Περι ένοπλου

Επειδή ξανάνοιξε το θέμα τελευταία σχετικά με το ένοπλο.
Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα.
Ο αγώνας o αντικρατικός και ο αντικαπιταλιστικός είναι ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΣ.
Αυτό τι σημαίνει;
Ότι στον αγώνα αυτόν περιλαμβάνονται απ’ τα κοινωνιστικά εγχειρήματα (συνελεύσεις γειτονιών, πρωτοβάθμια κτλ.) μέχρι το ένοπλο.
Όποιος κατά συνέπεια προσπαθεί να στρέψει το βάρος είτε στην πλευρά των κοινωνιστικών εγχειρημάτων και ότι όλοι του ένοπλου είναι προβοκάτορες, ότι λειτουργούν ενάντια στο κίνημα κτλ. είτε στην άλλη ότι ό,τι έχει κουμπούρι είναι επαναστατικό και όλοι οι άλλοι είναι λαπάδες, αντιλαμβάνονται τον κοινωνικό αγώνα λες και είναι οικόπεδο.
1 το κρατούμενο.

2ον. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι επιλέγουμε ή συμφωνούμε ή δεχόμαστε τα πάντα.
Ο καθένας διαλέγει τη μορφή αγώνα που του ταιριάζει στο πλαίσιο τού ευρύτερου αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού αγώνα και αυτό είναι σεβαστό, ειδικά στην περίπτωση που ο άλλος παίζει το κεφάλι του.
Ο καθείς και τα όπλα του όπως λέει και ο ποιητής.
Το ένοπλο είναι μέρος του πολύμορφου κοινωνικού αγώνα. Όχι τώρα. Χρόνια.
Άσχετα αν οι δράσεις του είναι αποτελεσματικές ή αναποτελεσματικές και ποιον οφελούνε –δεν μπαίνουμε ΚΑΘΟΛΟΥ σ’ αυτήν την ωφελιμιστική λογική– αυτό που θέλουμε να τονίσουμε δεν είναι ούτε η στόχευση που η κάθε ένοπλη οργάνωση ή άτομο έχει (άλλωστε αυτός που είναι έξω απ’ το χωρό πολλά τραγούδια ξέρει λέει ο λαός πχ. λένε συνήθως διάφοροι μετά από μια ενέργεια “έπρεπε να χτυπήσουν αυτόν και όχι τον άλλον” κτλ.) δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις στρατιωτικά πλέον το Κράτος.
Κάποτε ίσως.
Στις αρχές του 20ού για παράδειγμα η Συμμορία Μπονό όταν έκανε τις ενέργειές της, χρησιμοποιούσε οπλική τεχνολογία (επαναληπτικά τυφέκια) που δεν μπορούσε ΚΑΝ να φανταστεί η γαλλική αστυνομία.
Οι όροι όμως πλέον έχουν αλλάξει.
Αν προσπαθήσεις να αντιπαρατεθείς στρατιωτικά στο Κράτος με ένα 9άρι ή με ένα ΑΚ-47, θα σε τσακίσει. Απλά.
Αυτό που κατά τη γνώμη μας έχει δείξει η εμπειρία -και η πολύ πρόσφατη (βλ. Δεκέμβρης ’08)- είναι ότι η μόνη μορφή που μπορεί να πάρει σήμερα η ριζική κοινωνική κριτική στη Δύση και να οδηγήσει σε (μερική) παράλυση ή καλύτερα υποχώρηση του κράτους, που είναι και το ζητούμενο για τους αναρχικούς, είναι οι ανοιχτές, διευρυμένες, χαοτικές εξεγέρσεις (όπως άλλωστε είναι οι εξεγέρσεις) ειδικά όταν αυτές διαχέονται πολλαπλασιαστικά όπως η φωτιά στα ξερά χόρτα.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι στο πλαίσιο του ένοπλου καθαγιάζονται τα πάντα.
Μην τρελαθούμε!
Και σ’ αυτό το πλαίσιο τα κριτήρια είναι α) η περίπτωση τού αν στρέφεται ή όχι ΦΥΣΙΚΑ και ΥΛΙΚΑ ενάντια στο «χώρο» αλλά και στους καταπιεσμένους και τους εκμεταλλευόμενους αυτής της κοινωνίας και β) προφανώς λαμβάνοντας υπόψιν πάντα το ποια λογική έχεις, σε τι αποσκοπείς και αν φυσικά δεν θεωρείς τον εαυτό σου μέρος αυτού του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού/ανατρεπτικού κινήματος και θέλεις απλά να δημιουργήσεις το δικό σου μέτωπο με το κράτος (εσύ και το κράτος και όλοι οι άλλοι να πάνε να πνιγούνε), να προκαλέσεις απλά καταστροφή, σαμποτάζ κτλ.
δηλ.όποιος έχει πιστόλι και χτυπάει το αστικό κράτος ΔΕΝ είναι επαναστάτης. Μην τρελαθούμε!
Ούτε θα θεωρήσω τον αναρχικό που παίρνει πιστόλι με την ΕΤΑ ή την 17N πχ. ότι είναι το ίδιο πράγμα. Για να πούμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.
Και δεν είναι το αν είναι οργάνωση/ομάδα η άλλη ή απλά το επιλέγει κάποιος κάτω από ορισμένες συνθήκες.
Είναι καθαρά ΤΙ στόχο έχεις.
Όσο δε για ορισμένους αναρχικούς (??) οπαδούς του Βελουχιώτη και του ΕΛΑΣ…. απλά σηκώνουμε τα χέρια ψηλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s