμός, δηλαδή, το έσχατο στάδιο της Ουτοπικής φαντασίας. Επιπλέον, είναι εθνικός αλτρουισμός, εντελώς αντιΣτιρνερικός. Λέτε πως εγώ, ως άτομο, θα έπρεπε να καταστραφώ απ’ το να οπλιστώ ενάντια στην επίθεση; Αναμφίβολα όχι. Τότε (υποθέτοντας πως το έθνος είναι καλό πράμα) γιατί θα πρέπει το έθνος να είναι πιο αλτρουιστικό από εμένα;

Φυσικά η περίπτωση γίνεται εντελώς διαφορετική τη στιγμή που τη βλέπετε απ’ τη σκοπιά εκείνου που δεν δίνει αξία στην εθνική υπόσταση. Ως αναρχικός, θα έπρεπε να χαίρομαι βλέποντας τις ΗΠΑ να τρελαίνονται και ν’ αναζητούν την ίδια τους την καταστροφή με τον αφοπλισμό. Φυσικά, ως αποτέλεσμα, άλλη κυβέρνηση θα ήταν ο αφέντης μου. Αλλά, εάν η ίδια τρέλα επρόκειτο να εξαφανίσει τ’ άλλα έθνη, ένα προς ένα, τότε τελικά δεν θ’ απέμενε παρά ένα μονάχα έθνος, που θα κατείχε τη γη. Και τότε ο Αναρχισμός θ’ άρχιζε να σημειώνει πρόοδο, επειδή οι προσπάθειες όλων των εραστών της ελευθερίας θα κατευθύνονταν εναντίον του εγχώριου δεσποτισμού, και η προσοχή τους δεν θα μπορούσε ν’ αποσπαστεί από υποθαλπτόμενες φιλονικίες με τους ξένους.

Μόνον ένας αναρχικός μπορεί λογικά και σωφρονώς να ταχθεί υπέρ του αφοπλισμού ενός μονάχα έθνους, και μπορεί να ταχθεί υπέρ μόνον από μια εγωιστική και αντι-εθνικιστική βάση. Απαντώ στον Νίτσε ότι το να τάσσεσαι υπέρ ενός τέτοιου αφοπλισμού είναι σαν να εξιδανικεύεις τις κυβερνήσεις ως υπέρμαχους της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Δεν βλέπετε πως έχετε πάρει άθελά σας τη στάση ενός λάτρη του Κράτους;

Με εκτίμηση, Μπεντζ. Ρ. Tάκερ

 

ΥΓ Ύστερα απ’ την ανάγνωση των ανωτέρω, νομίζω πως θα το τυπώσω, μαζί με το δικό σας, στην Αugust Liberty. Όταν τελειώσετε εντελώς μ’ αυτό, μπορείτε να μου το στείλετε πίσω, εάν θέλετε.

Ταξιδεύω 16 Μαίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s