Ο Φύλακας στη Σίκαλη- Τζ. Ντ. Σάλιντζερ

[+] η κατάρα του βιβλίου

Βιβλίο που το έχω διαβάσει ήδη δύο φορές και θα το διάβαζα και τρίτη. Ο Χόλντεν Κόλφιλντ (που είναι ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου) είναι ένας έφηβος που αδυνατεί να συμβιβαστεί με τον κόσμο γύρω του, ένας αντικοινωνικός χαρακτήρας, που ανήκει στους παρείσακτους, στους outsiders, που απέξω μπορεί να δείχνει ένα ευγενικό παιδί, «όχι κύριε» και «περαστικά για τη γρίπη σας κύριε» αλλά από μέσα «διάολε, ήθελα να πάψει να με λέει «αγόρι του» όλη την ώρα». Δεν είναι η πρώτη μούρη ούτε ο γ@μ@ω και δέρνω. Είναι αντιθέτως κατ’ εξοχήν αντι-ήρωας που διακατέχεται από αισθήματα απέχθειας για τον κόσμο γύρο του, αισθήματα ωστόσο που εκφράζουν μια αυθόρμητη ειλικρίνεια και διηγείται σε πρώτο πρόσωπο (χωρίς να φαίνεται το βιβλίο ότι έχει τέτοια πρόθεση ή να το παίζει ότι γράφει και καλά τη μεγάλη λογοτεχνία, με εντυπωσιακές περιγραφές και περίτεχνες φράσεις) μια περίοδο στη ζωή του που φεύγει απ’ το σπίτι του, σε μια πορεία αυτογνωσίας.. Η αμεσότητα και καθημερινότητα του λόγου καθώς και οι απλοί συλλογισμοί που κάνει είναι αυτά που θεωρώ ότι σε αιχμαλωτίζουν αμέσως και σε κάνουν να μην θες να αφήσεις το βιβλίο. Και το ότι επίσης το γεγονός ότι στα διηγείται σε σένα με τέτοια ειλικρίνεια καθώς το διαβάζεις σου δίνει την αίσθηση ότι μόνο εσένα εμπιστεύεται απ’ όλον αυτόν τον «κάλπικο» κόσμο.

OMMU_Books_Salinger

J.D.Salinger, Ο φύλακας στη σίκαλη, Μτφρ.: Τζένη Μαστοράκη

«Εξόν από κάτι μούτρα σα νταβατζήδες και κάτι ξανθιές που πουτανοφέρνανε, το σαλόνι ήτανε αδειανό. Ακουγότανε όμως η ορχήστρα που έπαιζε στο Lavender Room, κι έτσι πήγα εκειμέσα. Δεν είχε και πολύ κόσμο, αλλά πάντως μου δώσανε αίσχος τραπέζι – τέρμα Θεού, πίσω πίσω. Θά ‘πρεπε νά ‘χωνα κανά δολάριο κάτω απ’ τη μύτη του αρχιγκαρσονιού. Μάγκα μου, στη Νέα Υόρκη το χρήμα έχει γλώσσα και μιλάει – δεν κάνω πλάκα.»-(σελ.85

««Τέλεια! Άργησα;» Της είπα όχι, αλλά μ’ είχε στήσει κάπου δέκα λεφτά, για να λέμε την αλήθεια. Δε μ’ ένοιαζε όμως. Όλες εκείνες οι γελοιογραφίες και οι τρίχες που έχουνε στο Saturday Evenint Post και τα ρέστα, και δείχνουνε κάτι τύπους στις γωνίες με μια οκά μούρη επειδή τους έχει στήσει η φιλενάδα τους – όλα αυτά είναι αηδίες. Άμα έρχεται το κορίτσι και είναι όμορφο, ποιός δίνει πεντάρα που άργησε; Κανένας.»-(σελ.152

«Εγώ προσωπικά δεν ξέρω και πολλά απ’ αυτά επειδή δε διαβάζω πολλή ποίηση, αλλά πάντως ξέρω πως θα μου ‘ρχότανε τρέλα άμα έπρεπε να πάω στο στρατό και να ‘μαι παρέα με κάτι τύπους σαν τον Άκλευ και τον Στράντλεητερ και το γέρο Μώρις όλη την ώρα, και να κάνω πορεία μαζί τους και τα ρέστα. Μια φορά είχα πάει προσκοπάκι. Έμεινα μόνο μια βδομάδα, γιατί δεν άντεχα να βλέπω το σβέρκο του παιδιού που ήτανε μπροστά μου. Όλη την ώρα σου λέγανε να κοιτάς συνέχεια το σβέρκο του παιδιού που ήτανε μπροστά σου. Μα το Θεό, αν γίνει ποτέ άλλος πόλεμος, καλύτερα να με πάρουνε και να με στήσουνε αμέσως μπροστά στο απόσπασμα. Κουβέντα δε θά ‘λεγα.»-(σελ.171

«Δες να πούμε τους περισσότερους πώς τρελαίνονται για τ’ αυτοκίνητα. Πέφτουνε του θανατά έτσι και τα γρατζουνίσουνε λιγάκι, κι όλη την ώρα κουβεντιάζουνε στα πόσα καίνε το γαλόνι, και μόλις πάρουνε καινούργιο αυτοκίνητο αρχίζουνε αμέσως να σκέφτονται να τ’ αλλάξουνε μ’ ένα άλλο, που να είναι ακόμα πιο καινούργιο. Εμένα ούτε τα παλιά αυτοκίνητα μ’ αρέσουνε. Θέλω να πω, μ’ αφήνουνε ασυγκίνητο.»~(σελ.159)

[+]

Έχει και μια περίεργη ιστορία (ή μάλλον κατάρα) αυτό το βιβλίο. Δεν ξέρω αν είναι επειδή είναι τόσο αιχμαλωτικό και πραγματικά αν είσαι λίγο αυτό που λέγαμε αντικοινωνικό παιδί, ταυτίζεσαι αμέσως με τον «ήρωα» του βιβλίου, αλλά ο δολοφόνος του Τζον Λένον Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν διάβαζε Σάλιντζερ! Με την καμία δεν προσπαθώ να τον δικαιολογήσω ή να τον ηρωοποιήσω, απλά το διάβασα σε ένα περιοδικό που είχε αφιέρωμα στον Τζον Λένον και είπα να το αναφέρω. Ο Τσάπμαν μετά από παιδικά χρόνια γεμάτα τραυματικές εμπειρίες και περιοδείες εδώ κι εκεί, αλλάζοντας από δουλειές μέχρι χώρες, κατέληξε σε μια ψυχιατρική κλινική. Είχε κλείσει τα 22. Όταν πήγε να τον συναντήσει η μάνα του αφού είχε χωρίσει με τον πατέρα του, ο Μαρκ δεν ήταν ο εαυτός του. Είχε ήδη διαβάσει το μυθιστόρημα Ο Φύλακας στη Σίκαλη και είχε ταυτιστεί πλήρως με τον αντικοινωνικό «ήρωα» Χόλντεν Κόλφιλντ. Μερικές εβδομάδες πριν από τη δολοφονία είχε κάνει αίτηση για να αλλάξει το όνομά του σε «Χόλντεν Κόλφιλντ» και στο δικαστήριο είχε διαβάσει ένα απόσπασμα ως απολογία. Ο Τσάπμαν βρίσκεται στις φυλακές «Αττικα», για τις οποίες ο Λένον είχε γράψει το τραγούδι «Attica State»!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s