Ράδιο Αλίκη

Με αφορμή την ημέρα ραδιοφώνου, ένα άλλο ραδιόφωνο.Radio-Alice

Μια συνέντευξη με τον Φράνκο Μπεράρντι του Ράδιο Αλίκη, του ελεύθερου ραδιοφωνικού σταθμού στη Μπολόνια που εξέπεμπε από το 1973-1977.

Το Ράδιο Αλίκη ήταν ένας ελεύθερος ραδιοφωνικός σταθμός στη Μπολόνια από το 1973-1977. Αντί να προσπαθεί να αντικειμενοποιήσει τα γεγονότα στον κόσμο, έθεσε ως στόχο να δημιουργήσει μια ροή ήχων, πληροφοριών, μηνυμάτων και ποίησης, σιωπών και ύβρεων. Όπως και οι εκδηλώσεις του Νταντά, οι μεταδόσεις θεωρήθηκαν ως άμεση πολιτιστική υπονόμευση.

Ο Μπίφο, ο οποίος εργάστηκε στο Ράδιο Αλίκη έδωσε συνέντευξη στον Κάρλος Ορντόνεζ κατά την πρόσφατη σύσκεψη για την Αυτονομία (‘After Marx, April’) στο Λονδίνο. Η συνέντευξη διεξήχθει στην αγγλική γλώσσα.

Το κίνημα της αυτονομίας στην Ιταλία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του εβδομήντα προέκυψε από το νέο προλεταριάτο της δυσαρεστημένης και άνεργης νεολαίας, των εργατών και των διανοουμένων δημιουργώντας μια ριζοσπαστική αντιπολίτευση στις θεσμικές πολιτικές.

‘Η αυτονομία δεν έχει σύνορα. Είναι ένας τρόπος να διαφύγει κανείς από τις επιταγές της παραγωγής, την καθετότητα των θεσμών, τις παγίδες της πολιτικής εκπροσώπησης, τον ιο της εξουσίας. Στη βιολογία ένας αυτόνομος οργανισμός είναι ένα στοιχείο που λειτουργεί ανεξάρτητα από άλλα μέρη. Η πολιτική αυτονομία είναι η επιθυμία να επιτρέψουμε διαφορές να βαθύνουν στη βάση δίχως να προσπαθούμε να τις συνθέσουμε από τα πάνω, να τονίσουμε παρόμοιες συμπεριφορές δίχως να επιβάλλουμε μια γενική γραμμή, σε όλα τα μέρη να συνυπάρχουν πλάι πλάι και στη μοναδικότητα τους.’

Sylvere Lotringer ‘The Return of Politics’
‘Autonomia’ στο Semiotext(e)

Πώς ξεκίνησε το Ράδιο Αλίκη, και τί εμπειρίες το έκαναν να προσπαθήσει να απευθυνθεί;
Το Ράδιο Αλίκη ξεκίνησε το Φλεβάρη του 1976 από ανθρώπους που προήλθαν από την εμπειρία της Potere Operaio, μιας αριστερής επαναστατικής ομάδας και από ανθρώπους που εμπλέκονταν στο κίνημα της Αυτονομίας. Εμείς δεν σκεφτόμασταν το Ράδιο Αλίκη μόνο ως ένα πολιτικό μέσο αλλά, πρώτα απ’ όλα, ως μια δυνατότητα οργάνωσης των εμπειριών μιας ομοιογενούς κοινότητας. Μιλούσαμε για μικρές ομάδες – φεμινίστριες, ομοφυλόφιλους, εργάτες. Δίνω έμφαση στο χαρακτήρα των ‘μικρών ομάδων’ επειδή δεν είχαμε φανταστεί το ραδιόφωνο ως μια πολιτική οργάνωση που έχει να ‘απoφασίσει καταστατικά’ ποιος μπορεί ή δεν μπορεί να μιλήσει. Θεωρούσαμε το ραδιόφωνο ως το σταυροδρόμι διαφορετικών εμπειριών – κάθε εμπειρία είναι διαφορετική από την άλλη. Δεν σκεφτόμασταν να προσπαθήσουμε να ομογενοποιήσουμε αυτές τις διαφορετικές ομάδες και απόψεις.

Πώς οργανώθηκε το ραδιόφωνο;
Είχαμε μια εβδομαδιαία συνέλευση των διαφόρων ομάδων που εργάζονταν στο ραδιόφωνο, και οργανώναμε ένα γενικό πρόγραμμα για την εβδομάδα. Οποιοσδήποτε ήθελε να προτείνει κάτι για το πρόγραμμα θα μπορούσε να έρθει. Φυσικά, το πρόγραμμα αναφερόταν, σε γενικές γραμμές, στις κοινωνικές και πολιτιστικές περιοχές που ήταν κάπως ομοιογενείς. Το σημείο εκκίνησης του ραδιοφώνου ήταν οι διαφορετικές κοινωνικές εμπειρίες της αυτονομίας και, σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι που άκουγαν το ραδιόφωνο δραστηριοποιούνταν στο κοινωνικό πεδίο. Ένας άλλος τρόπος οργάνωσης των μεταδόσεων ήταν με τη χρήση του τηλεφώνου που συνδεόταν άμεσα με το ραδιοφωνικό σταθμό. Αυτό δημιούργησε ένα ιδιαίτερο είδος ανταλλαγής πληροφόρησης.

Ώστε χρησιμοποιούσατε το τηλέφωνο ως μέσο για να φέρετε κοντά τους ανθρώπους;
Αν ήθελες να πεις κάτι στους ανθρώπους που άκουγαν, μπορούσες. Οι άνθρωποι που εργάζονταν στην αναμετάδοση επίσης μετέδιδαν τα δικά τους μηνύματα. Είχαμε ένα πολιτικό δελτίο κάθε μεσημέρι για μία ώρα και μετά από αυτό, είχαμε άμεση πολιτική πληροφόρηση που προερχόταν από καλούντες. Οργανώναμε επίσης ‘γκρουπ ακροατών’ και αυτό δημιούργησε τη δυνατότητα ενός συνεχούς feedback περιλαμβάνοντας πολλά από αυτά τα μικρά γκρουπ ακροατών. Για παράδειγμα, ένα γκρουπ ακροατών φοιτητών κατέλαβε μια τεχνική σχολή και μας κάλεσε αμέσως προκειμένου να μιλήσει σχετικά με την κατάληψη. Αμέσως μετά, λάβαμε πολλές άλλες κλήσεις από άλλα σχολεία ζητώντας πληροφορίες και κάνοντας ερωτήσεις σχετικά με τα είδη των προβλημάτων που αντιμετώπιζε το γκρουπ. Αυτό έδωσε αφορμή στη δυνατότητα όχι μόνο της κυκλοφορίας της πληροφόρησης αλλά επίσης και της κυκλοφορίας του αγώνα.

Radio-Alice1

Υπήρξε μια κριτική των ειδήσεων ως φαινόμενο;
Είμαι αντίθετος στην ιδέα των εναλλακτικών ειδήσεων που προσπαθούν να εκθέσουν τις αστικές ειδήσεις ως ψέματα. Βλέπετε, δεν έχω αληθή πληροφόρηση σε αντίθεση με τη μη-αληθή του αστικού τύπου. Έχω τη δική μου πληροφόρηση. Αυτό είναι όλο. Και προτιμώ να διαδίδω ή να συγχέω την πληροφόρησή μου. Δεν ξέρω αν αυτή είναι η αλήθεια· δεν πιστεύω ότι αυτή είναι η αλήθεια· δεν πιστεύω ότι η αλήθεια υπάρχει καν. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές πιθανές μορφές πληροφόρησης, κάθε πληροφόρηση συνδέεται με μια μορφή ζωής. Επιλέγω μια μορφή ζωής και διαδίδω το είδος της πληροφόρησης που συνδέεται με αυτή τη μορφή της ζωής – αυτό είναι όλο.

Μήπως διερευνήσατε τις μορφές που ενεπλέκησαν στο ραδιόφωνο καθώς επίσης και το περιεχόμενο;
Δώσαμε ιδιαίτερη σημασία στο ζήτημα της μορφής. Προτιμώ να πω στο ζήτημα του λόγου που επιλέξαμε. Για παράδειγμα, όλα τα Ελεύθερα Ραδιόφωνα στην Ιταλία γενικώς έχουν ένα πλαίσιο εκτός από το πολιτικό δελτίο και ακόμη και αυτό ήταν χαλαρό. Αυτό το είδος της καταστροφής του πλαισίου έδωσε τη δυνατότητα σε όλα τα είδη διαφορετικού ‘λόγου’ να εκφράζονται. Όταν καταστρέψαμε το πλαίσιο ανοίχτηκαν όλες οι άλλες δυνατότητες, αλλά φυσικά, μπορείτε ακόμα να επιλέξετε ανάμεσα στις διαφορετικές δυνατότητες. Απορρίψαμε κάθε είδους λογοκρισία, πολιτική ή αισθητική. (Η ιδέα ήταν ότι ήμασταν ένα καλλιτεχνικό αντικείμενο).

Μιλώντας για τις μορφές λόγου που χρησιμοποιούσαμε, αυτό που μου άρεσε ήταν η πληροφόρηση που ήταν προσποιημένη (ψευδής ενημέρωση). Μια φορά, η αστυνομία πήγε στη μεγαλύτερη πλατεία της Μπολόνια όπου συναντιούνταν νέοι άνθρωποι, και συνέλαβαν πολλούς από αυτούς με το πρόσχημα ότι είχαν να κάνουν με ναρκωτικά. Ήταν μια περίοδος επιθέσεων από την αστυνομία λόγω της πίεσης από τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων στο κέντρο της Μπολόνια που ήθελαν μια επιχείρηση σκούπα για να απαλλαγούν από αυτούς τους νεαρούς. Ήμουν στο Ράδιο και κάλεσα την ηγεσία της αστυνομίας – το σερίφη – λέγοντάς του ότι ήμουν ένας δημοσιογράφος από μια μεγάλη εφημερίδα της Μπολόνια. Του είπα ότι αντιλήφθηκα ότι είχαν συλλάβει 35 άτομα και ήθελα να μάθω αν θα συνέχιζε με αυτή την πολιτική επειδή η πόλη του είχε ζητήσει να απαλλαγεί από αυτούς τους άπλυτους από τις πλατείες πολύ καιρό. Είπε ναι, και ότι περίμενε πολύ καιρό να το κάνει αλλά θα έπρεπε να συλλαμβάνει περισσότερους ανθρώπους την επόμενη μέρα. Στη συνέχεια ρώτησα αν οι συλλήψεις θα περιορίζονταν στους εμπόρους ναρκωτικών καθώς και τους εξτρεμιστές επειδή σίγουρα δεν ήταν αρκετό να συλλάβει απλώς τους εμπόρους ναρκωτικών. Συμφώνησε και ήταν τόσο ευτυχής που μίλησε σε ένα μεγάλο δημοσιογράφο. Αλλά στη συνέχεια ένα άλλο τμήμα της αστυνομίας που άκουγε το Ράδιο Αλίκη, πήγε στο γραφείο του σερίφη να του πει τι συνέβαινε, τερματίζοντας έτσι την κλήση. Αλλά αυτό ήταν μια μορφή πραγματικής πληροφόρησης. Τον υποχρεώναμε το σερίφη να πει την αλήθεια λέγοντας ένα μικρό ψέμα.

Στην Μπολόνια το 1977, υπήρξε ένα κίνημα στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και σε ορισμένα εργοστάσια και μια ζώνη της πόλης ήταν κατειλημμένη. Η αστυνομία μπήκε στο πανεπιστήμιο και σκότωσε κάποιον στο κίνημα και για τρεις μέρες η πόλη καταλήφθηκε και κλείστηκε με οδοφράγματα. Την περίοδο των ταραχών, το Ράδιο Αλίκη ήταν ένα από τα μέσα επικοινωνίας, οργάνωσης και πληροφόρησης για τους ανθρώπους. Ο τρόπος με τον οποίο λειτούργησε ο συντονισμός ήταν ότι οι άνθρωποι στα οδοφράγματα, για παράδειγμα, θα πήγαιναν στο τηλέφωνο και θα καλούσαν το ραδιόφωνο να πουν πως χρειάζονταν περισσότερους ανθρώπους εκεί καθώς ήταν κουρασμένοι. Άνθρωποι από άλλο μέρος θα ερχόντουσαν εν συνεχεία και θα τους ανακούφιζαν. Το Ράδιο Αλίκη δεν ήταν μόνο το γουόκι-τόκι των ταραχών· άνθρωποι επίσης καλούσαν για να πούνε ότι ήμασταν εξτρεμιστές ή δολοφόνοι και ότι θα πρέπει να επικρίνουμε αυτό που γινόταν στους δρόμους. Ήταν 20 ώρες την ημέρα ελευθερίας λόγου για το τι συνέβαινε στους δρόμους. Τη δεύτερη μέρα των ταραχών η αστυνομία μπήκε στο ραδιοφωνικό σταθμό και κατέστρεψε τα πάντα. Ο τύπος υποστήριξε τη δράση της αστυνομίας λέγοντας ότι το  Ράδιο Αλίκη υποκινούσε τις ταραχές μέσω ψευδής πληροφόρησης. Όλα τα άτομα συνελήφθησαν από το ραδιόφωνο χρεώθηκαν για τη χρήση ψευδής πληφορόφησης και για υποκίνηση των ταραχών μέσω της ψευδής πληροφόρησης. Είχαμε μια μακρά θεωρητική συζήτηση σχετικά με την αντίληψη των αληθών και ψευδών ειδήσεων και είπαμε ότι κάθε εφημερίδα δίνει ειδήσεις που ισχύουν από μία άποψη. Η ειδήσεις δεν είναι η αναπαραγωγή της πραγματικότητας αλλά η παραγωγή των συμβάντων, των γεγονότων, των αντιδράσεων κλπ. έτσι το να πεις κάτι που είναι ρητά ή προφανώς ψευδές μπορεί να είναι το μέσο για την παραγωγή αποτελεσμάτων που συνδέονται με μια αλήθεια – τη δικιά μας αλήθεια.

Σε ποιό βαθμό οι άνθρωποι στο Ράδιο Αλίκη αισθάνονται ότι ήταν υπεύθυνοι για το κίνημα;
Το ραδιόφωνο ήταν ανοιχτό με τέτοιο τρόπο ώστε κάθε ομάδα που διαφωνούσε με κάτι που είχε εμφανιστεί στο ραδιόφωνο, θα μπορούσε να έρθει και να θέσει τη δική της άποψη. Μια φορά μια φεμινιστική ομάδα που δεν της άρεσε μια μετάδοση, ήρθε και κατέλαβε το σταθμό για μισή μέρα προκειμένου να βάλει τη δική της μετάδοση. Αλλά φυσικά, αυτό ήταν ένα ακραίο παράδειγμα. Εμείς δεν είχαμε ως στόχο να είμαστε αντιπροσωπευτικοί του κινήματος της αυτονομίας αλλά να εκπροσωπούμε τον εαυτό μας και πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι που έρχονταν στο ραδιόφωνο είχαν τον ίδιο σκοπό· να είναι αντιπροσωπευτικοί της δικής τους άποψης.

Όταν διάβασα τα κείμενα του Ράδιου Αλίκη, αυτό που βρήκα ασυνήθιστο ήταν η χρήση λυρισμού ποιητικής γλώσσας, αναμεμειγμένο με μουσική. Ήταν εφευρετικό αλλά επίσης δυσνόητο, αναγνώσεις από τον Λωτρεαμόν,  τον ντε Σαντ, συζητήσεις για το Σουρεαλισμό κλπ. Ήταν αυτό το είδος της δημιουργικότητας που συμβάδιζε με το κίνημα και πώς οι άνθρωποι ανταποκρινόντουσαν σε αυτό;
Πρώτα απ’ όλα, υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη σειρά προβλημάτων στη Μπολόνια. Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ της πλειοψηφίας που αποτελεί παραδοσιακά το εργατικό κίνημα και από την άλλη πλευρά η νεολαία Η Μπολόνια είναι μια πανεπιστημιακή πόλη και πολλοί νέοι έρχονται από το νότο για να βρουν δουλειά. Και έτσι μια αντίθεση και ένας διαχωρισμός έχει παράξει μια αυξανόμενη απόσταση κα ένα σπάσιμο της παράδοσης του εργατικού κινήματος, και αυτό ανοίγει τη δυνατότητα μιας στενής σύνδεσης μεταξύ πολιτικής και καλλιτεχνικής γλώσσας, και άμεσων μορφών λόγου. Δεύτερον, υπάρχει ένα σύνολο εμπειριών που είναι το αποτέλεσμα τόσο της κοινωνικής κατάστασης στη Μπολόνια, και από το 1973 και έπειτα, μια σειρά από διαλέξεις, αναγνώσεις και εργαστήρια για τον Αντι-Οιδίποδα από τον Γκουαταρί και Ντελέζ. Μια έννοια Μαο-Ντανταϊσμού προέκυψε και μια ιδέα ήταν ότι ο Ντανταϊσμός ήταν μια προσπάθεια να σπάσει το διαχωρισμό ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή. Νομίζαμε ότι ο Ντανταϊσμός ήθελε να ξεπεράσει αυτό το διαχωρισμό, αλλά η εμπειρία του κινήματος Νταντά έδειξε ότι ήταν μονάχα ένα όνομα χωρίς τη δυνατότητα συνειδητοποίησης και πραγματοποίησης αυτού του είδους της υπέρβασης· η ιδέα της ‘από τις μάζες για τις μάζες’ είναι το είδος της προβολής που μπορεί να γίνει μέσω της άμεσης καλλιτεχνικής γλώσσας. Ο στόχος του Ντανταϊσμού γίνεται ρεαλιστικός στην κατάσταση των νέων προλεταριακών μορφών ζωής. Οι νέες προλεταριακές μορφές ζωής αντιλαμβάνονται αμέσως το διαχωρισμό ανάμεσα στην τέχνη και την πραγματικότητα.

Γιατί ο σταθμός σταμάτησε τη μετάδοση;
Πρώτα απ’ όλα, δεν είχαμε χρήματα, αλλά αυτό ήταν πάντα ένα πρόβλημα από την αρχή που καταφέραμε να λύσουμε. Ο πραγματικός λόγος ήταν ότι αισθανθήκαμε ότι υπήρχε μια αυξανόμενη απόσταση μεταξύ των δυνατοτήτων μας για ενημέρωση και της πολιτικής οργάνωσης εν αντιθέσει με την καταστολή. Αντιμετωπίσαμε το πρόβλημα αλλαγής στα αισθήματα των ανθρώπων. Για παράδειγμα, το κοινό των ομάδων πανκ στην Ιταλία  ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο για τα ναρκωτικά, τις εικόνες, τα βίντεο και τη μουσική και λιγότερο για τις λέξεις, την πολιτική και στον τομέα της τεχνολογίας της προφορικής πληροφόρησης. Νομίζω ότι το ραδιόφωνο ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή του περάσματος, της μετάβασης από την πολιτική ομιλία και την εφημερίδα που έχει μετακινηθεί από την εκτύπωση στις ηλεκτρονικές μορφές επικοινωνίας. Τώρα, οι περισσότεροι από τους ανθρώπους του Ράδιο Αλίκη εργάζονται σε μουσικά συγκροτήματα, ή μουσικές εκδόσεις και ομάδες βίντεο. Αυτό είναι το πρόβλημά μας σήμερα. Αυτό που κάνουμε τώρα είναι μια κατασκευή μιας μορφής επικοινωνίας πέρα από τα λόγια, πέρα από την ομιλία. Είχαμε φτάσει στο όριο του τι είναι εφικτό μόνο με τη χρήση λόγου. Το Ράδιο Αλίκη χρησιμοποιούσε όλο και περισσότερο ποίηση στη μετάδοση και λιγότερο πολιτικά μηνύματα. Η  ανάγνωση ποίησης στο ραδιόφωνο μετά το 1977 ήταν τρελή. Θα έπρεπε να μιλήσεις για τις εκατό περίπου συλλήψεις κάθε μέρα. Ωστόσο το να μιλάς για συλλήψεις δεν σημαίνει τίποτα αν κάθε μέρα θα πρέπει να ανακοινώνεις ένα παρόμοιο μήνυμα. Όταν έχεις να πεις κάθε μέρα ένα, δύο, τρεις εκατοντάδες άτομα είχαν συλληφθεί χθες, είσαι τελείως ανίκανος και ανίσχυρος. Λες τα ίδια πράγματα για 10 ημέρες και κανείς δεν θα ακούει το ραδιόφωνο επειδή είναι μονάχα μια καταθλιπτική πληροφόρηση και δεν είναι κάποια πολιτική ένδειξη ούτε κάποια γλωσσική επικοινωνία. Είναι μόνο καταθλιπτική πληροφόρηση. Εκείνη τη στιγμή είχαμε την εντύπωση ότι η αντίφαση μεταξύ των στόχων μας και των πολιτικών αναγκών ήταν μια αντίφαση που ήταν αδύνατο να ξεπεραστεί. Στην πραγματικότητα σταματήσαμε το ραδιόφωνο και μερικοί από μας ασχολήθηκαν με την υπεράσπιση των κρατουμένων και οι περισσότεροι από μας άρχισαν να εργάζονται επίσης με βίντεο και μουσική.

Τι είδους σχέση είχατε με άλλες μορφές επικοινωνίας;
Πριν ξεκινήσει το Ράδιο Αλίκη, μια ομάδα από εμάς εργαζόμασταν σε μια έκδοση με το όνομα A Traverso που ασχολούνταν ιδιαίτερα με τα προβλήματα της επικοινωνίας, της πληροφόρησης, των σχέσεων μεταξύ των διαφόρων μορφών της γλώσσας. Ήταν μια βίβλος ποίησης, λογοτεχνίας και πολιτικής λογοτεχνίας. Από το περιοδικό πήγαμε στο ραδιόφωνο με την αίσθηση ότι θα περνούσαμε σε μια πιο εξελιγμένη μορφή επικοινωνίας. Δεν υπήρχε καμία αντίφαση σε αυτό καθώς συνεχίζαμε να βγάζουμε το περιοδικό.

Σε ένα ραδιόφωνο, δεν μπορείτε να κάνετε πράγματα που μπορείτε να κάνετε με τη μουσική, τα βίντεο ή τα ναρκωτικά. Νομίζω ότι τα ναρκωτικά είναι ένας πολύ σημαντικός τομέας της επικοινωνίας. Χρησιμοποιούμε γενικά τα ναρκωτικά σαν εμπόρευμα. Αλλά νομίζω ότι τα ναρκωτικά δεν είναι εμπόρευμα αλλά μια επικοινωνιακή τεχνολογία. Νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε και μια κλίμακα στη σχέση μεταξύ των κοινωνικών μορφών ζωής και επικοινωνιακής τεχνολογίας. Η παλιά εργατική τάξη δεν χρησιμοποιούσε μουσική ή βίντεο αλλά χρησιμοποιούσε εφημερίδες και ομιλίες. Η συνάντηση υπερνικάται από την ύπαρξη του τηλεφώνου. Όταν το τηλέφωνο μπήκε στα περισσότερα σπίτια, η συνάντηση έγινε όλο και λιγότερο χρήσιμη. Η ανάπτυξη των νέων μορφών τεχνολογίας των επικοινωνιών καθιστά παρωχημένες άλλες μορφές τεχνολογίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να ξεχάσουμε αυτές τις αφανείς μορφές της τεχνολογίας επειδή εξακολουθούν να είναι ένα συγκεκριμένο είδος της ειδικότητας που παραμένει.

Η ταχύτητα της γραπτής επικοινωνίας είναι πολύ πιο αργή από την ταχύτητα της ραδιο-επικοινωνίας. Αλλά υπάρχει το πρόβλημα της τεχνολογίας της επικοινωνίας να παράγει όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα. Ο καπιταλιστής το γνωρίζει αυτό πολύ καλά. Αν η ταχύτητα είναι το πρόβλημα τότε νομίζω ότι το ραδιόφωνο δεν είναι αρκετά γρήγορο. Το ραδιόφωνο χρειάζεται μια πολύ ορθολογική και ασυνάρτητη σχέση μεταξύ ομιλητή και ακροατή. Επίσης το feedback είναι πολύ αργό. Νομίζω ότι η μουσική, η εικόνα και τα ναρκωτικά κάνουν δυνατή μια μορφή feedback που είναι απολύτως άμεση και νομίζω ότι πρέπει να δουλέψουμε σε αυτό το σύμπαν του ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΙΣΜΟΥ. Το ραδιόφωνο είναι ο κόμβος μεταξύ της πολύ αργής, εξ αποστάσεως επικοινωνίας του γραπτού κειμένου και της ταυτόχρονης μορφής της επικοινωνίας της μουσικής, των βίντεο και των ναρκωτικών. Το ραδιόφωνο είναι κατ’ ανάγκη, συνδεδεμένο ως μορφή επικοινωνίας που βασίζεται σε διαδοχικά στοιχεία πληροφόρησης όπως το γραπτό κείμενο. Το πιο σημαντικό πράγμα σχετικά με την ηλεκτρονική συνείδηση είναι ότι δεν έχεις την ανάγκη γι’ αυτή τη διαδοχή των πληροφοριακών στοιχείων – τη γραμμική ακολουθία. Είστε αντιμέτωποι με έναν τοίχο, με αλλαγή του μυαλού. Από τη γραφή στην εικόνα είναι μια πορεία που πηγαίνει από τη διδασκαλία, από τη μετάδοση πληροφοριακών στοιχείων, στην αλλαγή της συνείδησης· η άμεση μετάδοση, όχι  των σχεδίων της πληροφόρησης των διακριτών στοιχείων αλλά ένα τείχος που σε αλλάζει σε μια στιγμή, και στη συνέχεια την επόμενη στιγμή, μια άλλη αλλαγή. Η τηλεόραση είναι ο προφανής τρόπος αυτού του τρόπου αλλαγής. Πραγματικά η τηλεόραση είναι ένα ναρκωτικό, όχι με μεταφορική έννοια, αλλά με μια συγκεκριμένη έννοια, ένα είδος αλλαγής των αντιλήψεών σας. Αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να ασχοληθείτε με αυτήν την αλλαγή, με την αλλαγή της αντίληψης σε σχέση με την πραγματικότητα και τους εαυτούς μας.

Πιστεύετε ότι η τηλεόραση είναι αναμορφώσιμη;
Όχι. Ήταν ένα πρόβλημα στο ραδιοφωνικό κίνημα το 1977 όταν κάποιος πρότεινε ότι θα πρέπει να οργανώσουμε ένα δίκτυο τηλεόρασης. Η πλειοψηφία του κινήματος είπε ότι δεν δεχόμαστε αυτή την πρόταση λόγω της σχέσης που έχει η τηλεόραση με το κοινό της. Αυτή η σχέση είναι πολύ καθορισμένη και αποφασιστική και βάζει το θεατή στη θέση της παθητικότητας. Δεν μπορούμε να μεταρρυθμίσουμε την τηλεόραση και δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη μορφή μετάδοσης. Διαφορετικές μορφές μετάδοσης δεν δημιουργούν διαφορετική σχέση με το αντικείμενο, με το γκάτζετ. Γι’ αυτό και πρέπει να σκεφτούμε, όχι μόνο διαφορετικές μεταδόσεις βίντεο αλλά επίσης ένα διαφορετικό δίκτυο καταναλωτών και χρηστών της εικόνας. Αυτό που πρέπει να αλλάξει δεν είναι μόνο τα περιεχόμενα, δεν είναι μόνο η μετάδοση, αλλά επίσης η μορφή του δικτύου – η σχέση μεταξύ των ανθρώπων που η μετάδοση μπορεί να παράγει.

Μια συνέντευξη της Rosetta Brooks απ’ το ZgPress στις 10 Ιουλίου 2010.

Μετάφραση: Αιχμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s