Ελεύθερη έρευνα

O πολυγραφότατος Γάλλος αναρχοατομικιστής Georges Mathias Paraf-Javal εφ’ όλης της ύλης

ΕΞΕΛΙΞΗ

Aκολουθώντας μια σειρά από αλλεπάλληλες και συνεχείς μεταμορφώσεις, ο πλανήτης μας έχει φτάσει στη σημερινή του κατάσταση. Ο άνθρωπος εμφανίστηκε όταν η ζωή του ήταν δυνατή· θα εξαφανιστεί όταν η ζωή του θα είναι αδύνατη. Μετά την περίοδο του ανθρώπου η γη, ένα σύνολο μορίων, θα συνεχίσει να μεταμορφώνεται υπό τον όρο ότι τα μόριά της και τα συντεθειμένα μέρη της δεν διαχωρίζονται και διασκορπίζονται στο διάστημα.

Aυτή είναι μια εξέλιξη. Είναι μοιραίο. Αυτά είναι γεγονότα αναπότρεπτα που η βούληση και η δραστηριότητά μας δεν μπορεί να αλλάξει.

Τί είναι ένα ιστορικό γεγονός;

Ένα ιστορικό γεγονός είναι το αποτέλεσμα της δραστηριότητας των ανθρώπων που κατοικούν τον πλανήτη την ίδια στιγμή. Αν αυτή η δραστηριότητα οδηγείται προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούν μια συγκεκριμένη ιστορία. Θα δημιουργούσαν μια άλλη αν πήγαινε προς μια άλλη κατεύθυνση.

Η εξέλιξη των κοινωνιών, αν και εξαρτάται από τον παγκόσμιο μετασχηματισμό, δεν είναι επομένως της ίδιας φύσεως με την κοσμική εξέλιξη. Δεν μπορεί να ξεφύγει της επιρροής μας. Προκύπτει από αυτήν.

Αν οι άνθρωποι δεν πραγματοποιήσουν ποτέ τις απαραίτητες κινήσεις για την εγκαθίδρυση μιας ορθολογικής κοινωνίας, η ανθρώπινη ζωή θα μπορούσε να σταματήσει στον πλανήτη μας χωρίς η ανθρωπότητα να έχει γνωρίσει την εποχή της λογικής.

Αυτές οι απαραίτητες για την εγκαθίδρυση μιας ορθολογικής κοινωνίας κινήσεις πρέπει να είναι αποφασισμένες και όχι να αναμένονται, από τη στιγμή που η εξέλιξη των κοινωνιών εξαρτάται από την ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

ΘΕΟΣ

Είναι ενέργεια σοβαρών ανθρώπων το να προσπαθείς να επιβεβαιώσεις την αλήθεια ενός ευφάνταστου μύθου;

Ο Θεός, σύμφωνα με τον Λαπλάς, είναι μια περιττή υπόθεση. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε, «αλλόκοτη».

Στην πραγματικότητα, η ιδέα της θειότητας προέρχεται από την επιθυμία να εξηγήσουμε την προέλευσή μας. «Ο κόσμος», ειπώθηκε, «δεν θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί από μόνος του· δημιουργήθηκε από ένα Υπέρτατο Ον». Η απάντηση είναι απλή: «Ποιός δημιούργησε το Υπέρτατο Ον;»

Η ιδέα ενός δημιουργού είναι γι’ αυτό το λόγο αλλόκοτη, επειδή μεταθέτει το ερώτημα χωρίς να το επιλύει.

Επιπλέον, είναι μεταφυσικό και ξένο με τη φυσική, από τη στιγμή που είναι το αντίστοιχο της ενέργειας που ασκείται εκεί όπου δεν υπάρχει ύλη, ένα γεγονός αντίθετο με όλα τα πειράματα.

Αν νιώθουμε την ανάγκη να γυρίσουμε πίσω στις «πρωταρχικές αιτίες» θα μπορούσαμε να φανταστούμε μια φυσική υπόθεση που να είναι περισσότερο σύμφωνη με την τρέχουσα κατάσταση της επιστήμης.

Τα πάντα μεταμορφώνονται, αλλά δεν έχουμε δει ποτέ κανέναν να δημιουργεί κάτι από το τίποτα, ή να εξαφανίζει κάτι. Δεν είναι έτσι παράλογο να υποθέσουμε πως η ουσία (ύλη-ενέργεια) δεν δημιουργήθηκε, υπήρχε πάντοτε, και είναι αναλλοίωτη.

Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό να μη δώσουμε στην ουσία το όνομα «Θεός», αυτό το όνομα που εγείρει την ιδέα, όχι μιας φυσικής υπόθεσης, αλλά ενός παντοδύναμου μεταφυσικού μπαμπούλα.

Άπαξ διατυπώθηκε η επιστημονική υπόθεση (η αιωνιότητα των ουσιών), είναι μόνο σοφό να ασχολείται έπειτα κανείς με την απτή πραγματικότητα, που είναι, του κόσμου και του ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Οι ομαδοποιήσεις των ανθρώπων που κατοικούν συγκεκριμένα τμήματα εδαφών που υπόκεινται στους ίδιους νόμους αποκαλούνται πατρίδες, έθνη.

Δύο έθνη πιστεύουν ή δεν πιστεύουν πως έχουν κοινά συμφέροντα. Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ειρήνη, αλλά τα αισθήματα είναι λιγότερο ευνοϊκά για τους ανθρώπους των άλλων εθνών, για τους ξένους (οι υπήκοοι αισθάνονται αλληλεγγύη ο ένας με τον άλλον). Στη δεύτερη περίπτωση υπάρχει αντιπάθεια για τους αλλοδαπούς, προστατευτισμός, ένοπλη ειρήνη, πόλεμος. Όλα αυτά εμποδίζουν την ανάπτυξη του ατόμου.

Βλέπουμε πως η ιδέα της πατρίδας συνεπάγεται αναπόφευκτα ένα αίσθημα λιγότερο ευνοϊκό για τους ανθρώπους των άλλων πατρίδων, και ει δυνατόν, πιθανώς, ή ορισμένο μίσος.

Να μισείς μια μάζα όντων που δεν γνωρίζεις προσωπικά, να μισείς αυτούς τους αγνώστους, να ρισκάρει κανείς όντας υποχρεωμένος να τους σκοτώσει ή να σκοτωθεί από αυτούς είναι παράλογο. Οι εθνικιστές και οι πατριώτες είναι γι’ αυτό επικίνδυνοι ανισόρροποι.

Εκείνοι που επιθυμούν παγκόσμια ειρήνη θα έπρεπε να απαλλαγούν από τον εθνικισμό και τον πατριωτισμό, θα έπρεπε να καταστείλλoυν τα έθνη, τις πατρίδες.

Τα κοινά συμφέροντα όλων των ανθρώπινων όντων που ευνοούν την πλήρη ικανοποίηση όλων των φυσικών αναγκών του ατόμου, μόνο μια ομάδα έχει την πιθανότητα να διαπιστώσει αυτό το ιδεώδες, η ομαδοποίηση όλων των ανθρώπων: η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Ο ΝΟΜΟΣ

Πράξεις που είναι χρήσιμες ή επιβλαβείς για την κοινωνία κρίνονται αντίστοιχα, όχι σύμφωνα με αποδείξεις που είναι το αποτέλεσμα λογικών, αδιαμφισβήτητων συμπερασμάτων, αλλά σύμφωνα με τα καπρίτσια μιας μερίδας νομοθετών. Τίποτα δεν εμποδίζει τους τελευταίους από το να εγκαθιδρύσουν παράλογους και εκνευριστικούς κανόνες, από τη στιγμή που αυτοί οι κανόνες ψηφίστηκαν και δημοσιοποιήθηκαν σύμφωνα με τη χρήση.

Ο νόμος δεν είναι τίποτε άλλο από την αποδοχή από ορισμένους ανθρώπους (της πλειοψηφίας) της κρίσης που αμφισβητείται από άλλους ανθρώπους (της μειοψηφίας), αυτή η κρίση θα μπορούσε να είναι ή να μην είναι σωστή. Δεν είναι αναγκαστικά έτσι επειδή έχει γίνει νόμος. Η αλήθεια θα μπορούσε να είναι από την πλευρά της μειοψηφίας, ή θα μπορούσε να είναι αλλού.

Το να επιβάλεις κρίσεις δια της βίας σημαίνει τυραννία. Ο νόμος είναι η υπέρτατη καταπίεση, νομιμοποιημένη καταπίεση, κυβέρνηση δια της βίας.

Τα δικαιώματα ενός ανθρώπου δεν μπορούν να εξαρτώνται από την περισσότερο ή λιγότερο ευφυή κρίση άλλων ανθρώπων. Είτε αυτά τα δικαιώματα υπάρχουν, είτε δεν υπάρχουν

Αν υπάρχουν δεν υπάρχει λόγος να εμποδίζεται ένας άνθρωπος από το να τα ασκεί, ακόμα και παρά το νόμο.

Αλλά προκειμένου να ασκήσει αυτά τα δικαιώματα πρέπει αναγκαστικά να είναι γνωστά. Προκειμένου να γίνουν γνωστά πρέπει να είναι αποφασισμένα μέσω της ΛΟΓΙΚΗΣ.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Για να μπορεί μια πρόταση να εισέλθει στην επιστημονική σφαίρα θα πρέπει 1- να υποστηρίζεται από αποδείξεις· 2- οι αποδείξεις, πάντα επαληθευμένες, πρέπει πάντοτε να αναγνωρίζονται ως ορθές. Αν σε κάποια δεδομένη στιγμή αμφισβητούνται και αναγνωρίζονται πως είναι ψευδείς, η πρόταση αμέσως εκβάλλεται από τη σφαίρα της επιστήμης.

Για να μπορεί μια πρόταση να τεθεί στη νομική σφαίρα πρέπει 1- να είναι ψηφισμένη από τους αντιπροσώπους που εκλέχτηκαν μέσω καθολικής ψηφοφορίας· 2- να διακηρυχτεί και να επιβληθεί δια της βίας. Λογική ή όχι, κάτω από αυτές τις συνθήκες γίνεται νόμος.

Τέτοιες διαδικασίες, ξένες προς τη λογική, δεν μπορούν να δώσουν λογικά αποτελέσματα. Η πολιτική, μια παράλογη μέθοδος, δεν μπορεί να χρησιμεύσει για να εγκαθιδρύσει κανόνες λογικής συμπεριφοράς.

Μόνο οι ανισόρροποι θέλουν, αν αυτοί οι νόμοι υπάρχουν, να τους αποφασίζουν και να τους επιβάλλουν σε λογικά όντα διαφορετικά από μια ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟ.

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

Ο νόμος, μια αυθαίρετη, αντι-επιστημονική, εμπειρική φόρμουλα: είναι τουλάχιστον η πραγματική έκφραση της γνώμης του μεγαλύτερου αριθμού;

Όχι. Εκείνοι που συμμετέχουν στο σχηματισμό του είναι οι προνομιούχοι (πλούσιοι ή κομπιναδόροι) που είναι επιβεβλημένοι από ηγέτες στο ανόητο πλήθος.

Αν θεωρούμε την άσκηση του δικαιώματος της ψήφου ως την επίσημη επιρροή ενός «πολίτη» στην ώρα του, στη Γαλλία αυτή η επιρροή είναι 1/1460 ή 1 /1461 εκείνης που θα έπρεπε να είναι.

Στην πραγματικότητα, από την ηλικία των 21, κάθε τέσσερα χρόνια (δηλ., μια φορά κάθε 1460 ή 1461 μέρες), ο ψηφοφόρος ψηφίζει (δηλ., επιχειρεί να καταπιέσει όσους σκέφτονται διαφορετικά από αυτόν)· η εξουσία, από την πλευρά της, λειτουργεί κάθε μέρα, κάθε στιγμή.

Η καθολική ψηφοφορία γι’ αυτό σημαίνει: 1 μέρα δικαίωμα στην ίντριγκα, και 1459 ή 1460 παραίτησης.

Βλέπουμε τότε πως η καθολική ψηφοφορία είναι μια ισχυρή μέθοδος για να αποκοιμίζει την ανθρώπινη δραστηριότητα. Δεν έχει τίποτα κοινό με τη λαϊκή κυριαρχία, με το δικαίωμα τού να είσαι τόσο κυρίαρχος όσο ο οποιοσδήποτε άλλος κάθε στιγμή. Δεν έχει τίποτα κοινό με την ΙΣΟΤΗΤΑ.

Ο ΝΟΜΟΣ

Με το νόμο εννοούμε είτε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε μια πράξη είτε το σύνολο των νόμων, είτε τη νομική επιστήμη.

Με το φυσικό δίκαιο αυτό που προκύπτει από τη φύση των ανθρώπων και των απαραίτητών τους σχέσεων.

Με το θετικό δίκαιο εννοούμε αυτό που προκύπτει από νόμους και συμφωνίες.

Υπάρχει έτσι ένας φυσικός νόμος που μπορεί να καθορίζεται από τη λογική και να επιβάλλεται από το λόγο, και που είναι ο αληθινός, και ένας άλλος νόμος που εξαρτάται από τις επιθυμίες των ανθρώπων και επιβάλλεται δια της βίας, και που δεν ταυτίζεται με το «φυσικό», δεν ταυτίζεται με το αληθινό, που δεν είναι γι’ αυτό αληθινό δίκαιο και το οποίο ονομάζεται «θετικό».

Έτσι αν το θετικό δίκαιο δεν είναι το αληθινό δίκαιο ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΑΖΙ ΤΟΥ, και μπορώ να πω πως η αναγνώριση ενός τέτοιου νόμου είναι η πρακτική των πλανεμένων πνευμάτων, επειδή αν παραδεχόμαστε πως το λογικό είναι εύλογο, παραδεχόμαστε πως ό,τι διαφέρει από το λογικό και ό,τι συνεπώς δεν είναι λογικό δεν μπορεί να είναι εύλογο.

Προκύπτει από αυτό πως οι άνθρωποι θα γίνουν λογικοί τη στιγμή ακριβώς που θα πάψουν να ασχολούνται με το «θετικό» δίκαιο, και πως θα παραμείνουν παλαβοί για όσο διάστημα ασχολούνται με οποιοδήποτε άλλο δικαίωμα πέραν του «φυσικού».

Στην πραγματικότητα, περιορίζοντας τη δυνατότητά μου να κάνω πράγματα που επιτρέπονται από τη λογική μου σημαίνει να χρησιμοποιώ την ικανότητά μου για να ενεργώ με οξυδέρκεια, ενώ περιορίζοντας τη δυνατότητά μου να κάνω πράγματα που δεν υποστηρίζονται από καπρίτσια σημαίνει αποξένωση από τη δυνανότητά μου να ενεργώ, σημαίνει παραίτηση από την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΟΥ

ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ

Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1789 λέει:

Άρθρο X: Κανείς δεν πρέπει να εμποδίζεται να εκφράζει τις απόψεις του, ακόμη και τις θρησκευτικές, όσο η έκφρασή τους δε διαταράσσει τη δημόσια τάξη που ο νόμος έχει εγκαθιδρύσει.

Άρθρο XI: Η ελεύθερη επικοινωνία ιδεών και απόψεων αποτελεί ένα απ’ τα πολυτιμότερα δικαιώματα του ανθρώπου. Κάθε πολίτης μπορεί έτσι ελεύθερα να μιλά, να γράφει και να δημοσιεύει, αρκεί να μην κάμη κατάχρηση αυτής της ελευθερίας σε περιπτώσεις που καθορίζονται απ’ το νόμο.

Αυτοί οι περιορισμοί περιορίζουν το κείμενο των δύο άρθρων σε αυτό:

Μπορούμε να σκεφτόμαστε, να μιλάμε, να γράφουμε, να δημοσιεύουμε ορισμένα πράγματα· δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε, να μιλάμε, να γράφουμε, ή να δημοσιεύουμε ορισμένα άλλα πράγματα.

Να σκέφτεσαι, να μιλάς, να γράφεις, να δημοσιεύεις ελεύθερα ό,τι δεν απαγορεύεται από τα καπρίτσια του ανθρώπου δεν είναι ελεύθερη σκέψη, ομιλία, γραφή και δημοσίευση.

Η ελευθερία δεν μπορεί να εξαρτάται από τα καπρίτσια των ανθρώπων. Πρέπει ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Ένας νόμος πάνω στον τύπο, τις γνώμες, είναι νόμιμη μισαλλοδοξία, είναι η άρνηση ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΓΝΩΜΗΣ.

ΕΞΟΥΣΙΑ

Μέχρι σήμερα όλες οι κοινωνίες έχουν εγκαθιδρυθεί πάνω στην αρχή της εξουσίας. Ακόμη και αυτό που λαθεμένα αποκαλείται σοσιαλισμός είναι μια μορφή αυτής της εξουσίας. Αναθέτοντας κανείς τις δυνάμεις του σε άτομα επιφορτισμένα στο να μοιράζονται τα πάντα για το καλό της κοινότητας (κολεκτιβισμός) ισοδυναμεί με το να παρατάει κανείς τα δικαιώματά του. Οι σύντροφοι που κάνουν τη μοιρασιά θα είναι οι προνομιούχοι, οι κυβερνώντες, οι καταπιεστές· οι υπόλοιποι θα είναι οι εκμεταλλευόμενοι, οι κυβερνώμενοι, οι καταπιεσμένοι.

Εφόσον κανείς δεν μπορεί να δεχθεί να είναι καταπιεσμένος, δεν μπορεί να επιτρέπει στον εαυτό του να καταπιέζει άλλους. Το λογικό άτομο φτάνει αναγκαστικά στην ιδέα του ελευθεριακού κομμουνισμού.

Ας μη μου πει κανείς: «Ο κίνδυνος της απουσίας κυβερνήσεων βρίσκεται στην πάλη με παράλογα άτομα». Μπορούμε να απαντήσουμε: «Ο κίνδυνος της κυβέρνησης είναι η πάλη του λογικού κυβερνώμενου με παράλογους κυβερνήτες και κυβερνώμενους».

Αν διαβεβαιώσουμε πως προκειμένου να απουσιάζει κυβέρνηση χρειαζόμαστε λογικά άτομα μπορούμε επίσης να διαβεβαιώσουμε πως θα δεχόμασταν να κυβερνιόμαστε αν αποδεικνυόταν πως εκείνοι που κυβερνούν θα είναι πάντοτε τέλεια λογικοί.

Βλέπουμε έτσι πως μια καλή κυβέρνηση συνεπάγεται, καθώς επίσης και η απουσία της κυβέρνησης, λογική στα άτομα.

Είτε το ένα είτε το άλλο:

Είτε οι άνθρωποι θα είναι παράλογοι και θα έχουμε τότε μια παράλογη κοινωνία με ή χωρίς κυβέρνηση, είτε

Οι άνθρωποι θα είναι λογικοί, και δεν υπάρχει καμία ανάγκη για κυβέρνηση.

Η λογική οδηγεί στην ΑΝΑΡΧΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ

Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου μας λέει πως η ιδιοκτησία είναι ένα από τα φυσικά και αναφαίρετα δικαιώματα του ανθρώπου.

Επομένως, γιατί τότε όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ιδιοκτήτες;

Γιατί να λέω στους ανθρώπους: «Η ιδιοκτησία είναι ένα από τα δικαιώματά σας», όταν η πλειοψηφία δεν είναι σε θέση να γίνουν ιδιοκτήτες, όταν οι περισσότεροι ιδιοκτήτες είναι έτσι από το δικαίωμα της γέννησης και οι άλλοι είναι μη ιδιοκτήτες εκ γεννετής.

Οι άνθρωποι του 1789, κρίνοντας πως η ιδιοκτησία είναι ένα φυσικό και αναφαίρετο δικαίωμα, ήθελαν να πουν πως ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να κατέχει αυτό που είναι «νόμιμο» να κατέχει, ακόμη και αν το κατέχει εις βάρος του γείτονά του, ακόμη και αν δεν κατέχει τίποτα.

Δεν θα έπρεπε με τον τρόπο αυτό ένας υποστηρικτής της ισότητας και της ισονομίας να αντιληφθεί το δικαίωμα στην ιδιοκτησία.

Αν η ιδιοκτησία είναι ένα φυσικό και αναφαίρετο δικαίωμα κάθε άνθρωπος θα έπρεπε, ανά πάσα στιγμή, να κατέχει στον ίδιο βαθμό όπως όλοι οι άλλοι.

Συμπέρασμα: Είτε κανείς ιδιοκτήτης είτε κοινοκτημοσύνη. ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

ΓΑΜΟΣ

Αφότου προσέξαμε ότι συγκεκριμένα λόγια ανταλλάχτηκαν σε ένα συγκεκριμένο μέρος (στη Γαλλία, στο δημαρχείο) η κοινωνία αναγνωρίζει σε ένα ζευγάρι το δικαίωμα να ενωθεί και να κάνει οικογένεια.

Ο νόμος προστατεύει τους συζύγους, και ο κόσμος τους σέβεται για όσο καιρό, είναι μαζί, η διγαμία, οι εραστές, ή οι ερωμένες δεν είναι νομικά κατοχυρωμένοι. Τα παιδιά που γεννήθηκαν από παντρεμένα άτομα ή εκείνα που αποδόθηκαν από τον κώδικα σε παντρεμένα άτομα είναι νόμιμα και απολαμβάνουν συγκεκριμένα δικαιώματα.

Αντιθέτως, ένα ζευγάρι που ενώνεται χωρίς να έχει προηγουμένως σημειωθεί η ανταλλαγή συγκεκριμένων λέξεων σε ένα συγκεκριμένο μέρος θεωρείται εγκληματικό και η κοινωνία το καταδικάζει, επειδή η αμοιβαία συναίνεση δεν κρίνεται επαρκής δεσμός. Η κοινωνία πηγαίνει τόσο μακρυά όσο στο να τιμωρήσει τα παιδιά για το λάθος που έκαναν να γεννηθούν εκτός γάμου. Τα μπάσταρδα είναι μισητά, προσβεβλημένα. Τα φυσικά παιδιά, που είναι, γεννημένα στον κόσμο από μη-εξουσιοδοτημένους γονείς, δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με τα νόμιμα παιδιά.

Γάμος σημαίνει έτσι δέσμευση δύο υπάρξεων υπό την απειλή ποινικών κυρώσεων, πράγμα που συνεπάγεται την ιδέα ότι χωρίς αυτή την επικύρωση η στοργή δεν θα αρκούσε για να στηρίξει την επίσημη οικογένεια.

Συνοχή της οικογένειας δια της βίας είναι νομική καθαγίαση του δικαιώματος της αμοιβαίας καταπίεσης.

Η ορθολογική οικογένεια, θεμελιωμένη και σταθεροποιημένη αν αυτό θα έπρεπε, αλλά σταθερή χωρίς υποκρισία, χωρίς περιορισμούς και αποκλειστικά βασισμένη στην ευφυή θέληση των ενδιαφερόμενων μερών, θα έχει την αφετηρία της στις ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ.

ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

H προκατάληψη είναι μια γνώμη διαμορφωμένη προτού κριθεί.

Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, και οι πολιτικοί προτείνουν συγκεκριμένες αποκλειστικές γνώμες στα παιδιά και τους αμαθείς. Συνεπάγεται από αυτό πως ένας ενήλικας θα έχει πεποιθήσεις (θρησκεία, δίκαιο, πατρίδα, κ.λπ.) επειδή αυτές οι πεποιθήσεις θα του έχουν επιβληθεί από ανθρώπους που έχουν έλλειψη κριτικής αίσθησης. Αυτοί οι τελευταίοι μεταβιβάζουν τις προκαταλήψεις τους στους άλλους με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο μεταβιβάστηκαν σε αυτούς.

Η αποκαλούμενη ελευθερία του πατέρα, καθώς και της αυταρχικής εκπαίδευσης, με άλλα λόγια, το δικαίωμα τού να επιλέγει κανείς μια συγκεκριμένη πνευματική κατάσταση για τα ανυπεράσπιστα όντα, ισοδυναμεί με νόμιμη καταπίεση των παιδιών και των αδυνάτων. Αυτή η καταπίεση θα παραμείνει για όσο διάστημα κάθε άτομο δεν δίνει το σύνολο των γνώσεων που είναι ικανό να λαμβάνει καθώς και την ικανότητα ελέγχου αυτής της γνώσης.

Η αυταρχική μέθοδος εκπαίδευσης δεν επιτρέπει τον έλεγχο των προσλαμβανομένων ιδεών, τη διάκριση της αλήθειας των προκαταλήψεων.

Μια ελευθεριακή εκπαιδευτική μέθοδος συνίσταται:

1 – Σε εκείνα τα θέματα στα οποία όλοι είναι σε συμφωνία να διδάσκουν έξω από κάθε ανησυχία, έτσι ώστε να δώσουν στο άτομο φυσικές αντιλήψεις και όχι να του ενσταλλάξουν συγκεκριμένες θεωρήσεις.

2 – Σε θέματα ή απόψεις επί των οποίων δεν συμφωνούν όλοι, να τις διδάσκουν βάζοντας το άτομο ενώπιον διαφορετικών απόψεων αφότου έχει εξασφαλιστεί πως είναι ικανό για λογικό συλλογισμό.

Με αυτόν τον τρόπο θα έχουμε τη δυνατότητα να επιταχύνουμε την ανακάλυψη της αλήθειας, από την οποία εξαρτάται η ανθρώπινη πρόοδος. Προκειμένου να φτάσουμε σε αυτή την ανακάλυψη είναι σημαντικό, στην πραγματικότητα, όχι να έχουν τα άτομα αυτήν ή την άλλη γνώμη, αλλά να έχουν μια γνώμη αφότου αυτή έχει κριθεί αμερόληπτα, αφότου έχει προκύψει από ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΞΕΤΑΣΗ.

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Είναι ο ανταγωνισμός κοινωνικά απαραίτητος; Πρέπει o ανθρώπινος λύκος πάντοτε να είναι ένας άγριος λύκος που θα υπερασπίζεται το τομάρι του και την ευτυχία του εναντίον των συγχρόνων του; Η τωρινή κοινωνία ρυθμίζει τον ανταγωνισμό. Πρέπει μια ορθολογική κοινωνία να κάνει το ίδιο;

Για εκείνους που δεν παραδέχονται πως μπορούμε να θυσιάσουμε την πραγματικότητα στις αντι-επιστημονικές υποθέσεις της «αθανασίας της ψυχής» και της «θειότητας», το ιδανικό του ατόμου είναι η ικανοποίηση όλων των αναγκών του σε συμμόρφωση με τη φύση του.

Το άτομο δεν μπορεί να φτάσει αυτό το ιδανικό ζώντας σε απομόνωση. Μόνο του δεν θα μπορούσε να βρει την τροφή του, να φτιάχνει το ρουχισμό του, να προστατεύει τον εαυτό του απέναντι στα άλλα ζωικά είδη και τις κακές καιρικές συνθήκες, να οφελείται από παλιές και νέες εφευρέσεις. Το ανθρώπινο ον που αρνείται την ανθρώπινη αλληλεγγύη βρίσκεται, είτε το θέλει είτε όχι, αλληλέγγυο με τους ομοίους του. Ήρθε στον κόσμο, μεγάλωσε, προστατεύτηκε από αυτούς· έλαβε τη γλώσσα και τις γνώσεις του από αυτούς. Σε αυτές τις συνθήκες, ανίκανος να κάνει χωρίς τους άλλους, θα έπρεπε ο ίδιος να μην πει στον εαυτό του:

«Κάθε άλλος άνθρωπος, όπως εγώ, θέλει να ικανοποιήσει τις φυσικές του ανάγκες. Αν κυνηγήσω το ιδανικό μου αγνοώντας όλους τους άλλους, θα υπάρξει πάλη, ανταγωνισμός, και συνεπώς, ρισκάρω να είμαι ο αδύνατος, να εμποδιστώ, να μην είμαι σε θέση να ικανοποιήσω τις φυσικές μου ανάγκες. Αν αντίθετα επιδιώξω το ιδανικό μου χωρίς να παρενοχλώ το γείτονά μου, ή ακόμη και βοηθώντας τον, η πάλη θα παύσει και θα μπορούσα να περιμένω από αυτόν πως θα σεβόταν τον εγωισμό και την ελευθερία μου όπως κάνω κι εγώ».

Αν αυτός ο συλλογισμός είναι σωστός, μια ορθολογική κοινωνία δεν πρέπει να καταργήσει μόνο τον ανταγωνισμό και την πάλη ανάμεσα στα άτομα, πρέπει να οργανώσει και να μεριμνήσει ώστε να υπάρχει ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ.

ΟΥΤΟΠΙΕΣ

Η λέξη «Ουτοπία» προέρχεται από τις Eλληνικές λέξεις Oυ (μη) και ΤΟΠΟΣ (τόπος): ένας τόπος που δεν υπάρχει. Με την ουτοπία εννοούμε το πλάνο μιας ιδανικής οργάνωσης και, κατ’ επέκταση, μια θεωρία που θεωρείται ανεπίτευκτη.

Είναι με τη λέξη «ουτοπία» που οι άνθρωποι προσπαθούν να γελοιοποιήσουν και να αποθαρρύνουν εκείνους που προσβλέπουν στη δυνατότητα μιας ορθολογικής κοινωνίας και προσπαθούν να καθορίσουν τις συνθήκες της.

Ξεχνάμε πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να καταστήσει a priori μια θεωρία ως ανεπίτευκτη. Κάθε θεωρία συνεπάγεται πρακτική, κάθε πρακτική συνεπάγεται θεωρία. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις η θεωρία προηγείται της πρακτικής, σε άλλες η πρακτική προηγείται της θεωρίας. Η μία πάντοτε ζητάει την άλλη.

Επιστημονικά, διαβεβαιώσεις που δεν συνοδεύονται από αποδείξεις δεν μετράνε. Διαβαιώνοντας χωρίς απόδειξη πως μια θεωρία είναι ανεπίτευκτη, πως μια θεωρία είναι «ουτοπική» είναι άνευ σημασίας. Η μεταφορά σε μεγάλη απόσταση λέξεων, η αναπαραγωγή ήχων και εικόνων, το θέατρο σκιών, η ασύρματη τηλεγραφία, η έγχρωμη φωτογραφία, οι χθεσινές «ουτοπίες» είναι η σημερινή «πρακτική».

Μια ορθολογική κοινωνία είναι ένα όμορφο όνειρο, λέγεται. Αλήθεια. Αλλά οι θεωρητικοί αυτής της κοινωνίας δεν θα έπρεπε να αφήνουν τους εαυτούς τους να σκοτίζονται με στενά επιχειρήματα, από τη στιγμή που η πρόοδος συνίσταται στο να κάνει την ουτοπία ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Μετάφραση: Αιχμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s